Testimony Crime บันทึกลับคำให้การ: Chapter 038 ตอนที่ 38
ตอนที่ 38 การมาของไป๋เฮ่าหราน
ไฟโทสะพลันปะทุขึ้นมาทันที เขากำลังอยากจะพูดอะไร แต่แล้วก็รู้สึกว่าลำคอถูกรัดเอาไว้อีกครั้ง หลังจากนั้นก็ได้ยินน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวของเฉิงหร่าน
“ไอ้คนเฮงซวยหานอวี่เจ๋อ เจอพี่ทีไรไม่เคยมีเรื่องดีๆ เลย หนูทนกับพี่มานานแล้ว วันนี้มาคิดบัญชีกันให้จบๆ ไปเถอะ!”
เฉิงหร่านพูดพลางกระชับมือสองข้างให้แน่นขึ้น คิดดูแล้วตั้งแต่ที่เธอเจอผู้ชายเฮงซวยคนนี้ก็ไม่เคยมีเรื่องดีๆ ในชีวิตเลย
เธออดทนกับเขามานานมากแล้ว น่าจะบีบคอเขาให้ตายไปแบบนี้ตั้งนานแล้ว!
เฉิงหร่านยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห แรงที่มือเลยเพิ่มมากขึ้นหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว!
หานอวี่เจ๋อรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองเริ่มติดขัดขึ้นเรื่อยๆ ลำคอก็รู้สึกไม่สบายมากๆ และตอนนี้ยังรู้สึกว่ามือของเฉิงหร่านบีบคอตัวเองแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้วด้วย
หานอวี่เจ๋อรู้สึกโมโหขึ้นมาลึกๆ ในใจแล้ว เขาตวาดเสียงเข้มด้วยน้ำเสียงที่ติดจะแหบพร่าอยู่หน่อยๆ “ยัยเด็กบ้า ถ้าบีบคอพี่จนพี่ขาดอากาศหายใจตายขึ้นมาน้องก็อยู่เป็นหม้ายไปตลอดชีวิตเถอะ!”
เฉิงหร่านได้ฟังแล้วก็ยิ่งออกแรงบีบมากกว่าเดิม “ฝันไปเถอะพี่น่ะ! หนูจะบีบคอพี่ให้ขาดใจตายไปเดี๋ยวนี้เลย”
หานอวี่เจ๋อเองก็ไม่สนใจว่าเป็นเฉิงหร่านแล้วเหมือนกัน
เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เสียสติไปแล้ว ถ้าไม่ต่อต้านเขาคงได้จากไปก่อนวัยอันควรแน่ ยังจะให้มาพูดเรื่องแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ทำไมอยู่อีก
มือทั้งสองข้างของหานอวี่เจ๋อออกแรงเล็กน้อย พยายามแกะมือของเฉิงหร่านออก เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมเฉิงหร่านไว้แทนและไม่ได้สนใจว่าพวกจี้เซียวคอยยืนดูกันอยู่ด้านข้าง เขาก้มหน้าลงไป จากนั้นริมฝีปากบางก็พลันประกบลงบนริมฝีปากสีชมพูอ่อนของเฉิงหร่าน
ดวงตาดอกท้อคู่นั้นของเฉิงหร่านเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
ให้ตายเถอะ จูบแรกของเธอเสียไปแบบนี้เหรอ!
เฉิงหร่านไม่รู้เลยว่าความจริงแล้วจูบแรกของเธอได้จากเธอไปนานแล้ว เพราะถูกคุณชายจอมเอาแต่ใจบางคนแอบจูบไปแล้วตอนอยู่บนรถ
แน่นอนว่าความลับเรื่องนี้มีเพียงคุณชายบางคนคนเดียวเท่านั้นที่รู้ เพราะฉะนั้น...หึหึ
ทีแรกหานอวี่เจ๋อคิดแค่ว่าอยากลงโทษผู้หญิงน่าหมั่นไส้คนนี้ที่เธอกล้ามาบีบคอเขาแรงๆ แบบนี้เท่านั้น!
ให้เธอได้รู้ว่าถ้าคุณชายหานผู้หยิ่งในศักดิ์ศรีโกรธจัดเมื่อไร ผลที่ตามมาจะรุนแรงมาก!
