ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก ตอนที่ 17

ตอนที่ 16 หูโหย่วเหยียน

หูฮวนพองขน โวยวายทันที “ถ้างั้นคุณให้ผมฝึกท่านี้เพื่อ”

เซียวเจี้ยนเซิงหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “ไม่มีใครฝึกจนซัดลมปราณออกไประยะไกลสำเร็จ แต่การแผ่ลมปราณออกมาไม่ใช่เรื่องโกหก”

เขาต่อยหมัดซ้ายออกมาจากข้างเอว แม้ต่อยอากาศแต่กลับเกิดเสียงระเบิดดังกังวาน หูฮวนมองตาเป็นประกาย

หมัดนี้ช่างเหมือนจอมยุทธ์สุดๆ นักแสดงในภาพยนตร์ก็ยังต่อยได้ไม่สวยเท่านี้

เซียวเจี้ยนเซิงเห็นว่าหลอกเด็กน้อยคนนี้ได้แล้วก็หัวเราะร่า สั่งสอนหูฮวนให้ฝึกหมัดต่อ

ช่วงเช้า ผู้หมู่เจ็ดคนนี้ถ่ายทอดวิชาฝึกกำลังภายในแพรสิบพับของวิชาหมัดอรหันต์ทั้งหมดยี่สิบแปดกระบวนท่าของตระกูลให้แก่หูฮวนจนหมดสิ้น

วิชาฝึกกำลังภายในวิชานี้ฝึกฝนจิตวิญญาณ บ่มเพาะกายเนื้อ ให้ผลลัพธ์ดีอย่างไม่ธรรมดา แต่ก็กินเรี่ยวแรงมหาศาลอย่างที่สุดเช่นกัน

แม้แต่หูฮวนผู้มีค่าปลุกพลังหกสิบห้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ แต่ระหว่างที่รับประทานอาหารกลางวันก็ยังตัวสั่นไปหมด อาการหนักหนาเสียยิ่งกว่าเมื่อวาน

ตอนบ่ายยังคงเป็นคาบเรียนวัฒนธรรม...

หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ หูฮวนก็ไปรวมตัวกับหวังซงและเยี่ยนเสี่ยวซี

เยี่ยนเสี่ยวซีช่วยเขาออกมาจากเงาแห่งสรรพสิ่ง ส่วนหวังซงอายุใกล้เคียงกับเขา ดังนั้นหูฮวนจึงชอบอยู่กับพวกเขา นอกจากนั้น หวังซงก็เป็นคนพูดมาก นั่นทำให้เขามักจะได้ยินเรื่องแปลกๆ ใหม่ๆ อยู่เสมอ

สองวันนี้หูฮวนใช้ชีวิตราวกับอยู่ในกลุ่มเมฆหมอก บางครั้งเขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ วันนี้หลังจากกินข้าวอย่างเร็วๆ เสร็จ เขาก็กำลังจะเดินกลับหอพักด้วยกันกับเยี่ยนเสี่ยวซีและหวังซง แต่ถูกลู่อวิ๋นอวิ๋นขวางไว้ ดวงหน้างดงามของเธอยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ เธอบอกหูฮวนว่า “นายมากับฉัน”

เยี่ยนเสี่ยวซีตบหัวไหล่เขาเบาๆ แล้วเดินตัวปลิวจากไป

หวังซงทำตัวเป็นเพื่อนที่ดี เอ่ยปลอบประโยคหนึ่งว่า “ไม่ต้องกลัว พี่อวิ๋นอวิ๋นไม่กินนายหรอก”

ทุกครั้งที่หูฮวนเผชิญหน้ากับลู่อวิ๋นอวิ่น แม้ว่าเด็กสาวคนนี้จะหน้าตาสะสวยอย่างยิ่งและทำดีกับเขาพอสมควร แต่เขาก็มักจะหวาดกลัวอยู่นิดๆ เสมอ เมื่อทั้งสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง ความรู้สึกหวาดหวั่นกังวลของเขาก็ยิ่งหนักหนาขึ้นอีก

ทันใดนั้น ช็อกโกแลตแท่งหนึ่งก็โผล่มาอยู่ในมือของลู่อวิ๋นอวิ๋นราวกับเล่นมายากล จากนั้นเธอก็ยัดมันใส่มือหูฮวน

ในยุคสมัยนี้ครอบครัวที่กินช็อกโกแลตได้มีไม่มากนัก หูฮวนกำช็อกโกแลต จู่ๆ ก็รู้สึกผ่อนคลายลงอย่างไร้สาเหตุ เขาถามเสียงเบา “พี่อวิ๋นอวิ๋น พี่มีอะไรเหรอครับ”

ลู่อวิ๋นอวิ๋นไม่พูดอะไร แต่จับมือเขาเดินอ้อมคฤหาสน์หลังใหญ่จนไปถึงประตูคฤหาสน์ เธอยื่นมือชี้นอกคฤหาสน์แล้วบอกว่า “มีคนมาหานายน่ะ”

