ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก ตอนที่ 18

ตอนที่ 17 แสงสีเงิน

“ผมไม่เชื่อหรอกว่าพ่อจะมาหาผมบ่อยๆ!”

หูหวนพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง หูโหย่วเหยียนหัวเราะเขินๆ เขาไม่ใช่คนใส่ใจครอบครัวประเภทนั้นจริงๆ

เมื่อแน่ใจแล้วว่าลูกชายไม่เป็นอะไร หูโหย่วเหยียนก็ขี้เกียจอยู่ต่อแล้ว เขาตบไหล่ลูกชายแล้วเดินจากไปอย่างสบายใจ

หูฮวนกำลังจะเดินกลับเข้าไปก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังโบกมือให้เขาอยู่ไม่ไกล ยังไม่ทันมองเห็นหน้าคนชัด อีกฝ่ายก็ยัดตัวเองเข้าไปในรถยนต์โปโลเนซ[footnoteRef:1]คันหนึ่ง จากนั้นรถยนต์ก็ออกตัวอย่างรวดเร็ว มันพ่นควันดำออกมาเป็นสาย บนหลังคารถของรถยนต์กลางเก่ากลางใหม่คันนี้มีป้ายไฟคำว่ารถแท็กซี่ติดเอาไว้ [1: โปโลเนซ (Polonez) รถยนต์รุ่นหนึ่งที่บริษัท Fabryka Samochodów Osobowych (FSO) ผลิตร่วมกับบริษัทเฟียต (Fiat) ผลิตในโปแลนด์ ระหว่างปีค.ศ. 1978-2002 ]

“ช่างเถอะ!”

หูฮวนย่อมรู้ว่าแม่บังเกิดเกล้าของเขาพึ่งไม่ได้ขนาดไหน

หูโหย่วเหยียนดีเลวก็ยังเข้ามาคุยกับเขาสักสองสามประโยค แต่แม่ของเขาพอเห็นว่าลูกชายไม่เป็นอะไรก็ขับรถจากไปทันที แม้แต่ครึ่งประโยคก็ไม่ยอมพูดด้วยให้เสียเวลา

หูฮวนยืนอยู่ที่ประตูคฤหาสน์หลังใหญ่พักหนึ่ง จู่ๆ เขาก็นึกได้ว่าตนเองหวังอยากจะหลุดพ้นจากครอบครัวมาตลอด ตอนนี้เรื่องนี้กลับถูกจัดการอย่างง่ายดายถึงขนาดนี้

หลังจากนี้ตนไม่จำเป็นต้องกลุ้มใจกับพ่อที่ไม่อยู่บ้าน แม่ที่พึ่งไม่ได้ กับสภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิตที่เละเทะอีกต่อไปแล้ว

“พ่อแม่ของนายใจกว้างดีนะ!”

ตอนนี้หูฮวนเริ่มชินกับการที่ลู่อวิ๋นอวิ๋นโผล่มาด้านหลังอย่างเงียบเชียบแล้ว เขาตอบอย่างจนปัญญา “เรียกว่าเป็นคนแปลกๆ จะตรงกว่าหน่อย”

ลู่อวิ๋นอวิ๋นยกมือขึ้นมาจัดปกเสื้อให้หูฮวนเล็กน้อยแล้วกระซิบเสียงเบา “หลังจากนี้พี่อวิ๋นอวิ๋นจะดูแลนายเอง”

ก้นบึ้งหัวใจของหูฮวนอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าลู่อวิ๋นอวิ๋นเหมือนจะไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ความรู้สึกหวาดกลัวราวกับศัตรูตามธรรมชาตินั่นเบาบางลงไม่น้อยเพราะประโยคนี้

ลู่อวิ๋นอวิ๋นจูงมือหูฮวนเหมือนกับจูงมือน้องชายตัวน้อยกลับเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอบอกเสียงเบา “ก่อนก่อตั้งสาธารณรัฐ พวกเรามีหน่วยงานแห่งหนึ่งชื่อว่าหน่วยข่าวกรอง รับผิดชอบรวบรวมบุคลากรที่มีความสามารถพิเศษโดยเฉพาะ พวกเขาสร้างคุณงามความชอบในการปฏิวัติมานับไม่ถ้วน...

...หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐแล้ว หน่วยข่าวกรองก็ไม่มีประโยชน์มากนักจึงไม่มีการรวบรวมคนใหม่ๆ มาอีก พอคนเก่าคนแก่อายุร่วงโรย มันก็ตกอยู่ในสถานะพร้อมถูกยุบได้ตลอดเวลา...

...ราวยี่สิบสามสิบปีก่อน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด โลกใบนี้จึงเกิดความเปลี่ยนแปลงอันน่ามหัศจรรย์ ไม่เพียงมีผู้ปลุกพลังปรากฏตัวขึ้นมา แต่ยังเกิดกรณีที่เงาแห่งสรรพสิ่งรุกรานโลกแห่งความเป็นจริงอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่เงาแห่งสรรพสิ่งรุกรานโลกแห่งความเป็นจริงล้วนทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก ดังนั้นเบื้องบนจึงเปลี่ยนหน้าที่ของหน่วยข่าวกรอง ดึงตัวหัวกะทิจำนวนมากมาจากกองทัพแต่ละแห่ง แล้วก่อตั้งกองพลมังกรเร้นขึ้นมาพร้อมกับสร้างเขตผนึกทั้งหลาย...

