ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก ตอนที่ 37

ตอนที่ 36 ฮวน

หูฮวนมองดูเซียวเจี้ยนเซิงผู้ยิ่งเล่นยิ่งติดลมแล้วอ้าปากหาว บอกว่า “พี่เซียว พี่เล่นต่อคนเดียวนะ ผมขอไปนอนห้องพี่หน่อย”

เซียวเจี้ยนเซิงโบกมือโดยไม่พูดอะไร แล้วหันไปสู้รบในโลกแห่งเกมต่อ

หูฮวนเปิดประตูห้อง เดินมาที่ห้องติดกัน เซียวเจี้ยนเซิงเลือกห้องที่ชั้นห้าเหมือนกัน ห้องของเขาอยู่ข้างห้องของหูฮวน ห้องของหูฮวนหมายเลขห้าศูนย์แปด ส่วนห้องของเขาหมายเลขห้าศูนย์เก้า

เฟอร์นิเจอร์ในหอพักล้วนเป็นมาตรฐานเดียวกัน พวกมันถูกตระเตรียมไว้เรียบร้อยอยู่ก่อนแล้ว ห้องนี้นอกจากขนาดเล็กกว่าห้องของหูฮวนเล็กน้อยก็ไม่มีสิ่งใดแตกต่าง

หูฮวนทิ้งตัวลงบนเตียง เขาคิดไม่ถึงว่าเซียวเจี้ยนเซิงจะติดเกมขนาดนี้ ติดมากกว่าเขาเสียอีก เขาเล่นเป็นเพื่อนเซียวเจี้ยนเซิงไม่กี่ชั่วโมง เขาก็ใช้พลังกายไปหมดแล้ว

ไม่ใช่ว่าใช้พลังกายไปหมดจริงๆ หรอก แต่ในทางจิตใจ...เขารู้สึกว่าใช้เรี่ยวแรงไปหมดแล้ว!

สรุปก็คือหูฮวนเพิ่งเคยประสบความรู้สึกเล่นเกมจนเอียนเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ว่าเกมไม่สนุก แต่เพราะทุ่มเทเล่นมากเกินไปจนไม่เหลือเรี่ยวแรงให้ผลาญต่อแล้ว

บางทีอาจเพราะตื่นเต้นเกินไปหน่อย ถึงหูฮวนจะง่วง แต่พอล้มตัวลงบนเตียง เขากลับนอนไม่หลับ เขาพลิกไปพลิกมาอยู่พักหนึ่งก็ทนไม่ไหวท่องมนตร์ประโยคหนึ่งแล้วหายตัวไปจากบนเตียงทั้งแบบนั้น

เมื่อเขาโผล่มานั่งบนโซฟาโบราณอีกหน เขาก็รู้สึกหายง่วงขึ้นมาเล็กน้อย หูฮวนเอื้อมมือลูบบนโต๊ะ แต่ไม่แตะต้องการ์ดสี่ใบบนโต๊ะหนังสือไม้โอ๊ก

หูฮวนมองโต๊ะหนังสือตรงหน้า ทันใดนั้นเขาก็สงสัยใคร่รู้นิดหน่อย เขาเคยเข้ามาในนี้ไม่ใช่แค่หนเดียว แทบทุกครั้งเขามักจะถูกชั้นหนังสือขนาดมหึมาฝั่งตรงข้ามดึงดูดความสนใจเนื่องจากหลายๆ สาเหตุ แต่กลับเคยนึกอยากจะเปิดลิ้นชักของโต๊ะตัวนี้เพียงหนเดียวเท่านั้น

เรื่องนี้ไม่ปกติอย่างมาก

“ทำไมหนก่อนๆ ที่เข้ามา ฉันถึงไม่เคยคิดจะเปิดลิ้นชักออกมาดูเลยล่ะ”

“ตอนนั้นฉันออกห่างจากโต๊ะหนังสือไม่ได้ แต่กลับไม่เคยคิดจะค้นโต๊ะหนังสือที่อยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อย นี่มันเพราะอะไรกัน”

ในสมองหูฮวนเกิดความคิดมากมายนับไม่ถ้วน เขาอดใจไม่ไหวเอื้อมมือไปยังลิ้นชักอันหนึ่ง

โต๊ะหนังสือไม้โอ๊กตัวนี้ส่วนตรงกลางที่ตรงกับคนนั่งมีลิ้นชักอยู่สองอัน อันหนึ่งในนั้นมีกล่องไม้สีดำฝังลายเส้นสีเงินอยู่ด้านใน แล้วตอนนี้ก็มีการ์ดแมลงกินปราณยี่สิบเจ็ดใบอยู่ด้วย

ส่วนลิ้นชักสองแถวที่อยู่สองฝั่ง แต่ละด้านมีลิ้นชักสิบอัน โต๊ะหนังสือตัวนี้เป็นโต๊ะที่ออกแบบมาตามสมัยโบราณ หน้าตาไม่เหมือนกับโต๊ะท่านประธานหรือโต๊ะที่เถ้าแก่แบบตะวันตกนิยมกันอยู่ในสมัยนี้

