ทะลุมิติมาเป็นอนุนอกเรือน: บทที่ 23 วางแผน ตอนที่ 23

ตอนที่ 23 วางแผน

ป้าหลี่ยอมทำขนาดนี้แล้วยังเสียหน้าอีกจะยอมแพ้ได้อย่างไร นางตะโกนด่าในบ้านตัวเอง ยัยตัวซวย ยัยชั้นต่ำ...เอาเป็นว่าด่าทออย่างไม่น่าฟัง

อิงเถาโมโหจนตาแดง “นางฉวยโอกาสตอนป้าเจียงไม่อยู่รังแกท่าน แม่นางอย่าห้ามบ่าว วันนี้บ่าว บ่าว...”

นางมองซ้ายมองขวา วิ่งเข้าไปในครัวแล้วถือมีดวิ่งออกมา

อวี๋จือตะโกนเสียงดัง “อิงเถา เจ้าจะเอามีดไปทำอะไร”

“แม่นาง ท่านอย่าห้ามบ่าวนะเจ้าคะ” นางออกไปจากประตูราวกับสายลม

อวี๋จือ...

ยกสองมือขึ้นพลางทำหน้าเหนื่อยใจ ไม่ได้จะห้ามหรอก แค่จะบอกป้าหลี่ว่าเธอถือมีดไปหาที่บ้านเท่านั้นเอง

ได้ยินเสียงประตูบ้านข้างๆ ถูกปิดดัง ปัง อิงเถาออกแรงผลักประตูพลางตะโกนเสียงดัง “ด่าสนุกนักไม่ใช่หรือ กลัวอะไร ออกมานะ ออกมาเดี๋ยวนี้ ข้าจะสับเจ้าให้เละ ฆ่าเจ้าตายข้าจะชดใช้ด้วยชีวิต!”

เพื่อนบ้านเห็นอิงเถาถือมีด พวกเขาก็ตกใจ ถึงแม้ป้าหลี่จะทำไม่ถูก พวกเขาเองก็รำคาญนาง แต่หากนางตายจริงๆ ก็คงเป็นเรื่องใหญ่จึงพากันเดินเข้ามาเกลี้ยกล่อมอิงเถา

ตั้งแต่ต้นจนจบป้าหลี่ขดตัวเงียบอยู่ในบ้านราวกับไก่ สุดท้ายอิงเถาก็ฟันประตูเรือนไปสองสามครั้งด้วยความโมโห

อิงเถาราวกับกับแม่ทัพที่กลับมาพร้อมชัยชนะ อวี๋จือยกนิ้วให้นาง “เยี่ยมมาก เจอคนชั่วก็ต้องทำเช่นนี้ ไม่ต้องกลัว เป็นอะไรขึ้นมาข้าชดใช้ค่ายาให้เอง”

“เจ้าค่ะ! ข้าจัดการเอง!” อิงเถาเห็นด้วยที่สุด

อวี๋จือจับหน้าผากตัวเอง เด็กคนนี้ถูกเธอพาไปทางที่ผิดอย่างสมบูรณ์

อิงเถากินขนมพลางเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “บ่าวแค่ขู่ให้นางกลัว ฆ่านางตายก็ต้องชดใช้ชีวิตให้นาง บ่าวไม่ได้โง่ขนาดนั้นเจ้าค่ะ”

ตอนนี้ชีวิตของนางดีแค่ไหน แม่นางไม่ด่าไม่ตบตีนาง กินอิ่มมีเสื้อผ้าสวมใส่ ขนมที่แพงขนาดนั้นแม่นางก็ให้นางกิน ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ทุกวัน แล้วยังมีเงินเดือนกับเงินส่วนแบ่ง

ตอนเด็กๆ นางอยู่กับพ่อแม่ยังไม่เคยมีชีวิตที่ดีเพียงนี้ นางตกถังข้าวสารชัดๆ

แม่นางบอกว่าจะให้นางเก็บเงินสักสองสามปี ต่อไปจะอนุญาตให้นางไถ่ตัวเอง แล้วยังจะให้สินเดิมนางออกไปแต่งงาน ไปใช้ชีวิตดีๆ ต่อไปคนรุ่นหลังจะได้มีโอกาสเรียนหนังสือ เปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง

แล้วยังสอนนางว่า ทำไร่ทำนาทั้งลำบากและเหนื่อย เจอภัยธรรมชาติหรือภัยมนุษย์ ยิ่งกินไม่อิ่ม ต้องเรียนรู้วิชาติดตัว เก็บเงินทุนพอแล้วก็เปิดร้านเล็กๆ ไม่เหนื่อย แล้วยังหาเงินได้มากกว่าทำไร่ทำนาเสียอีก

