เธอกลับมาเทพ ตอนที่ 29

ตอนที่ 29 ตบหน้าเตือนสติ

“...”

บริเวณโดยรอบเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ เสียงหัวเราะของจั่วฉิงหย่าหยุดลงทันที

ซือฝูชิงเองก็ชะงักไปเล็กน้อยด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

เธอก้มตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ระดับสายตากับผู้ชายในรถ “ทำไมถึงเปลี่ยนรถล่ะ”

รถคันนี้เป็นแบรนด์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก รูปลักษณ์ภายนอกโฉบเฉี่ยว แต่ก็ยังห่างไกลจากรถที่ตระกูลมั่วผลิตอยู่มาก

“อืม” น้ำเสียงของอวี้ซีเหิงเรียบนิ่ง เขาเท้าคางขณะที่มองเธอ “รวย”

ซือฝูชิง “...”

เกลียด!

เจ้านายใจดำนี่จงใจนี่!

เธอเหลือบมองเขาสองสามวินาทีก่อนจะเปิดประตูรถแล้วแทรกตัวเข้าไป

คนที่อยู่โดยรอบเห็นรถคันนั้นขับออกไปอย่างรวดเร็วไม่เห็นฝุ่นอีกครั้ง ครั้งนี้แม้แต่ไอเสียก็ไม่เหลือทิ้งไว้

จั่วเสียนอวี้กำมือตนเองจนเล็บจิกเข้ากลางฝ่ามือแล้วก็ยังไม่รู้สึกตัว

อวี้เย่าเองก็มองรถสปอร์ตจากไปจนลับสายตาตรงสุดถนนด้วยท่าทางครุ่นคิด

“ฉัน ฉันไม่ได้มองผิดไปใช่มั้ย” คุณชายผู้ร่ำรวยติดอ่างเสียแล้ว “รถใหม่เอ็มเอสที่มีแค่สิบคันทั่วโลก”

รถที่มีจำนวนจำกัดประเภทนี้จะไม่วางขายในตลาด จะต้องมีการสั่งจองล่วงหน้าเป็นการภายในไว้แล้วเท่านั้น

เขาเองก็เห็นมันจากเว็บไซต์ทางการของแบรนด์

ตอนนั้นเขายังพูดกับอวี้เย่าด้วยความเสียดายเลยว่าคงได้แต่มองแล้วงานนี้

ใครจะรู้ว่าจู่ๆ จะมีคนขับรถคันนี้มารับซือฝูชิง

ใครกัน

คุณชายผู้ร่ำรวยรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว เขาอายมาก “คุณเสียนอวี้ รถคันนั้นมันยังไงกันครับ”

อวี้เย่าเองก็หันมาด้วย

สีหน้าของจั่วเสียนอวี้ยามเผชิญหน้ากับอวี้เย่าอ่อนโยนขึ้นมาก เธอพยักหน้า “เมื่อสองวันก่อนก็มีรถมารับเธอ น่าจะเป็นคนในวงการบันเทิงล่ะมั้ง”

คนที่อยู่ตรงนั้นล้วนแต่เป็นคนฉลาด พวกเขาจึงเข้าใจความหมายแฝงของประโยคนี้ได้ในทันที

ซือฝูชิงไม่มีอำนาจ ไม่มีบารมี ไม่มีเงิน เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเป็นคนซื้อรถคันนั้นเองอย่างแน่นอน

คงจะมีเสี่ยเลี้ยงหลายคน มั่วได้ใจจริงๆ

พออวี้เย่าได้ยินจั่วเสียนอวี้พูดอย่างนั้น ความรู้สึกหดหู่ใจที่อธิบายไม่ได้ของเขาก็หายไปทันที

เขาละสายตาแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไปกันเถอะ”

ซือฝูชิงทำตัวตกต่ำเองไม่เกี่ยวอะไรกับเขา

...

บนรถ

“วันนี้ขับรถได้เข้าท่าทีเดียว” ซือฝูชิงปรบมือ “ซานซาน ทำได้ดี”

มือของเฟิ่งซานที่กุมพวงมาลัยสั่นขึ้นมาทันที เขาน้อมรับคำชมที่ขัดต่อมโนธรรมของเขา “คุณซือก็พูดเกินไป”

ถนนช่วงนี้แคบเกินไป เดิมทีเขาวางแผนที่จะไปกลับรถข้างหน้า แต่เขาได้ยินพี่เก้าพูดขึ้นมาคำหนึ่ง...

