เธอกลับมาเทพ ตอนที่ 6
ตอนที่ 6 ราชินีช่างกลคนแรก
พวกเขาเจอใบหน้าที่สวยด้วยเครื่องสำอางฉาบของซือฝูชิงทีไรเป็นต้องอาเจียนทุกครั้งไป
แต่งหน้ายังดูไม่ได้ขนาดนั้น หน้าตาจริงๆ คงยิ่งอัปลักษณ์จนให้ใครเห็นไม่ได้แน่นอน ไม่รู้ว่าเอาความกล้าจากไหนมาจีบอวี้เย่า
อย่าว่าแต่ในเมืองหลินเลย ต่อให้เป็นลูกคุณหนูตระกูลผู้ดีในเมืองซื่อจิ่วก็มีให้อวี้เย่าเลือกเยอะแยะไป
คนอย่างซือฝูชิงไร้สกุลรุนชาติ หน้าสดดูไม่ได้ มีแค่ความหน้าด้านเพียงเท่านั้น
“น่าเสียดายที่ท่านผู้เฒ่าจั่วจากไปแล้ว” คุณชายคนหนึ่งเอ่ยพลางถอดถอนใจ “วันแห่งความสุขของซือฝูชิงคงหมดลงแล้ว”
จากนั้นก็มีคนพูดต่อ “พูดถึงจั่วเสียนอวี้ของตระกูลจั่วก็ไม่ธรรมดา อายุแค่ยี่สิบสี่ปีก็ได้ขึ้นเป็นรองประธานของบริษัทจั่วกรุ๊ปแล้ว เติบโตมาในตระกูลจั่วเหมือนกันแต่ทำไมแตกต่างกันนักนะ”
“เมื่อก่อนฉันคิดว่าจั่วเสียนอวี้สวยสุดๆ แต่เทียบกับน้องสาวคนเมื่อกี้ไม่ได้เลย!”
“ฉันก็คิดแบบนั้น เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้หมดแรง ฉันคงเข้าไปจีบน้องสาวคนนั้นแล้ว”
พออวี้เย่าได้ยินเช่นนั้น สุดท้ายก็เลื่อนหางตาหันไปมองจุดที่พวกเขาชี้กันอย่างไม่ใส่ใจ ทว่ากลับเห็นเพียงเงาแผ่นหลังของหญิงสาวเท่านั้น
ร่างเล็กเอวบาง ขาทั้งสองข้างเรียวยาว
หญิงสาวกระโดดพลางเดินมุ่งไปราวกับจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่งที่ออกหาอาหารกิน
อวี้เย่าหรี่ดวงตาทั้งสองข้างแล้วหลุบตาลง ความสงสัยผุดขึ้นมาในหัว
ทำไมถึงรู้สึกคุ้นๆ กับรูปร่างนี้
“เอ๊ะ ใช่แล้วอาเย่า ช่วงนี้ซือฝูชิงไม่ไล่ตามจีบนายแล้วเหรอ” คุณชายจอมเสเพลคนหนึ่งหยอกขึ้น “ได้ยินว่าซือฝูชิงเข้าวงการบันเทิงเพราะนายเลยนะ เอาจริงๆ นายไม่คิดรับรักเธอสักหน่อยเหรอ”
ในที่สุดอวี้เย่าก็เอ่ยด้วยแววตาเย็นชา “เธอคู่ควรหรือไง”
“ก็ได้ ไม่พูดถึงแล้ว อาเย่า นายจะกลับเมืองซื่อจิ่วแล้วใช่ไหม แล้วจะกลับมาอีกเมื่อไร” คุณชายคนนั้นถามต่อ “ก่อนหน้านี้นายบอกว่าอาของนายเขา...”
อวี้เย่าสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย คลายเนกไทอย่างหงุดหงิดใจ “รอดูสถานการณ์ แยกย้ายเถอะ เลิกวุ่นวายกับฉันสักที”
เขาตีหน้านิ่งแล้วเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งเหล่าคุณชายทั้งหลายมองหน้ากัน
เหล่าคุณชายเองก็ไม่ได้ไล่ตามไปและไม่กล้าถามอะไรอีก
พวกเขาเองก็ไม่เข้าใจสถานการณ์เมืองซื่อจิ่วดีเท่าไร ยิ่งไม่มีสิทธิ์ไปทำความเข้าใจอะไรด้วยซ้ำ
ลำพังแค่ได้อวี้เย่าพาออกเที่ยวก็เป็นบุญมากแล้ว แล้วจะกล้าซักไซ้เรื่องในตระกูลเขาที่ไหนกัน
...
ทางฝั่งซือฝูชิงพอกลับถึงบ้านก็วางเขียงไว้บนโต๊ะในห้องครัว ก่อนจะหั่นกระดูกหมูเองราวครึ่งกิโล
หลังจากใส่วัตถุดิบลงหม้อ เธอก็พูดอย่างพอใจ “พอได้ ฉันนี่ก็สุดยอดเหมือนกันแฮะ”
สุดท้ายยังพูดไม่ทันจบประโยคดีก็เกิดเสียงระเบิดดัง ตู้ม!