แม่นางดีขนาดนี้ นางต้องดูแลอย่างดี จะปล่อยให้ใครมารังแกแม่นางไม่ได้

จ้าวโหย่วจื้อกลับมาจากสำนักศึกษา ถามแม่ตัวเองอย่างอดไม่ได้ “แม่ สําเร็จหรือไม่ขอรับ แม่นางอวี๋ตอบตกลงหรือไม่”

ป้าหลี่ที่เดิมทียิ้มแย้มอยู่ก็หุบยิ้มทันที “โหย่วจื้อ แม่คิดว่าแม่นางอวี๋ไม่เหมาะสม แม่หาแม่นางคนอื่นให้เจ้าดีกว่า”

จ้าวโหย่วจื้อร้อนใจ “ทําไมถึงไม่เหมาะสมเล่า ลูกคิดว่าเหมาะสม แม่นางอวี๋ดีขนาดนั้น” หน้าตาดีขนาดนั้น เอวที่คอดกิ่ว แล้วยังรู้หนังสือ มีแม่นางเป็นเพื่อนเรียนหนังสือ ดีที่สุดแล้ว

ยัยจิ้งจอก! ป้าหลี่ด่าในใจอย่างแรง แต่กลับมองลูกชายตัวเองด้วยสีหน้าเมตตา “ดีตรงไหน ผู้หญิงตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัว ดวงแข็ง ลูกชายของข้าต้องสอบบัณฑิตซิ่วไฉเป็นขุนนางข้าราชการ จะปล่อยให้นางมาทำลายเจ้าไม่ได้ แล้วอีกอย่างนางผอมขนาดนั้น ไม่ใช่แม่พันธุ์ที่ดี ไม่มีเรี่ยวไม่มีแรง จะทำงานได้เช่นไร

แม่คิดว่าลูกสาวครอบครัวเฉียนดีกว่านางตั้งเยอะ ขยันขันแข็ง เอาการเอางาน ก้นก็ใหญ่ เป็นแม่พันธุ์ที่ดี แม่อยากอุ้มหลาน”

จ้าวโหย่วจื้อสีหน้าทะมึน ใครจะแต่งงานกับลูกสาวครอบครัวเฉียน ครอบครัวนางฆ่าหมู ลูกสาวรูปร่างสูงใหญ่ เอวหนากว่าเขาเสียอีก ปัญญาชนอย่างเขา จะแต่งงานกับผู้หญิงหน้าตาขี้เหร่เช่นนั้นได้อย่างไร

“แม่ ข้าชอบแม่นางอวี๋ ข้าไม่รังเกียจที่นางตัวคนเดียว นักปราชญ์กล่าวว่าขงจื๊อไม่เชื่อเรื่องดวงชะตา หากแม่รักข้า ก็ช่วยข้าสู่ขอแม่นางอวี๋เถิดขอรับ แม่ ข้าจะกตัญญูต่อท่านแน่นอน” จ้าวโหย่วจื้อปากหวานราวเคลือบด้วยน้ำผึ้ง

แต่ป้าหลี่กลับเกลียดชังอยู่ในใจ นางไม่โทษลูกชายตัวเอง แต่กลับโทษว่าอวี๋จือหลอกล่อลูกชายตัวเอง “ไม่ได้ แต่งภรรยาต้องแต่งภรรยาที่ดี ยัยจิ้งจอกคนนั้น แต่งเข้ามาแล้วจะวางใจได้หรือ เจ้าเรียนหนังสือในสำนักศึกษา หากนางสวมเขาให้เจ้าจะทำเช่นไร ไม่ได้ ไม่ได้ จะแต่งผู้หญิงไม่ซื่อสัตย์เช่นนี้เข้าบ้านไม่ได้”

“แม่ แม่นางอวี๋ไม่ใช่คนเช่นนั้นนะขอรับ”

การแก้ต่างของจ้าวโหย่วจื้อกลับทําให้แม่เขาโมโหมากกว่าเดิม จ้าวโหย่วจื้อเห็นเช่นนี้ จึงต้องหาวิธีอื่น

“แม่ ที่จริงแล้วที่ข้าอยากแต่งงานกับแม่นางอวี๋ก็เพื่อท่าน ท่านเลี้ยงข้ามาคนเดียว ข้าเห็นท่านลำบากเห็นท่านเหนื่อยมาหลายปี ข้าสงสารท่าน ข้าไม่สามารถทำให้ท่านมีชีวิตที่ดี ข้าละอายใจนัก”