หูฮวนดึงลิ้นชักเบาๆ ลิ้นชักหนึ่งในสองอันที่อยู่ตรงกับตำแหน่งคนนั่งถูกดึงออกมา สิ่งที่ทำให้หูฮวนผิดหวังก็คือ ด้านในไม่มีสมบัติอะไรทั้งสิ้น มีแต่จดหมายมากมายกองพะเนินยัดอยู่ด้านใน

ในลิ้นชักมีจดหมายอยู่ราวหนึ่งถึงสองร้อยฉบับ พวกมันซ้อนตั้งอย่างเป็นระเบียบ ดูเรียบร้อยยิ่งนัก

หูฮวนรื้อจดหมายดูครู่หนึ่งก็พบว่าจดหมายเหล่านี้แบ่งได้ออกเป็นสองพวก พวกหนึ่งส่งมาจากหลายๆ คน ส่วนอีกพวกหนึ่งส่งมาจากคนเพียงคนเดียว ดูจากชื่อที่ลงท้ายจดหมาย บ่งบอกว่าเจ้าของจดหมายกองนี้เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง

หูฮวนสุ่มเปิดจดหมายมาเปิดอ่าน จดหมายฉบับนี้สั้นยิ่งนัก มีเนื้อหาเพียงหน้าเดียว จดหมายขึ้นต้นว่า

ฮวนที่รัก

ฉันได้ฟังคำแนะนำของคุณแล้ว การใช้วิชาวิปัสสนาแบบโบราณร่วมด้วยทำให้การทดลองสร้างมงกุฎอสรพิษเวทสำเร็จ ก้าวเข้าใกล้การสร้างสรรค์วิชาใหม่สำเร็จอีกก้าวใหญ่

หากมีสักวันหนึ่งฉันฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ของลัทธิวิชาเวทมนตร์โบราณขึ้นมาได้ใหม่อีกหน ความดีความชอบย่อมเป็นของคุณครึ่งหนึ่ง

ไม่นานมานี้ฉันได้ช่องว่างแห่งกาลเวลามาแห่งหนึ่ง ฉันคิดจะสร้างโรงเรียนเวทมนตร์สักแห่งที่อยู่ห่างไกลจากโลกมนุษย์อันวุ่นวาย

ฮวน ฉันต้องการความช่วยเหลือของคุณ ฉันปรารถนาให้คุณมาอยู่เคียงข้างกายฉัน ลูบไล้เรือนกายของฉัน จุมพิตบนริมฝีปากของฉัน...

เนื้อหายาวเฟื้อยต่อจากนั้นเป็นถ้อยคำชวนสยิวที่ไม่อาจบอกกล่าวได้ เห็นชัดว่านี่เป็นจดหมายรักฉบับหนึ่ง ส่วนคนที่เขียนจดหมายรักฉบับนี้ก็เป็นแม่มดคนหนึ่ง

ท้ายจดหมายฉบับนี้ลงชื่อว่า เมลานี โลรองต์ อีกทั้งชื่อที่ลงท้ายยังใช้ภาษาฝรั่งเศสกับภาษาจีน เซ็นชื่อไว้อย่างละรอบ แน่นอนว่าจดหมายฉบับนี้เขียนด้วยตัวอักษรจีน ไม่อย่างนั้นระดับความรู้ของหูฮวนคงไม่มีทางอ่านออก

เขาไม่ใช่อัจฉริยะที่อ่านออกหลายภาษาสักหน่อย

“ฮวนคนนี้ช่าง...เป็นผู้ชายสวะจริงๆ เขาหลอกลวงแม่มดสาวฝรั่งเศสคนนี้อยู่ชัดๆ”

หูฮวนพึมพำ จากนั้นก็วางจดหมายฉบับนี้กลับเข้าไปในลิ้นชัก จากนั้นก็หยิบจดหมายอีกฉบับหนึ่งขึ้นมา เจ้าของจดหมายฉบับนี้ก็ยังเป็นเมลานี โลรองต์ ในจดหมายเขียนพร่ำพรรณนาไม่จบไม่สิ้นเช่นเดิม มีถ้อยคำสำคัญอยู่เพียงไม่กี่บรรทัดที่ดึงความสนใจของหูฮวน

ตรงท้ายจดหมาย แม่มดสาวคนนี้กล่าวเตือนด้วยความจริงใจประโยคหนึ่งว่า “ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงเชื่อใจคนคนนั้น แต่วิชาเทววัตถุที่เขาสร้างขึ้นมามีข้อด้อยที่ใหญ่หลวงมาก คุณอย่าได้ลุ่มหลงไปกับมันเป็นอันขาด...