...พวกเราไม่ได้มีแค่หน้าที่ฝึกฝน แต่ยังมีภารกิจสู้รบด้วย ทุกครั้งที่เขตผนึกเกิดความผิดปกติ พวกเราต้องไปต่อสู้กับปีศาจ...

...ปีศาจที่ว่านี้ก็คือสัตว์ประหลาดเหมือนกับวานรยักษ์ตัวนั้นที่นายกับเสี่ยวซีเคยเจอ พวกมันมีมากมายหลากหลายประเภท แปลกประหลาดพิสดาร ไร้ความเป็นมนุษย์ เคียดแค้นสิ่งมีชีวิตทุกอย่างเป็นที่สุด”

จู่ๆ หูฮวนก็นึกถึงวิชาเทววัตถุขึ้นมา เขาอดคิดในใจไม่ได้ว่า วิชาเทววัตถุผนึกปีศาจเปลี่ยนเป็นพลังเทพฤทธิ์ได้ ช่างเป็นวิชาที่เหมาะกับสถานการณ์เช่นนี้เสียจริง!

เขาลูบกระเป๋าเสื้อ พอพบว่าการ์ดเทววัตถุทั้งสองใบยังอยู่ก็มีความมั่นใจเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไร้สาเหตุ

ลู่อวิ๋นอวิ๋นกุมมือของหูฮวนแน่นขึ้นเล็กน้อยแล้วบอกเสียงเบา “นายไม่ต้องกลัว นายเพิ่งจะเข้าร่วมหน่วย ตอนนี้ยังไม่มีภารกิจสู้รบ”

หูฮวนพยักหน้าหงึกๆ ความจริงในสมองของเขาสับสนไปหมดแล้ว จึงไม่รู้ว่าสมควรจะมีปฏิกิริยาอย่างไรดี

ลู่อวิ๋นอวิ๋นพาหูฮวนกลับมาถึงหอพักเสร็จก็เดินไปที่ลานฝึกชั้นหนึ่ง เธอไม่ได้ให้หูฮวนตามไปด้วย หูฮวนไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรได้บ้างจึงกลับไปห้องของตัวเอง คิดจะเล่นเกมสักพัก

เขาอยู่ในห้องเพียงคนเดียว เปิดเครื่องเกมเล่นเกมออร์คแบทเทิลผ่านไปสิบกว่าด่าน

นี่เป็นเกมตะลุยด่านสำหรับเครื่องเล่นเกมซูเปอร์มิคอมที่บริษัทเควสท์ของประเทศญี่ปุ่นเปิดตัวมาปีที่แล้ว ผู้เล่นต้องรวมตัวละครต่างอาชีพต่างเผ่าพันธุ์เป็นกลุ่มนักรบแล้วออกตะลุยตามแผนที่สงครามอันกว้างใหญ่ไพศาล

แม้ด้วยลักษณะของเกมคอนโซลและเทคนิคการสร้างเกมในยุคเก้าศูนย์จะทำให้เกมนี้ค่อนข้างเรียบง่าย แต่ในยุคสมัยนี้ มันก็ถือว่าเป็นเกมใหม่ล่าสุดที่เรียกว่าท้วมท้นไปด้วยความสร้างสรรค์แล้ว

หลังจากเล่นเกมแพ้ตาหนึ่ง จู่ๆ หูฮวนก็รู้สึกหมดสนุกเล็กน้อย เขาโยนจอยเกมทิ้งแล้วหงายหลังลงไปนอนบนพื้นห้อง

เขารู้สึกว่านั่งเล่นเกมบนเก้าอี้มันออกจะถูกจำกัดการขยับตัวไปสักหน่อยจึงลงมานั่งเล่นบนพื้น

หูฮวนครุ่นคิดเรื่องราวในใจครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ท่อง ‘มนตร์’ ลึกลับท่อนนั้นในใจ ก่อนจะหายตัวไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

เขาเอื้อมมือขึ้นมาถูใบหน้าแล้วสลัดความรู้สึกไม่สบายใจออก จากนั้นก็ล้วงการ์ดเทววัตถุสองใบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางมือซ้ายกับมือขวาไว้บนการ์ดแต่ละใบตามวิชาที่เห็นในความทรงจำ

หนนี้เด็กหนุ่มเคลื่อนปราณวิญญาณในร่างได้อย่างง่ายดาย

การ์ดทั้งสองใบเปล่งแสงสีเงินจางๆ ก่อนจะเลือนหายไป

ภายในร่างของหูฮวนมีพลังประหลาดสองสายเพิ่มขึ้นมา เขาทดลองเคลื่อนพลังสายหนึ่งในนั้น ทันใดนั้นกล้ามเนื้อก็นูนขึ้นมานิดๆ

“หัวของวานรยักษ์คอขาดเพิ่มพละกำลังได้เล็กน้อยเท่านี้เองหรือ...เหมือนจะเป็นการ์ดขยะที่ไร้ประโยชน์นะ!”