ป้าหลี่ซาบซึ้งใจ “ลูกชายข้า! ลูกชายของข้ากตัญญูที่สุด” นางยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตา คิดว่าความลำบากที่ผ่านมานั้นคุ้มค่าแล้ว “แค่เจ้ามีชีวิตที่ดี มีอนาคตที่ดี แม่ยอมตัดเนื้อตัดหนังตัวเอง”

“แม่!” จ้าวโหย่วจื้อเรียกนางด้วยน้ำเสียงที่ลึกซึ้งที่สุด “ครอบครัวเราไม่ได้ร่ำรวย แต่แม่นางอวี๋ร่ำรวย ท่านบอกว่ากิจการขนมเซียงปิ่งราดซอสของนางขายดีมากไม่ใช่หรือขอรับ ท่านคิดดูสิขอรับ นางตัวคนเดียว หากข้าแต่งงานกับนาง ทรัพย์สินเงินทองของนางก็จะกลายเป็นของเราไม่ใช่หรือ”

“นี่?” เรื่องเอาเปรียบคนอื่นป้าหลี่ใจอ่อนอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นเงินจํานวนมาก

“ถึงตอนนั้นก็ให้คนรับใช้ของนางขายขนมเซียงปิ่งราดซอดต่อไป เงินที่หามาได้ก็นำมาให้ท่าน ให้สาวใช้คนนั้นรับใช้ท่าน ท่านไม่ต้องทำอะไร อยู่เสวยสุขก็พอแล้ว ดีหรือไม่ขอรับ ท่านบอกว่าท่านไม่ชอบแม่นางอวี๋ไม่ใช่หรือขอรับ แต่งเข้ามาแล้ว ท่านอยากสั่งสอนนางเช่นไรก็ได้ แม่สามีสั่งสอนลูกสะใภ้เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว” จ้าวโหย่วจื้อขายฝันให้แม่ตัวเองต่อ

โชคดีที่อิงเถาไม่รู้ หากนางรู้ นางต้องโมโหแน่นอน

“ดีก็จริง...” พอนึกถึงภาพที่ยัยชั้นต่ำคนนั้นอยู่ในเงื้อมมือของตัวเองนางก็อดตื่นเต้นไม่ได้ แล้วยังมีอิงเถาอีกคน นางไม่จะให้อิงเถารับใช้ นางจะขายอิงเถาทิ้ง ขายไปที่ที่ต่ำทรามที่สุด และซื้อสาวใช้ที่รู้ความคนใหม่

“แม่จะบอกความจริงกับเจ้า แม่หาแม่สื่อไปสู่ขอแล้ว แต่นางปฏิเสธ ไม่เพียงแต่ปฏิเสธ แล้วยังจะตบแม่” ถือโอกาสทำตัวน่าสงสาร

จ้าวโหย่วจื้อไม่ได้ฟังประโยคข้างหลังด้วยซ้ำ เขาตะโกน “ปฏิเสธได้เช่นไรขอรับ ข้าเป็นถึงปัญญาชน?”

อาชีพทุกอาชีพล้วนแต่ต่ำต้อย มีเพียงปัญญาชนที่สูงส่ง หากแม่นางอวี๋ฉลาด นางคงไม่มีทางปฏิเสธ

“แม่จะรู้ได้เช่นไร เจ้าตะโกนใส่แม่ไปก็ไม่มีประโยชน์” ป้าหลี่ไม่พอใจ “บางทีนางอาจจะอยากตีสนิทกับคนมีอำนาจก็ได้ เมื่อเดือนก่อนหลี่หยวนวั่ยแต่งอนุภรรยาอีกคนไม่ใช่หรือ บางทีนางอาจจะอิจฉาตาร้อนก็ได้”

“ไม่มีทาง” จ้าวโหย่วจื้ออึ้ง เขารับความจริงที่ถูกปฏิเสธไม่ได้

อิงจื่อที่นั่งปักผ้าเช็ดหน้าอยู่มุมห้องเบะปาก พี่ชายตัวเองไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แม่ถูกเขาเป่าหูก็คิดเพ้อเจ้อ เดิมทีนางอยากเตือน แต่กลับล้มเลิกความคิดนั้นอย่างรวดเร็ว

ช่างเถอะ นางอยู่ให้ห่างไว้ อย่าเข้าไปยุ่งดีกว่า

ยามดึก จ้าวโหย่วจื้อนอนพลิกไปพลิกมา ในหัวเต็มไปด้วยภาพเอวคอดกิ่วของอวี๋จือ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่ยอม

ไม่ได้ นางคือผู้หญิงที่เขาถูกใจ เขาต้องแต่งงานกับนางให้ได้!

หากบุรุษคิดอยากหาหนทางแต่งกับสตรีผู้หนึ่งมันจะไปยากอะไร