ชายวัยกลางคนแต่งตัวค่อนข้างเนี้ยบคนหนึ่งคาบบุหรี่เดินวนเวียนอยู่นอกประตูฐานทัพ แม้จะดูเหมือนท่าทางผ่อนคลาย แต่หูฮวนกลับดูออกว่าเขาต้องร้อนใจมากแน่

นี่ไม่ใช่เพราะเขามีความสามารถพิเศษอ่านใจคนได้หรืออะไร แต่เพราะเขาค่อนข้างคุ้นเคยกับคนคนนี้ดี

ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวเนี้ยบ สวมเสื้อผ้าเหมือนคนแต่การกระทำเหมือนสุนัขคนนี้ก็คือบิดาบังเกิดเกล้าตัวจริงเสียงจริงของเขา หูโหย่วเหยียน ผู้บริหารบ่อนใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองแห่งนี้ มีฉายาว่าหูมือหนึ่ง!

หูโหย่วเหยียน[footnoteRef:1]คนสมดั่งชื่อ รูปร่างหน้าตานับว่าไปวัดไปวากับคนอื่นได้ หากไม่ใช่ว่าหลงเดินทางผิดทำงานไม่ถูกไม่ควร อาศัยเพียงใบหน้านี้ก็คงเป็นไอดอล หาข้าวกินประทังชีวิตได้แล้ว [1: โหย่วเหยียน คำว่าโหย่ว (有) แปลว่า มี ส่วนคำว่าเหยียน (颜) แปลว่า รูปโฉม รวมกันแล้วแปลว่าผู้พร้อมด้วยรูปโฉม]

พอเห็นลูกชาย ดวงตาหูโหย่วเหยียนพลันเป็นประกาย สาวเท้าเดินเข้ามาหาทันที แต่กลับถูกพลทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ขวางเอาไว้

เขาผ่านโลกมาพอสมควรแล้วจึงทราบว่าสถานที่ซึ่งมีพลทหารยืนเฝ้าอยู่จะใช้วิธีการที่ตนเองเคยชินไม่ได้เป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นจุดจบคงอนาถยิ่งนัก

ดังนั้นแม้แต่หูโหย่วเหยียน บุคคลผู้ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งบนท้องถนนของเมืองแห่งนี้ก็ยังต้องฉีกยิ้มกระอักกระอ่วน ไม่ดันทุรังฝ่าด่านเข้าไป เขาตะโกนทักลูกชาย “ฮวนฮวน! เมื่อวานผู้บังคับการของกองบัญชาการตำรวจกับสหายหลายคนจากสถานีตำรวจแถวบ้านเรามาหา พวกเขาบอกว่าแกมีพรสวรรค์พิเศษเลยถูกรับเข้ากองทัพไปแล้ว พ่อว่าจะมาดูสักหน่อย ถ้าแก...”

หูโหย่วเหยียนส่งสายตาให้ลูกชาย แม้เขาจะเป็นพ่อที่ล้มเหลว แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็นับว่าทำตัวสมกับหน้าที่ หากลูกชายถูกบังคับ เขาก็จะลองหาหนทางดู ไม่ว่าจะต้องใช้หนทางสะอาด หรือทางสกปรก เขาก็ต้องพาลูกชายออกมาให้ได้

“ผมสบายดีฮะ! ก็แค่ฝึกหนักนิดหน่อย แล้วก็ต้องเรียนหนังสือ...”

อารมณ์ของหูฮวนซับซ้อนอย่างยิ่ง ความจริงแล้วในหนึ่งปีเขาได้พบหน้าบิดาแท้ๆ ของตนเพียงไม่กี่หน หากไม่นับวันที่เขายอมไปเยือนบ่อน หูโหย่วเหยียนมักจะอยู่ในบ่อนของตัวเองแทบทุกวัน ไม่ได้กลับบ้านเท่าไรนัก

ที่หูโหย่วเหยียนพยายามส่งสัญญาณทางสายตาให้เมื่อครู่ เขาก็พอเข้าใจอยู่ แต่เขาไม่คิดว่าบิดาบังเกิดเกล้าผู้นี้จะมีความสามารถพอที่จะพาเขาออกไปจากหน่วยลึกลับนี่ได้

ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน อันธพาลข้างถนนก็เอาชนะกองทัพไม่ได้ นับประสาอะไรกับเมื่อเขาอยู่ที่นี่แล้วรู้สึกว่าสบายไม่เลวทีเดียว ของกินก็ดีกว่าที่บ้าน แล้วยังมีเครื่องเกม นอกจากฝึกซ้อมเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย เรียนหนักอยู่บ้างก็ไม่มีสิ่งใดให้ติอีก

เมื่อเทียบกับครอบครัวที่เละเทะวุ่นวาย เขาชอบที่นี่มากกว่าจริงๆ

หูฮวนเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ ไม่มีใครขวางเขา พลทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ในตำแหน่งคอยห้ามไม่ให้หูโหย่วเหยียนเข้ามาเท่านั้น แต่ไม่ได้ห้ามหูฮวนออกไป