หูฮวนทดลองครู่หนึ่ง ดูเหมือนตนเองจะใช้พลังของการ์ดทั้งสองใบพร้อมกันไม่ได้ เขาจึงสลับไปใช้การ์ดอีกใบหนึ่ง

การ์ดอีกใบก็ต่างจากหัววานรยักษ์คอขาดไม่มาก เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อโตขึ้นมาเล็กน้อย พละกำลังเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย

“การ์ดใบนี้มีวิชาสูบโลหิตกับวิชาดำดินไม่ใช่หรือ...ทำไมจึงใช้ไม่ได้ล่ะ...ต้องใช้ยังไงกันแน่”

หูฮวนลองอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผล

ความทรงจำในสมองของเขาตกหล่นไม่ครบถ้วน คัมภีร์วิชาเทววัตถุที่เขาเห็นมีส่วนที่ขาดหายไปบางส่วน จุดที่เป็นเนื้อหาสำคัญหายไปเป็นจำนวนมาก

สุดท้ายหูฮวนก็หาวิธีใช้วิชาสูบโลหิตกับวิชาดำดินไม่พบ จึงได้แต่ยอมแพ้อย่างแค้นใจ เขาวางสองมือลงบนโต๊ะหนังสือไม้โอ๊ค แสงสีเงินลอดออกมาจากซอกนิ้วไม่หยุด

เมื่อหูฮวนยกมือสองข้างขึ้น การ์ดเทววัตถุสองใบก็ปรากฏนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะหนังสืออีกหน

เจ้าของสิ่งนี้...จะเอาไปขายได้หรือเปล่านะ จู่ๆ ในสมองของหูฮวนก็มีความคิดที่แม้แต่ตัวเขาเองก็คิดไม่ถึงผุดขึ้นมา

ช่างเถอะ ของแบบนี้จะไปขายใครได้เล่า หูฮวนครุ่นคิดครู่หนึ่งก็มั่นใจว่าตัวเองคงจะหาคนที่อยากซื้อของสิ่งนี้ไม่ได้แน่

เขานั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะหนังสือครู่หนึ่ง แล้วเขาก็นึกถึงเงินห่อนั้นที่พ่อให้มา เขาล้วงมันออกมาโยนไว้บนโต๊ะหนังสือ

มีแต่ภูตผีเท่านั้นที่รู้ว่าพ่อของเขาหาเงินก้อนนี้มาได้อย่างไร ได้มาอย่างสุจริตหรือไม่ นิสัยอย่างหูโหย่วเหยียน มีสิบให้สิบ เงินก้อนนี้ต้องได้มาด้วยวิธีที่มีปัญหาแน่นอน ต่อให้เป็นวิธีที่สะอาดที่สุดก็คงเป็นเงินพนันสักก้อน

หูฮวนไม่คิดจะใช้เงินก้อนนี้ แต่จะเก็บไว้กับตัวก็ไม่สะดวกนัก เขาโยนมันทิ้งไว้ที่นี่ได้พอดี

หูฮวนกำลังเตรียมตัวจะออกไป แต่ทันใดนั้นในใจก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ เขาลุกขึ้นเดินสองก้าว ปรากฏว่าเขาออกห่างจากโต๊ะหนังสือไม้โอ๊คมากกว่าหนก่อนสองก้าวแล้ว เหลืออีกสองสามเมตรก็จะสัมผัสชั้นหนังสือที่อยู่ใกล้ที่สุดได้

“เพราะค่าปลุกพลังของฉันสูงขึ้น ควบคุมพลังวิญญาณได้แล้ว ถึงออกห่างจากโต๊ะหนังสือได้ไกลขึ้นหน่อยอย่างนั้นหรือ”

เขามองสำรวจครู่หนึ่ง แม้จะเพ่งสายตาดูชั้นหนังสือใกล้ที่สุดจนสุดความสามารถแล้ว แต่เขาก็ยังมองไม่ชัดอยู่ดีว่าบนชั้นหนังสือมีหนังสืออะไรวางอยู่บ้าง มองออกเพียงเลือนรางเท่านั้นว่าบนชั้นหนังสือไม่ได้มีเฉพาะหนังสือ แต่ยังมีของชิ้นเล็กๆ จำนวนหนึ่งอยู่ด้วย

หูฮวนลังเลครู่หนึ่งก็กลับออกไปข้างนอกอย่างเงียบๆ เมื่อเด็กหนุ่มกลับมาปรากฏตัวที่หอพักอีกหน ในใจก็เกิดความคิดประการหนึ่งขึ้นมา พอฉันกลายเป็นผู้ถือครองพลังอย่างเป็นทางการแล้วก็น่าจะอ่านสิ่งที่อยู่บนชั้นหนังสือได้สินะ