...ถ้าคุณต้องการ ฉันจะถ่ายทอดวิชาเวทมนตร์โบราณทุกอย่างให้แก่คุณ ด้วยสติปัญญาของคุณกับฉันสองคน พวกเราจะปลุกชีวิตให้วิชาเวทโบราณ ทำให้มันกลายเป็นวิชาที่โดดเด่นที่สุดบนโลกใบนี้ ครองตำแหน่งสูงสุดเหนือพลังทั้งมวลได้อย่างแน่นอน”

หนนี้ท้ายจดหมายลงชื่อไว้ว่าสาวน้อยโลรองต์ผู้รักคุณ แล้วมีรอยประทับริมฝีปากสีแดงสดส่งกลิ่นหอมอยู่อีกหนึ่งรอย แม้เวลาจะผ่านมาไม่รู้นานเท่าไรแล้ว แต่บนจดหมายก็ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอวลอยู่

หูฮวนเหมือนกำลังอ่านนิยายอินเตอร์เน็ตที่เปิดเรื่องอย่างเจ๋งแต่จบอย่างห่วยของนักเขียนที่ทำงานควบสองงานสักคน ตอนเปิดของนิยายเขียนได้เยี่ยมยอดจนต้องยกนิ้วให้ เขาต้องอ่านจดหมายฉบับแล้วฉบับเล่าต่อไปเรื่อยๆ อย่างวางไม่ลง ยิ่งอ่านก็ยิ่งเพลิน

เพียงแต่ยิ่งอ่านไปถึงตอนท้าย หูฮวนกลับยิ่งอกสั่นขวัญแขวน ดูท่าผู้หญิงชื่อเมลานี โลรองต์คนนี้จะไม่ใช่ลูกแกะน้อยแสนเชื่องเสียแล้ว ดูจากข้อมูลที่เผยออกมาในจดหมาย เธอเป็นผู้มีอิทธิพลที่เรียกลมเรียกฝนได้ในแถบยุโรป มีอำนาจอย่างไม่น่าเชื่อ

โรงเรียนเวทมนตร์ที่เธอสร้างขึ้นผลิตบุคลากรที่โดดเด่นออกมามากมาย แล้วยังต่อสู้กับองค์กรลึกลับในความทรงจำของเขาอย่างดุเดือดจนแทบจะถล่มฟ้าทลายปฐพี

จดหมายฉบับสุดท้ายของผู้หญิงคนนี้ส่งมาเมื่อเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1978 ในนั้นมีถ้อยคำสั้นๆ เขียนอยู่เพียงสองบรรทัด

ลาก่อนชั่วนิรันดร์!

ฮวน

ชื่อที่ลงท้ายยังเขียนด้วยภาษาฝรั่งเศสคู่กับภาษาจีนเหมือนเดิม ภาษาจีนเขียนว่ากุหลาบน้อยผู้ปรารถนาจะอยู่ในอ้อมแขนของคุณ ส่วนภาษาฝรั่งเศส...

ช่างมันเถอะ!

หูฮวนไม่รู้ภาษาฝรั่งเศส เขาย่อมไม่รู้ว่าตัวอักษรยาวเป็นพรวนแถวนั้นหมายความว่าอะไร

แม้เขาจะเห็นแต่จดหมายที่ส่งมาจากฝั่งหญิงฝ่ายเดียว แต่เขาก็เหมือนจะสัมผัสความรู้สึกของคู่รักที่ชีวิตเต็มไปด้วยอุปสรรคขวากหนามจนไม่อาจอยู่ด้วยกันได้

แม้ฮวนคนนั้นดูแล้วเหมือนจะเป็น ‘ผู้ชายสวะนิสัยแปลก’ แต่เขาในฐานะผู้ชมก็ยังหวังว่าสุดท้ายทั้งสองอาจจะได้อยู่ครองคู่กัน

แน่นอนว่าหลังจากเห็นจดหมายฉบับสุดท้าย เขาก็เหมือนกำลังอ่านนิยายอินเตอร์เน็ตที่เปิดเรื่องอย่างเจ๋งแต่จบอย่างห่วยของนักเขียนที่ทำงานควบสองงานสักคน ฉากจบสุดเฮงซวยลบล้างความสนุกของช่วงต้นเรื่องที่เนื้อเรื่องยอดเยี่ยมอลังการไปจนหมด

“ถ้ามีโอกาส ฉันจะเดินทางไปประเทศฝรั่งเศสดูสักหน ไปเยี่ยมผู้หญิงคนนี้แล้วมอบจดหมายเหล่านี้ให้เธอ แต่ช่างมันเถิด! ยุคนี้การเดินทางออกนอกประเทศไม่ใช่เรื่องที่คนจากครอบครัวฐานะแบบฉันจะทำได้สักหน่อย”

หูฮวนเศร้าหมองเล็กน้อย ความจริงเขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก เขาคิดว่ามีโอกาสแปดส่วนที่ผู้หญิงคนนี้จะจากโลกไปแล้ว

หูฮวนเป็นเด็กชายที่ไม่ค่อยละเอียดอ่อน เขาไม่ทันสังเกตเลยว่าจดหมายของผู้หญิงคนนี้เริ่มส่งมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1719 เรื่อยมาจนถึงฉบับสุดท้ายเมื่อปีค.ศ. 1978 กินระยะเวลายาวนานทั้งหมดสองร้อยห้าสิบเก้าปี

หูฮวนวางจดหมายตั้งนี้ลง เขาอยู่ในนี้มาหลายชั่วโมง น่ากลัวว่าตอนนี้ฟ้าคงจะสว่างแล้ว