เร็ว

เขาจึงต้องเปลี่ยนเกียร์ถอยหลังฉับพลันด้วยความสิ้นหวัง

อวี้ซีเหิงช้อนสายตาขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น ขณะที่สายตาของเขาจับจ้องไปยังผมของหญิงสาว เขาก็โน้มตัวลงมาแล้วยื่นมือออกไปปัดมันเล็กน้อย

ปลายนิ้วของเขาเย็น แต่ฝ่ามืออุ่น

การสัมผัสแตะต้องเพียงไม่กี่วินาทีนี้ดูเหมือนจะสั่นสะเทือนได้กระทั่งหัวใจคน

ท่ามกลางกลิ่นของดอกหอมหมื่นลี้ที่โอบล้อม เธอก็มองเห็นใบไม้ใบหนึ่งในมือของอวี้ซีเหิง

ไม่รู้ว่ามันหล่นลงมาบนศีรษะของเธอตอนไหน

“เจ้านายดีที่สุด” ซือฝูชิงยกนิ้วโป้งให้เขา “เจ้านาย คุณสุดยอดมากเลย แต่คุณเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหรือเปล่า”

ปลายคิ้วของอวี้ซีเหิงกระตุกทันที

“คุณซือ ผมกับพี่เก้าดูรายการของคุณแล้วนะ” เฟิ่งซานรีบพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “คุณเก่งมากเลย ตอนต่อไปพวกเราจะได้เห็นคุณสอนนักเรียนของคุณแล้วใช่มั้ย”

“อย่าเลย” ใบหน้าของซือฝูชิงไร้อารมณ์ขึ้นมาทันที “ทางที่ดีอย่าให้มีคนเลือกฉันเลยจะดีกว่า ฉันอยากจะเป็นปลาเค็มตัวน้อยๆ ที่นอนแอ้งแม้งไปวันๆ เท่านั้น”

เฟิ่งซาน “...”

เขาไม่ควรตั้งความหวังมากเกินไปสินะ

รถแล่นออกมาได้สักพักก็ถึงถนนใหญ่

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น จู่ๆ ซือฝูชิงก็เอ่ยขึ้น “เดี๋ยวก่อน หยุดก่อน.....”

เฟิ่งซานมองอวี้ซีเหิงผ่านกระจกมองหลังโดยสัญชาตญาณ

อวี้ซีเหิงเอ่ยปาก “หยุด”

เฟิ่งซานพลันหยุดรถทันที

ก่อนที่เขาจะทันได้ถามซือฝูชิงว่าเธอกำลังจะทำอะไร เขาก็เห็นเธอลงจากรถอย่างร่าเริง แล้ววิ่งข้ามถนนเพื่อไปซื้อถังหูลู่[footnoteRef:1]ไม้หนึ่ง ก่อนจะกลับมาที่รถ [1: ถังหูลู่ ผลไม้เคลือบน้ำตาล]

อวี้ซีเหิงรู้สึกจนใจขึ้นมาเล็กน้อยเป็นครั้งแรก เขาถอนใจเบาๆ “อย่าทำหกใส่เสื้อผ้าละ”

“ไม่หรอกน่า” ซือฝูชิงกัดพุทราป่าเข้าไปคำหนึ่ง “ถ้าสกปรกฉันค่อยซัก รับรองว่าสะอาดแน่นอน”

อวี้ซีเหิงส่งเสียงตอบรับก่อนจะหลับตาแล้วเอนหลังพิงเบาะพักสายตา

ใบหน้าด้านข้างของเขาอาบไล้ไปด้วยแสงแดดสีทองอ่อนๆ ราวกับหยกขาวที่ถูกย้อมด้วยอำพัน

ซือฝูชิงกินไปมองไปด้วยความสนอกสนใจอย่างมาก

เฟิ่งซานรู้สึกสับสนงุนงงเล็กน้อย

คุณซือไม่กลัวพี่เก้า และพี่เก้าของเขาเองก็ดูเหมือนจะตามใจคุณซือมากไปหน่อย

อวี้ซีเหิงไม่ใช่คนช่างพูด เขาหวงคำพูดราวกับกลัวดอกพิกุลทองจะร่วงออกจากปาก

ประโยคที่เฟิ่งซานได้ยินอวี้ซีเหิงพูดกับเขาบ่อยที่สุดตลอดหลายปีมานี้ก็คือ...

นายเป็นบอดี้การ์ดอย่างนี้เองเหรอ

ทุกครั้งที่เขาได้ยินประโยคนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่แม่ของเขาเรียกชื่อเต็มตอนเด็กๆ

เฟิ่งซานไม่สามารถเข้าใจได้จริงๆ เลยได้แต่ขับรถต่อไป

...