ทว่าตอนนี้เห็นดวงตาดอกท้อของเด็กผู้หญิงคนที่อยู่ใต้ร่างเบิกโพลง ท่าทางแบบนั้นเห็นแล้วให้ความรู้สึกว่าน่ารักมาก ใจเขาพลันอ่อนยวบไปชั่วขณะ
เขาไม่สนใจอีกแล้วว่าด้านข้างยังมีคนโสดตัวเป็นๆ อีกสามคนกำลังมองอยู่ เรียวปากบางออกแรงดุนดันให้เฉิงหร่านยอมเผยอปากออก จากนั้นการจูบแบบเฟรนช์คิสก็ได้เริ่มเปิดฉากขึ้น!
คนสองคนที่อยู่บนพื้นไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง ทั้งยังไม่สนใจสิ่งรอบข้างแม้แต่น้อย ปล่อยให้เวลาค่อยๆ ผ่านไปทั้งอย่างนั้น...
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่บริเวณรอบๆ มีนักเรียนมายืนมุงอยู่เต็มไปหมด ซุบซิบถกกันต่างๆ นานา ความสงสัยอัดแน่นอยู่เต็มอก แต่เพราะมีสามหนุ่มฮ็อตตัวท็อปของโรงเรียนยืนอยู่ด้วยข้างๆ กัน เลยไม่มีใครกล้าถาม ทำได้เพียงมองดูสองคนบนพื้นด้วยความรู้สึกค้างคา อยากรู้อยากเห็น
หานอวี่เจ๋อหันหลังให้ทุกคน ส่วนเฉิงหร่านถูกร่างของหานอวี่เจ๋อบังเอาไว้ คนอื่นมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร เพราะแบบนี้เลยยิ่งสงสัย พากันแอบพูดอยู่ในใจว่า ‘เปิดเผยสุดๆ กล้ามาแลกจูบกันอย่างเร่าร้อนกลางลานกว้างของโรงเรียนต่อหน้าประชาชีเลยเหรอ แถมยังดูดดื่มถึงขนาดนี้อีก...’
จี้เซียวมองดูอย่างนึกสนุก สองมือกอดอกไว้ ไม่พูดอะไร รอดูว่าสองคนนี้จะมีปฏิกิริยาตอบรับอย่างไร!
โม่ลี่มีสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาเย็นชาคู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ สายตาเปี่ยมด้วยคำเตือน เตือนพวกเขาว่าห้ามพูด!
อันจื่อเฉินเห็นแบบนี้ก็พลันรู้สึกหมดคำพูดยิ่งกว่าอะไร ได้แต่กระแอมไอออกมาเบาๆ อย่างเสียไม่ได้ “อะแฮ่มๆ...อวี่เจ๋อ...”
เห็นคนมายืนเกาะกลุ่มกันที่ลานกว้างของโรงเรียนเยอะขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้ เพื่อไม่ให้อีกสักพักบรรยายกาศจะชวนให้อึดอัดยิ่งกว่าเดิม เขารู้สึกจริงๆ ว่าต้องขัดจังหวะสองคนที่ตั้งหน้าตั้งตาจูบกันดูดดื่มบนสนามหญ้าต่อไปโดยไม่สนใจสายตาใครสักหน่อย
หานอวี่เจ๋อได้ยินเสียงร้องเรียกของอันจื่อเฉินเข้า คราวนี้ถึงค่อยตั้งสติกลับมาได้เล็กน้อยจากภวังค์ของรสจูบชวนเคลิ้มกับเฉิงหร่าน
ภาพที่เห็นคือเขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นฉ่ำเยิ้มด้วยความรู้สึกหวั่นไหว เรียวปากบางขึ้นสีเรื่อนิดๆ อย่างเย้ายวน ปอยผมสีดำที่ด้านหน้าของหน้าผากเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทำให้แนบสนิทเข้ากับหน้าผาก
อันจื่อเฉินเห็นแบบนี้แล้วก็รู้สึกเพียงว่าไม่อาจเปล่งเสียงเอื้อนเอ่ยคำพูดที่อยู่ในลำคอออกมาได้เลยสักอย่าง
เมื่อกี้หมอนี่จูบผู้หญิงที่เขาชอบ ตอนนี้ยังต้องให้เขาเป็นคนมาบอกให้หยุดอีก จริงๆ เลย เกินไปจริงๆ!