หูโหย่วเหยียนดึงลูกชายไปด้านข้างแล้วกดเสียงเบาบอกว่า “แม่ของแกอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ พ่อหารถมาแล้วคันหนึ่ง ถ้าแกรู้สึกว่าที่นี่ผิดปกติ พ่อจะลอบส่งสัญญาณ อย่างมากที่สุดนาทีเดียว แม่ของแกก็จะขับรถมารับพวกเราพ่อลูก แต่พอออกจากที่นี่คงอยู่ในเมืองนี้ต่อไม่ได้แล้ว พ่อมีเพื่อนคนหนึ่งแซ่เฉา อยู่ที่จือปั๋ว พวกเราไปหลบที่บ้านอาเฉาก่อนสักสองสามวันได้”

หูฮวนถอนหายใจ บอกว่า “ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ หน่วยงานนี้แค่ลึกลับสักหน่อยเลยมีเรื่องมากมายที่เล่าให้ฟังไม่สะดวกก็เท่านั้น”

เขารู้จักเพื่อนแซ่เฉาของพ่อคนนี้ ในเมื่อคบหาเป็นเพื่อนตายกับหูมือหนึ่งนักพนันผู้เลื่องชื่อในยุทธภพได้ คุณอาแซ่เฉาแห่งเมืองจือปั๋วคนนี้ย่อมไม่ใช่คนดีเหมือนกัน

ได้ยินว่าบ้านของเขาทำธุรกิจ ‘ขนส่งสินค้า’...

ส่วนความจริงแล้วของที่ส่งคืออะไร เรื่องนั้นมีแต่ภูตผีที่รู้ อย่างไรก็ตาม หูฮวนไม่อยากรู้

หูโหย่วเหยียนลูบหัวลูกชาย ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ถามเสียงเบาว่า “ทำไมแผลเยอะขนาดนี้ล่ะ”

หูฮวนเองก็ไม่ทันสังเกต พอพักมาหนึ่งคืน แผลของเขาดีขึ้นไม่น้อยแล้ว ความจริงตอนพลทหารพวกนั้นลงมือ พวกเขาก็รู้จักความสมควรอยู่ ใช่ว่าจะซ้อมแบบเอาให้ถึงตายจริงๆ เสียที่ไหนกัน

“แผลที่ได้จากการฝึกน่ะฮะ ไม่เป็นอะไรจริงๆ”

หูโหย่วเหยียนจับดูตรงนั้นตรงนี้วุ่นวายอยู่พักหนึ่ง แต่แล้วจู่ๆ เขาก็ปล่อยมือ หัวเราะหึๆ บอกเสียงเบาว่า “ไม่เป็นอะไรจริงๆ ซะด้วย”

หูฮวนประหลาดใจเล็กน้อย หูโหย่วเหยียนจึงพยักเพยิดคาง บอกเสียงเบา “แม่หนูคนนั้นมาเฝ้าจับตาดูแกล่ะสิ...แต่บนตัวเธอไม่ได้พกอาวุธ”

หูฮวนคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพ่อของตนจะสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กน้อยแบบนั้นด้วย เขากำลังจะอธิบายแทนลู่อวิ๋นอวิ๋นสักสองสามประโยค แต่หูโหย่วเหยียนก็ตบไหล่ของเขาก่อน แล้วบอกว่า “พ่อของแกมีคดีติดตัว ตามปกติแล้วแกไม่มีทางเข้ากองทัพได้แน่ นี่เป็นโชคของแกแล้ว หลังจากนี้อยู่ในกองทัพก็ทำให้ดีๆ จะได้ใช้ชีวิตอย่างสง่าผ่าเผยแบบคนอื่นเขา...เงินนี่ให้แกไว้ วันหลังถ้ามีเวลาว่าง พ่อจะแวะมาหาแกบ่อยๆ”

หูโหย่วเหยียนยัดซองจดหมายซองหนึ่งใส่มือของหูฮวน แล้วก็ทำท่าจะเดินอาดๆ จากไปทั้งแบบนั้น

หูฮวนกำซองจดหมายในมือ เขามั่นใจมากว่าในซองจดหมายคือธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนที่มีจำนวนอย่างน้อยหนึ่งหมื่นกับอีกสามสี่พันหยวน ในปี 93 มีธนบัตรเงินหยวนรุ่นที่สี่ใช้กันอย่างแพร่หลายแล้ว

แม้หูฮวนจะไม่ชอบการพนัน แต่สมัยยังเล็ก หูโหย่วเหยียนก็เคยใช้เทคนิคการเล่นพนันมาเล่นกับเขาอยู่บ่อยๆ แม้เขาจะทำไม่ได้เหมือนพ่อ แต่เวลาของสิ่งไหนผ่านมือก็พอจะรู้ว่าเป็นอะไร

การจะรู้ว่ามีเงินเท่าไรอยู่ในซองจดหมาย นั่นเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนยกฝ่ามือ