ซือฝูชิงกระโดดหลบคว้าประตูห้องครัวปิดได้ทันท่วงที จากนั้นก็ชะโงกหน้าไปดูเตาแก๊ส
ข่าวร้ายคือหม้อระเบิด
ข่าวดีก็คือครั้งนี้ไม่ได้ระเบิดร่างเธอไปด้วย
เมื่อก่อนบรรดาศิษย์พี่มักรับหน้าที่ทำอาหาร ส่วนน้องเล็กที่อยู่ในลำดับที่เก้าอย่างเธอกลับถูกเลี้ยงดูให้เป็นคนไร้ประโยชน์ในห้องครัว
แม้ว่าเธออยากจะลงมือทำกับข้าวสักมื้อแค่ไหนแต่มักถูกศิษย์พี่ทั้งชายและหญิงไล่ออกไปทุกครั้งเพราะกลัวเธอระเบิดของบางอย่างเอาได้
เธอโหดเหี้ยมขนาดนั้นเลยเหรอ
ก็ได้ ก็มีบ้างแหละ
ในเมื่อเธอเป็นคนไม่ได้เรื่องที่ระเบิดตัวเองจนตายได้
ซือฝูชิงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง หลังจากเก็บกวาดเศษขยะเรียบร้อยจึงต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยด้วยสีหน้าซังกะตาย
เธอเสียเงินห้าสิบหยวนเพื่อซื้อกระดูกหมู แต่ดันบูชาให้สวรรค์ไปแล้ว แถมทำหม้อพังอีกต่างหาก
หลังจากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปคำหนึ่ง ซือฝูชิงก็กลับมาฟื้นคืนชีพอีกครั้ง
เธอเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาก่อนจะพิมพ์เว็บไซต์หนึ่งเข้าไป
โน้ตบุ๊กนี้เป็นรุ่นเมื่อหลายปีก่อน คุณภาพและฟังก์ชันไม่ได้เรื่อง ข้อดีเพียงอย่างเดียวก็คือเธอซื้อด้วยเงินตัวเอง
อีกอย่างสิ่งที่มาพร้อมความเก่าก็คือหลังจากเธอกดเอนเทอร์ไป โน้ตบุ๊กก็ค้างไปชั่วขณะ
ผ่านไปหลายสิบวินาทีเจ้าเครื่องนี้ก็ขึ้นว่ารีสตาร์ตล้มเหลว หน้าจอดับดำสนิท
ซือฝูชิง “...”
ได้ สวรรค์ชอบตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์กับเธอนักนะ
เธอวางถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลงก่อนจะเปิดฝาหลังโน้ตบุ๊กด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็ล้วงหยิบไขควงขึ้นมาอันหนึ่ง
ซือฝูชิงซ่อมโน้ตบุ๊กพร้อมฮัมเพลงไปด้วย “ฉันเป็นช่างกลคนหนึ่ง แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยรีบร้อน รอโน้ตบุ๊กระเบิดเมื่อไรค่อยเริ่มซ่อมมัน...”
หลังจากนั้นไม่กี่นาทีโน้ตบุ๊กก็กลับมาสว่างใหม่อีกครั้ง ความเร็วทวีเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว
ซือฝูชิงปัดมือทั้งสองข้าง “เรียบร้อย”
ถ้าจนตรอกจริงๆ เธอค่อยไปทำงานเป็นช่างซ่อมก็ใช่ว่าจะไม่ได้
หน้าเว็บไซต์หมุนติ้วๆ จากนั้นก็ปรากฏตัวอักษรขึ้นกลางหน้าจอ
‘หน่วยคุ้มกันต้าซย่า’
หน่วยคุ้มกันต้าซย่าแผ่อิทธิพลอำนาจยาวนานมาหลายพันหลายร้อยปีเหมือนตระกูลมั่วในจงโจว ซึ่งครอบครองระบบคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุดในรัฐต้าซย่า อีกทั้งมีชื่อเสียงในระดับสากลพอสมควร
เมื่อก่อนตอนเธอว่างๆ เคยรับงานเสริมเป็นบอดี้การ์ดอยู่สองสามครั้ง
ซือฝูชิงมองหน้าเพจหลักแวบหนึ่ง มีทั้งภารกิจคุ้มกันในเขตพื้นที่อันตรายและคุ้มกันให้ดาราศิลปินต่างๆ มากมาย
เธอไม่ได้คิดจะเข้าระบบด้วยบัญชีเดิมเลยลงทะเบียนสร้างบัญชีใหม่อีกอัน จากนั้นก็เริ่มค้นหาภารกิจต่อไป