อันจื่อเฉินเม้มปากนิ่ง ไม่พูดอะไร สายตาที่เหลือบมองหานอวี่เจ๋อในตอนแรกค่อยๆ เลื่อนไปมองเฉิงหร่านที่ยังคงหลับตาปี๋ อายจนไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา
ทันใดนั้นเด็กหนุ่มพลันรู้สึกหงุดหงิดเป็นที่สุด เขาไม่อยากพูดยิ่งกว่าเดิมอีก ทำอย่างไรดีล่ะ
ดูท่าแล้วหานอวี่เจ๋อคงดูออกว่าอันจื่อเฉินไม่พอใจ เขาเลิกคิ้วสูง เห็นแล้วดูมีเสน่ห์แบบร้ายกาจยิ่งขึ้นไปอีก
“กรี๊ด! พี่หานหล่อจังเลย!” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งอุทานขึ้นอย่างตกใจ เห็นท่าทางแบบนี้ของหานอวี่เจ๋อแล้วพวกเธอก็ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีสายตาดุๆ ร่างทั้งร่างเกิดความรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด
“พระเจ้า ยั่วมาก ไม่ไหวแล้ว!” เด็กผู้หญิงอีกคนยกมือขึ้นทาบอกพร้อมกับแผดเสียงดังลั่น
“แม่เจ้า ยั่วมากจริงๆ...” เด็กผู้หญิงอีกพูดเสริมอย่างเห็นด้วยพลางยกมือขึ้นเช็ดเลือดกำเดาที่ไหลออกมาจากจมูก ใบหน้านั้นขึ้นสีแดงก่ำ
“อ้าว จมูกเธอเป็นอะไรน่ะ”
เด็กหญิงโบกมือหย็อยๆ “ไม่มีอะไรๆ เลือดมันเยอะไปหน่อย ไหลออกมาบ้างก็ดี!”
“...” เสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานาพลันดังหึ่งขึ้นในชั่วพริบตาเหมือนกับเสียงน้ำมันเดือดในกระทะ
หานอวี่เจ๋อชะงักไปเล็กน้อย คราวนี้ถึงเพิ่งสังเกตเห็นเด็กนักเรียนพวกนั้นที่ไม่รู้ว่ามายืนมุงกันเยอะแยะขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไร ทำไมเขาถึงไม่ได้ยินเสียงออดเลิกเรียนล่ะ
คุณชายหาน นี่ไม่ใช่ประเด็น ไม่ใช่ประเด็นนะโอเคไหม!
ปฏิกิริยาแรกของคนปกติไม่ใช่ว่าควรจะโมโหที่มีคนมาเห็นเรื่องน่าอายแบบนี้ ไม่ใช่ว่าควรจะคิดว่าตอนนี้จะจัดการกับคนกลุ่มนี้ที่มายืนมุงกันอยู่ไม่ใช่หรอกเหรอ
ทว่าคุณชายหานไม่ใช่คนปกติ เพราะฉะนั้นเลยจะเอากระบวนการคิดวิเคราะห์ของคนปกติมาตั้งเป็นเกณฑ์สำหรับความคิดของคุณชายหานไม่ได้เหมือนกัน
คุณชายหานได้จมดิ่งลงไปอยู่ในห้วงของการทะเลาะกับตัวเองแล้วว่าทำไมเขาถึงไม่ได้ยินเสียงออดเลิกเรียน เขาหลงประเด็นไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้ว!
เดิมทีเฉิงหร่านหลับตาปี๋ ตอนที่หานอวี่เจ๋อผละออกไปเธอก็ยังไม่กล้าลืมตาอยู่ดี!
คุณหนูเฉิงอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหนแล้ว~
แต่พอได้ยินว่าจู่ๆ ก็มีเสียงถกกันเซ็งแซ่ขึ้นมารอบๆ เหมือนตลาดแตก เธอก็ชะงักไปทันที
หลังจากนั้นเธอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เริ่มจากมองหานอวี่เจ๋อที่ยังคงคร่อมอยู่บนร่างตัวเองไว้เหมือนเดิมไม่ได้ลุกออกไป ก่อนที่สายตาที่ค่อนข้างเหม่อลอยนั้นจะเลื่อนไปกวาดมองรอบๆ
ตอนที่กำลังคิดว่าจะเบือนสายตากลับมา สายตาของเฉิงหร่านก็พลันสะดุดกึก ดวงตาคู่นั้นมองนิ่งไปยังทิศทางหนึ่ง
ในกลุ่มคนเหล่านั้น เธอเห็นเพียงร่างของคนคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีไวน์แดงกับกางเกงขายาวรัดรูปสีดำ สองมือของเขาสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง ใบหน้าสดสวยนั้นเต็มไปด้วยความมึนตึง ดวงตาเรียวยาวเหมือนดั่งหางหงส์คู่นั้นฉาบย้อมไว้ซึ่งความเงียบสงบก่อนพายุฝนจะโหมกระหน่ำ
“เฮ่าหราน...” เฉิงหร่านตะโกนออกมาอึ้งๆ เธอได้สติกลับมาทันที มือเล็กยื่นออกไปผลักร่างของหานอวี่เจ๋อออกโดยไม่สนใจด้วยว่าหานอวี่เจ๋อจะเปลี่ยนมาทำหน้าถมึงทึงแค่ไหน
แถมโบนัสท้ายตอน: คุณชายหานเชิดหน้าขึ้นอย่างเย็นชา “แม่ครับ...ผมอยากได้จูบแบบดูดดื่ม แล้วก็อยากกินเนื้อด้วย~”
มู่ๆ ทำหน้าคิดหนัก “ลูกจ๋า! เรื่องนี้...”
เด็กชายคนหนึ่งที่ชื่อว่าไป๋เฮ่าหรานยกสองมือชูป้ายขึ้นสุดแขน บนนั้นเขียนตัวหนังสือตัวใหญ่ไว้สี่คำว่า ‘ผมขอประท้วง!!’
คุณชายหานสาวเท้าเดินออกไปสองสามก้าวแล้วบรรจงวาดฝ่ามือไปตบเด็กชายคนหนึ่งที่ชื่อไป๋เฮ่าหรานจนกระเด็นตัวปลิวออกไป ก่อนจะพูดขึ้นด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง “ไปอยู่ไกลๆ ฉันหน่อย ไม่งั้นถ้าเจอนายอีกเมื่อไร ฉันจะต่อยนายอีกแน่”
เด็กชายนามว่าไป๋เฮ่าหรานที่ถูกตบกระเด็นรีบวิ่งจู๊ดกลับมา มือข้างหนึ่งยื่นมากอดขามู่ๆ เอาไว้แล้วตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสง่างามระคนเซ็กซี่ “แม่ครับ เขาตีผม!”
มู่ๆ มองลูกชายบุญธรรมนามว่าไป๋เฮ่าหรานกอดขาตัวเองไว้แน่นก็ยื่นมือข้างหนึ่งไปลูบหัวเขาแล้วพูดอย่างเห็นใจ “โถลูก...ใครใช้ให้ลูกไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของแม่กันล่ะ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษอีตาหัวไชเท้าหลายใจพ่อของลูกที่เขานอกใจแม่แล้วล่ะ ไม่งั้นหนูก็คงได้คลานออกมาจากท้องแม่แล้ว! เพราะฉะนั้นแล้วน่ะนะ ลูกครับ แม่คงทำได้แค่...ทำได้แค่ปฏิเสธคำประท้วงของหนูแหละ!”
ใบหน้าของไป๋เฮ่าหรานสลดลงทันที “พ่อเขานอกใจก็ไม่เกี่ยวกับผมนี่ครับ ทำไมต้องให้ผมไม่ได้กินเนื้อด้วยล่ะ! พี่ครับ พี่อยู่ไหน มาอัดหานอวี่เจ๋อให้น่วมให้ผมหน่อย!”
ไป๋เฉินซีเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสง่างามเป็นธรรมชาติ “ไป...พี่จะพานายไปอัดมันให้น่วมเลย!”
ใบหน้าของคุณชายหานฉายรอยเย็นชาอย่างถือตัว ทว่ากลับซอยเท้าวิ่งอย่างรวดเร็วราวโบยบิน ก่อนที่เสียงเหยียดหยันจะลอยกลับมา “หึ ไอ้คนไม่มีศักดิ์ศรี ทำเป็นแค่เรียกพี่ชายนายมาเป็นแบ็กให้นั่นแหละ! แม่ครับ...ผมเองก็อยากได้แก๊งมาเฟียเหมือนกัน...ผมจะถล่มพี่น้องตระกูลไป๋ที่ไร้คุณธรรมคู่นี้ให้ไม่เหลือซากเลย!”
สองพี่น้องตระกูลไป๋: “แน่จริงนายก็อย่าวิ่งหนีสิโว้ย!”
คุณชายหานหันกลับมาขณะที่กำลังซอยเท้าวิ่งรัวๆ ด้วยสายตาเหมือนว่ากำลังมองคนปัญญาอ่อนอยู่ “มีแต่คนโง่น่ะสิที่จะเชื่อที่นายบอก!”
…………………………………………………