ส่วนอีกด้านหนึ่ง

ณ ค่ายฝึก ‘หนุ่มสาววัยใส’

หลังจากรายการตอนที่สองออกอากาศไปแล้ว อันดับของเด็กฝึกก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ลู่เยี่ยนและเซี่ยอวี้ยังคงครองอันดับที่หนึ่งและสองได้อย่างมั่นคง และลู่เยี่ยนก็ได้คะแนนโหวตแซงหน้าเซี่ยอวี้ไปแล้วมากกว่าสิบล้านเสียง

แต่ในความเป็นจริงหลังเวทีนั้นเซี่ยอวี้ได้รับคะแนนเสียงมากกว่า

แฟนๆ ไม่รู้เลยว่าเซี่ยอวี้ถูกกดคะแนนโหวตไว้

ส่วนมู่เหยี่ยก็หลุดจากยี่สิบอันดับแรกทันที

หากเทียนเล่อมีเดียไม่ปกป้องเขา โดยพื้นฐานแล้วมู่เหยี่ยคงจะไม่มีโอกาสได้เดบิวต์แน่

แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าตัวเองจะหกคะเมนตีลังกาได้ถึงขนาดนี้

ขณะนี้เด็กฝึกทั้งหมดกำลังลงทะเบียนแบ่งชั้นเรียนอยู่ในหอพัก

“พี่เซี่ย พี่จะเลือกใครน่ะ” สวี่ซีอวิ๋นเป็นทุกข์เล็กน้อย “ผมไม่เก่งทั้งร้องทั้งเต้นเลย จะเลือกใครก็คงถูกคัดออกอยู่ดีใช่ไหม”

“เรื่องร้องนายต้องปรับปรุงจริงๆ” เซี่ยอวี้รับใบลงทะเบียนไป “แต่ฉันว่าช่วงนี้นายเต้นดีขึ้นมากนะ”

สวี่ซีอวิ๋นเกาศีรษะตนเอง “จู่ๆ ผมก็เหมือนจะเข้าใจขึ้นมาได้เอง”

เขาเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจ

ซือฝูชิงไม่ได้สอนอะไรเขามากนัก ทำไมแค่เดี๋ยวเดียวเขาก็ทำได้แล้ว

สวี่ซีอวิ๋นยังคงคิดอยู่ แต่เซี่ยอวี้หยิบปากกาขึ้นมาเขียนชื่อลงไปแล้ว

“พี่เซี่ย พี่เลือกใครเหรอ” สวี่ซีอวิ๋นยื่นหน้าไปมอง “เมนเทอร์หลิน?”

เซี่ยอวี้ได้รับฉายาว่า ‘ราชาบนเวที’

คลิปวิดีโอการเต้นเดี่ยวของเขามีผู้เข้าชมเกินยี่สิบล้านครั้งแล้ว

การเลือกกลุ่มเต้นจะเป็นประโยชน์กับเขามากยิ่งขึ้น

เซี่ยอวี้พับใบลงทะเบียนและพูดอย่างสบายๆ ว่า “ถึงเวลานั้นก็รู้เอง”

“ช่างเถอะ ไม่สนพี่แล้ว ผมจะเลือกซือฝูชิง” สวี่ซีอวิ๋นตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและลงมือเขียนทันที “พี่เซี่ย ผมไม่กลัวว่าพี่จะหัวเราะผมหรอกนะ แต่ผมรู้สึกจริงๆ ว่าเธอเก่งมาก เธอจะต้องแอบซ่อนความสามารถเอาไว้แน่ๆ!”

เขาไม่ได้คิดว่าจะได้เดบิวต์ แต่อย่างน้อยเขาต้องไม่เสียใจทีหลัง

เซี่ยอวี้เลิกคิ้ว

หลังจากที่สวี่ซีอวิ๋นเขียนเสร็จแล้ว เขากับเซี่ยอวี้ก็ส่งใบลงทะเบียนให้กับพนักงาน

ใบลงทะเบียนถูกส่งไปที่ห้องของเมนเทอร์อย่างรวดเร็ว

หลินชิงเหยียนได้รับใบลงทะเบียนที่มีชื่อของเธอปึกหนึ่ง

ซึ่งประมาณการณ์คร่าวๆ แล้วคงมีอย่างน้อยๆ สี่สิบใบ

มีเด็กฝึกทั้งหมดหนึ่งร้อยหนึ่งคน ซึ่งเมนเทอร์แต่ละคนจะสามารถเลือกเด็กฝึกได้สูงสุดยี่สิบห้าคน

นั่นหมายความว่าใบลงทะเบียนของเด็กฝึกจำนวนมากจะต้องถูกคัดออก

“เมนเทอร์หลิน เซี่ยอวี้เป็นเด็กที่มีความสามารถรอบด้าน แต่ดูเหมือนว่าจะเด่นเรื่องการเต้นมากกว่า” เมนเทอร์ด้านดนตรีพูดต่อไป “เขาต้องจะเลือกคุณแน่ๆ เลยใช่ไหม ใบลงทะเบียนของคุณหนามาก”

หลินชิงเหยียนยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้วค่ะ การเต้นของเซี่ยอวี้บนเวทีทรงพลังมาก”

ถ้าไม่เลือกเธอแล้วจะให้เขาเลือกซือฝูชิงที่ทั้งร้องและเต้นไม่เป็นอย่างนั้นเหรอ

คนที่เธอไม่เลือกนั่นแหละถึงจะไปถึงมือซือฝูชิง

หลินชิงเหยียนหยิบปากกาของเธอขึ้นมาพลางพลิกเปิดใบลงทะเบียนดู