แต่น่าเสียดาย ถ้าไม่ใช่เพราะระดับเธอต่ำเกินไปก็เพราะสถานที่ทำภารกิจห่างจากเมืองหลินไกลเกินไป
ตอนนี้แม้แต่ตั๋วรถไฟเธอก็ไม่มีปัญญาซื้อด้วยซ้ำ
ซือฝูชิงอดทนดูต่อไป สุดท้ายก็เลื่อนเจอภารกิจใหม่ที่เพิ่งอัพเดตขึ้นมาไม่นาน
เธอลูบคาง “ค่าตอบแทนหนึ่งแสน ทั้งหมดสามวัน สถานที่คือเมืองเยี่ยน รวมค่ากินค่าที่พักด้วย ดูท่าทางไม่เลวเลย”
เมืองเยี่ยนอยู่ติดกับเมืองหลิน ด้านหลังติดภูเขาแม่น้ำ ชาวบ้านใช้ชีวิตเรียบง่าย
หากเมื่อก่อนใครจ้างเธอด้วยราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ เธอคงไม่แยแส
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนในอดีต
เธอพอจะแบ่งรับแบ่งสู้ได้ แค่เริ่มต้นใหม่เท่านั้น ตายยังตายมาแล้ว ยังจะต้องกลัวอะไรอีก
ซือฝูชิงคลิกรับภารกิจ หลังจากกรอกข้อมูลบัตรประชาชนของตัวเองเรียบร้อยแล้วก็ได้รับสถานที่และหมายเลขสัมภาษณ์
หลังจากออกจากหน้าเพจทางการหน่วยคุ้มกันต้าซย่า เธอก็พิมพ์ลงต่อไปอีกว่า ‘คำสั่งสวรรค์’
นี่เป็นหนึ่งในเกมที่เธอเคยเล่นเมื่อก่อน
ไม่นานบนหน้าจอก็ปรากฏหน้าเพจใหม่ขึ้นมา เกมแพร่ภาพวิดีโออัตโนมัติ ภาพวาดสวยเสมือนจริงทัดเทียมภาพยนตร์แนวบู๊
ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “จิ๊ เกมบ้านี่ก็อยู่นานเหมือนกันแฮะ”
จากนั้นก็ดาวน์โหลดโปรแกรมแช็ตของทางการมาด้วย ซือฝูชิงเข้าระบบบัญชีเกมของเธออย่างช้าๆ
เพิ่งเข้าระบบยังไม่ทันเห็นอะไรชัดเจน แสงสีแดงก็กะพริบนับครั้งไม่ถ้วน ข้อความมากมายพลันเด้งขึ้นมา
[พี่ใหญ่!]
[พี่ใหญ่หายไปเกือบสี่ปี ในที่สุดก็กลับมาแล้วเหรอ!]
[เร็วเข้าๆ พี่ใหญ่ เดือนหน้าจะออกภารกิจใหม่แล้ว พาฉันไปลุยที ห้ามพาคนอื่นไปเด็ดขาด มุแง!]
ซือฝูชิง “...”
เกมนี้ยังอยู่ก็พอว่า แต่เจ้าบ้าพวกนี้ทำไมยังอยู่กันอีก!
เธอออกจากโปรแกรมโดยไม่ลังเลใจสักนิด จากนั้นก็กระโดดขึ้นเตียงนอน
...
วันต่อมา
ซือฝูชิงตื่นขึ้นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก
เธอตื่นมาด้วยสภาพผมยุ่งเหยิง หลังจากนวดคลึงใบหน้าแล้วก็ล้างหน้าล้างตาออกจากบ้านไป
เพราะความจน รวมถึงละแวกนั้นไม่มีรถโดยสาร เธอจึงเลือกใช้รถจักรยานสาธารณะไปแทน
หลังจากถีบจักรยานอย่างบ้าคลั่งราวยี่สิบห้านาที สุดท้ายก็มาถึงจุดหมายปลายทาง
ซือฝูชิงนวดก้นก่อนถอนหายใจ “สู้ขับจรวดยังสบายกว่าอีก”
เธอแหงนหน้าเหม่อมองตรงไปยังเบื้องหน้า
ที่นี่เป็นคฤหาสน์ส่วนตัวที่มีสวนดอกไม้ คฤหาสน์แบบนี้ในเมืองหลินราคาต่ำๆ ต้องมีราวห้าร้อยล้านขึ้นไป
ต่อให้ไม่ใช่ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลจั่วแต่ก็คงไม่ต่างกันมากนัก
ซือฝูชิงยัดซาลาเปาคำสุดท้ายเข้าปากแล้วสวมหน้ากากกลับเข้าไปดังเดิมก่อนจะเดินตรงเข้าไป
ตรงประตูมีคนทำหน้าที่บันทึกหมายเลข เธอยื่นหมายเลขส่งไปให้
“อืม เลขที่สามสิบ...” พอคนคนนั้นได้ยินเสียงของเธอก็เงยหน้าขึ้นพร้อมขมวดคิ้ว
สายงานบอดี้การ์ดล้วนเป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่กำยำทั้งนั้น ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะทำอะไรได้