นักรบยอดจารชน: บทที่ 24 ผู้ที่ดุร้ายจึงมีชัย ตอนที่ 24

บทที่ 24 ผู้ที่ดุร้ายจึงมีชัย

พายุหิมะพัดอย่างบ้าคลั่ง ลมจากทางเหนือแผดเสียงดังก้อง เด็กคนนี้ไม่รู้เลยว่าในทะเลทรายกว้างใหญ่เช่นนี้มีหมาป่าที่หิวโหยกำลังรอล่าเหยื่ออยู่ และกำลังตรงเข้ามาที่เหยียนเฟิงหั่ว

ถ้าหากไม่หิวจนถึงที่สุดแล้ว มันจะไม่ยอมลงมือล่าเหยื่อด้วยวิธีการเช่นนี้ มันจะต้องเตรียมการให้พร้อมจึงจะสามารถล่าเหยื่อได้อย่างรอบคอบ พวกมันจับเหยื่อหลังจากที่ทำให้เหยื่อกลัวจนถึงที่สุดแล้วมันจะวิ่งไล่ล่าเหยื่อเป็นระยะทางสิบกิโลเมตร หรืออาจจะร้อยกิโลเมตร จนกระทั่งแรงกายของเหยื่อหมด ลงหลังจากที่มันแน่ใจแล้วว่าสามารถฆ่าเหยื่อได้ จึงจะเริ่มลงมือเอาชีวิตเหยื่อ

มีเพียงวิธีการนี้ พวกมันถึงจะแน่ใจได้ว่าพลังกายของพวกมันจะไม่ถูกใช้ไปอย่างฟุ่มเฟือย มีเพียงวิธีการนี้เท่านั้นที่จะทำให้พวกมันรอดพ้นจากฤดูหนาวที่เยือกเย็นนี้ไปได้

หมาป่าทะเลทรายที่อยู่ตรงหน้ายอมข้ามขั้นตอนการล่าของมันไป ดวงตาสีเขียวของหมาป่าราวกับแสดงถึงความร้อนผ่าวและเลือดที่สูบฉีด ฟันแหลมคมของมันราวกับจะฉีกกระชากเนื้อออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ใบหน้าของเหยียนเฟิงหั่วฮั่วที่ต้องเผชิญหน้ากับหมาป่าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาจำได้ว่าตอนยังเด็ก เขาเคยเรียนบทเรียนที่บรรยายเกี่ยวกับหมาป่าที่โรงเรียน และเขายังเคยไปดูหมาป่าที่สวนสัตว์มาครั้งหนึ่งด้วย

หมาป่าที่อยู่ที่นั่นไม่น่ากลัวเท่าไร พวกมันเลียขนหรี่ตาทั้งสองข้างอย่างขี้เกียจ มันแค่ไม่ชอบแกว่งหางเหมือนหมาทั่วไปที่เลี้ยงเอาไว้ในกรงเท่านั้น แต่ในดวงตาของหมาป่าที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพายุหิมะตัวนี้ในดวงตาของมันเต็มไปด้วยรังสีการฆ่าฟันและสัญชาตญาณสัตว์ป่าโหดเหี้ยมและกระหายเลือด

ภายใต้ท้องฟ้าที่หนาวเหน็บเช่นนี้ มันก็คือราชาของที่นี่ซึ่งมันปกครองทุกสิ่งอย่าง

ทันทีที่หมาป่าแห่งทะเลทรายวิ่งเข้าไปมาด้านหน้าห่างจากเหยียนเฟิงหั่วฮั่วไปห้าเมตร เขาก็เห็นว่าร่างกายของมันทั้งผอมและอ่อนแอ เกือบจะมีแต่กระดูก แต่มันก็ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังที่มากมาย ขาทั้งสี่ข้างของมันที่ดูเล็กและอ่อนแรงกำลังวิ่งอยู่บนพื้น หมาป่ากำลังกระโดดขึ้นโจนเข้ามา มันพุ่งเข้าหาเหยื่อเป็นเส้นตรงเพื่อให้ได้ระยะที่ใกล้ที่สุด ในดวงตาของหมาป่ามีแต่ความกระหายเลือด ส่งออกมามันรูม่านตาขยายออก พุ่งเข้าไปหาเหยียนเฟิงหั่วฮั่วอย่างดุร้ายรูม่านตาขยายออก

ความรู้สึกสั่นเทาถาโถมเข้าจู่โจมขึ้นมา เหยียนเฟิงหั่วฮั่วรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถทำอะไรกับหมาป่าตัวนี้ที่อยู่ตรงหน้าได้เลย เมื่ออยู่ต่อหน้าหมาป่าตัวนี้หรือจะให้พูดก็คือเขากำลังเป็นแค่ก้อนเนื้อที่มีชีวิตเท่านั้น และเขากำลังจะถูกฝ่ายตรงข้ามมันกิน ความกลัวที่รุนแรงเกิดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ มันพุ่งขึ้นมาบนศีรษะก่อนจะแผ่ซ่านไปยังแขนขาทั้งสี่ข้าง รูขุมขนนับล้านเปิดกว้าง

รูขุมขนที่เปิดกว้างมีถูกลมเย็นแทรกซึมเข้ามา เส้นเลือดที่ไหลเวียนถูกความเย็นเข้าจู่โจมทันที จนทำให้เลือดแทบจะหยุดไหล กระตุ้นให้ร่างกายเกิดอาการชาอย่างรุนแรง

ในตอนนั้นเองมือของเหยียนเฟิงหั่วฮั่วไม่สามารถจะขยับได้ กลิ่นอายที่โหดเหี้ยมยามที่หมาป่าทะเลทราเดินย่างกรายท่ามกลางทะเลทรายที่ปกคลุมไปด้วยหิมะมันทำให้เขารู้สึกขี้ขลาดขึ้น มานี่เป็นสัญชาตญาณในโลกของสัตว์ ไม่มีแบ่งสัตว์ชนชั้นสูงหรือชั้นต่ำ ถึงแม้ว่าคุณจะคิดว่าตัวเองเป็นสัตว์ชั้นสูงที่เก่งด้านการคิดถูกสรรค์สร้างขึ้นมาก็ตาม

ภัยที่คุกคามชีวิตมักจะเต็มไปด้วยเลือด หากไม่ยอมก้มหัวให้ศิโรราบ ก็ต้องหาทางต่อสู้ขัดขืน แต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นเช่นคำกล่าวนี้

เหยียนเฟิงหั่วฮั่วถูกหมาป่ากำลังที่หิวโหยกระโจนใส่จนล้มลงบนพื้น เขามองฟันสีขาวเป็นมันวาวของมันอย่างหวาดกลัว และเขายังได้กลิ่นเหม็นคาววาจากลมหายใจที่ออกมาจากปากของมันอีกด้วย

ในสมองว่างเปล่าของเขาขาวโพลนไปหมด ความคิดหยุดนิ่ง

“อา!” หมาป่ากัดลงไปบนแขนขวาของเหยียนเฟิงหั่วฮั่ว เขี้ยวที่แหลมคมเจาะฝังเข้าไปที่ในเนื้อของเขาทันที ลึกลงไปจนถึงกระดูก

เขาได้ยินเสียงเสียดสีของเขี้ยวหมาป่ากับกระดูกของเขา เขารู้สึกได้ถึงบาดแผลฉีกขาดที่เกิดจากเขี้ยวโค้งงอของหมาป่า ความคิดที่จะเป็นอัมพาตทำให้เขารู้สึกของเขายอมแพ้ แต่เจ้าสัตว์ตัวนี้กลับไม่ยอมแพ้ให้ปล่อยเขาเลย ไปในขณะที่หมาป่ากำลังจะกัดเข้าที่คอ จิตใต้สำนึกก็สั่งให้เขายกแขนขวาขึ้นมาบังไว้ เพื่อช่วยชีวิตตนเอง

ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถกัดตรงจุดสำคัญได้ แต่หมาป่าที่หิวโหยตัวนี้ก็ไม่ได้สนใส่ใจอะไร มันเลียเลือสดที่ไหลออกมาจากแขนของเหยียนเฟิงหั่วฮั่วอย่างบ้าคลั่ง ปากขนาดใหญ่ของหมาป่ากำลังกัดฉีกให้เลือดไหลออกมาจากแขนของเขา

หิวจนคลั่งแล้ว เจ้าหมาป่าตัวนี้หิวจนคลั่งไปแล้ว มันไม่สามารถอดทนต่อความหิวไปจนกว่าเหยื่อจะตาย ได้มันไม่ได้ทำตามหลักการเดิมด้วยการฆ่าเหยื่อให้ตายก่อน ได้ตอนนี้สิ่งที่ทันทำก็คือฉีกเนื้อแล้วกินเข้าไปเพื่อให้ตัวมันมีชีวิตรอดต่อไป

ถึงแม้ว่าการที่ปล่อยให้เหยื่อยังมีชีวิตอยู่จะอันตรายต่อตัวมันมาก แต่มันก็ไม่สนใจแล้ว อันตรายแบบนี้หากยังไม่ถึงที่สุดมันก็ไม่สน แม้ว่าเหยื่อนจะต่อต้านมันตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ตาม

ความเจ็บปวดโลดแล่นไปทั่วทั้งตัว ทำให้ความกลัวของเหยียนเฟิงหายไปจนหมดสิ้น กลับถูกแทนที่ด้วยสีหน้าดุร้าย ภัยคุกคามชีวิตทำให้สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมา สัญชาตญาณในตัวเขากลับและระเบิดออกมา

มือเท้าหายจากอาการรู้สึกชา ร่างกายฟื้นพลังกลับมาได้อีกครั้ง หนึ่งเขาใช้กำปั้นต่อยทุบไปที่ปากของหมาป่า

เขาอยากมีชีวิตรอด เขาไม่ยอมตายแบบนี้ เจ้าไปสัตว์ร้ายเดรัจฉานตัวนี้เขา จะฆ่ามัน!

เหยียนเฟิงหั่วฮั่วแยกเขี้ยวออกมา พฤติกรรมปฏิกิริยาเช่นนี้มีเพียงแค่สัตว์ป่าดุร้ายเท่านั้นที่สามารถทำได้ ตอนที่พวกมันเจอกับอันตรายก็จะใช้วิธีนี้แสดงความโหดเหี้ยมดุร้ายของตนเอง ทันทีที่เขาแยกเขี้ยว ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแผดรังสีความบ้าคลั่งก็มีแสงของสัตว์ป่า ในลำคอเปล่งเสียงร้องแปลกประหลาดออกมา กำปั้นซ้ายก็กระแทกเข้าใส่ที่หน้าหมาป่าไม่ยั้ง

นิ้วชี้และนิ้วหัสแม่มือจับดวงตาทั้งสองข้างของหมาป่า ค่อยๆ ดึงขึ้น

เสียงของเนื้อถูกฉีกขาดดังขึ้นมา ชั้นผิวหนังที่ปกคลุมรอบดวงตาของหมาป่าถูกเหยียนเฟิงหั่วฮั่วดึงออกมาจนเป็นรูโหว่ ดวงตาทั้งสองข้างของหมาป่าเกือบจะหลุดออกมาพร้อมเนื้อหนัง

เลือดสดๆไหลออกมา หมาป่าเปล่งเสียงคำรามออกมาอย่างเจ็บปวด

“ฉันจะฆ่าแกให้ตาย” ท่ามกลางเสียงคำราม ดังออกมาเหยียนเฟิงหั่วฮั่วพลิกกายขึ้นไปกดลำตัวของหมาป่าเอาไว้ มือซ้ายสอดเข้าไปในปากของหมาป่า เพื่อบีบเค้นกล้ามเนื้ออ่อนบริเวณเหงือก ที่เป็นกล้ามเนื้ออ่อนมือขวาก็จับดึงเขี้ยวของหมาป่าดึงออกมา

ความเจ็บปวดเหลือทนที่ไม่สามารถทดได้แล่นไปทั่วทั้งร่างกายอย่างบ้าคลั่ง เขาดึงนิ้วหัวแม่มือที่เหถูกหมาปาฝังด้วยเขี้ยวหมาป่างลงไปออกมา เลือดไหลออกมาจากบาดแผลที่ลึกไปถึงกระดูกจนเลือดพุ่งออกมาด้านนอกและสั่นเทาอย่างรุนแรง

“บรู๊ว” หมาป่าที่ถูกกดไว้ด้านล่างสะบัดกรงเล็บของมันออกมามัน ตะปบไปที่หน้าของเยียนเฟิงหั่วฮั่วอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาไม่สามารถหลบหลีกได้

กรงเล็บที่แหลมคมฉีกของหมาป่าตะปบเข้าที่ผ้าพันแผลบนใบหน้า รอยเลือดบนบาดแผลลึกและรอยเลือดปรากฏอยู่บนใบหน้าของเหยียนเฟิงหั่ว ฮั่วเกล็ดเลือดมาที่กำลังแข็งตัวกลับไหลออกมา

เลือดอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลทะลักออกมาอย่างช้าๆ ไหลลงไปบนร่างกายของหมาป่า ไม่กี่วินาทีต่อมา เหมือนเขาจะต้องต่อสู้กับพายุหิมะที่หนยาวเย็นอีกครั้งเสียงเลือดไหลทะลักทำให้อย่างบ้าคลั่งดังขึ้นมาร่างกายครึ่งด้านหนึ่งของเหยียนเฟิงหั่วฮั่วถูกย้อมไปด้วยสีแดง และท้ายที่สุดก็หิมะก็ร่วงลงบนสู่พื้น

“แกจะกินฉันใช่ไหม” เหยียนเฟิงหั่วฮ่วมองไปยังดวงตาที่มีเลือดไหลของหมาป่า เขาแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะเอ่ยว่า “งั้นฉันก็จะกินแกเหมือนกัน ฉันจะฉีกกระชากเนื้อแกออกเป็นชิ้นๆ ฉันอยากจะลองชิมรสชาติของหัวใจหมาป่าว่ามันเป็นยังไง”

หมาป่าที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนแทบจะทนดไม่ไหว แกว่งขาหน้าของมันอย่างบ้าคลั่งเพื่อจะจับเหยื่อของตนเองมันเอาไว้ ในดวงตาอันดุร้ายของมันไม่มีอะไรนอกจากความโหดร้าย ทารุณมันอาศัยพลังที่มีพลิกตัวขึ้นมาอยู่บนร่างของเหยียนเฟิงฮั่วและอ้าปากออกเพื่อจะกัดลงไปที่คอของเขา

เหยียนเฟิงหั่วฮั่วใช้กำปั้นทุบไปที่ปากของหมาป่าอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงสัยงดัง “ปัง”ในดวงตาของเขามีเผยความดุร้ายโหดเหี้ยมปรากฏออกมาไม่แพ้หมาป่า ชีวิตในสถานการณ์จนตรอกแบบนี้ ที่อับจนหนทางทำให้เขากลายเป็นหมาป่าโหดเหี้ยม พร้อมร่างกายที่ของเขาต้องต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด ร่างกายจึงเต็มไปด้วยกลิ่นอายของสัตว์ป่า

“แฮ่ๆๆแฮ่แฮ่”

กรงเล็บของหมาป่าตะปบไปบนร่างกายของเหยียนเฟิงหั่วฮั่วไม่หยุด การฝึกอบรมในฤดูหนาวและเสื้อคลุมผ้าฝ้ายถูกหมาป่าฉีกทิ้งทึ้งไปหมด เป็นก้อนขนสัตว์ที่ลอยมาตามลมท่ามกลางกับหิมะที่ตกลงมาทั่วทั้งจากท้องฟ้า

เหยียนเฟิงหั่วฮั่วที่นอนอยู่ใต้ร่างของหมาป่าไม่สามารถมองเห็นเขี้ยวที่แหลมคมและกรงเล็บของมันได้ เขาอาศัยเพียงแค่พลังที่เหลืออยู่ของตนเองในการช่วยชีวิตหลบหลีกเท่านั้น

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เป็นวงกลมจะไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา ก็ไม่กล้าเพราะเขารู้ว่าหากเขากระพริบตาเพียงครั้งเดียว เขาจะต้องถูกหมาป่ากัดเข้าที่คออย่างแน่นอน การขยับตัวจะทำให้เขาถูกเขี้ยวคมเขี้ยวนั้นกัดลึกลงที่ไปตรงหลอดเลือดแดง พลังทั้งหมดที่ใช้ในการต่อสู้ทั้งหมดหายไปพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาอย่างรวดเร็ว ศพของเขาจะกลายเป็นอาหารของหมาป่า ผ่านเข้าไปในลำคอของมันลงสู่กระเพาะผ่านสำไส้สุดท้ายก็จะกลายเป็นอุจจาระของหมาป่า

กรงเล็บหมาป่าจู่โจมใส่เหยียนเฟิงหั่วฮั่วอีกครั้ง มันตะปบลงไปที่ดวงตาของเขา เจ้าหมาป่าตัวนี้มันรู้ว่าต้องโจมตีไปที่ตรงไหนจึงจะมีประสิทธิผลมากที่สุด และมันก็ยังรู้ด้วยว่าการแก้แค้นมีความหมายว่าอย่างไร ดวงตาของมันถูกเหยียนเฟิงหั่วฮั่วโจมตีจนบาดเจ็บ แน่นอนว่ามันจะต้องเอาคืนกับร่างกายของอีกฝ่ายให้ได้

เมื่อเผชิญหน้ากรงเล็บของหมาป่า หันมาเหยียนเฟิงหั่วฮั่วก็ยื่นแขนขวาที่เต็มไปด้วยเลือดออกมาปะทะ

กล้ามเนื้อแขนขวาถูกเจาะด้วยกรงเล็บที่แข็งเหมือนเหล็กของหมาป่า แต่ตอนนี้เขาไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดอีกแล้ว เขาใช้มือซ้ายป้องกันลำคอของตนเอง ส่วนมือขวาอีกข้างด้านที่กำลังสั่นระริกก็จับหมาป่าเอาไว้ จากนั้นก็หักมัน

เสียงของกระดูกที่แตกหักดังออกมา หมาป่าถูกเหยียนเฟิงหั่วฮั่วหักกระดูกไปเสียแล้ว

“บรู๊ว………” เสียงกรีดร้องที่แหลมและน่าเวทนาของหมาป่าดังขึ้น หมาป่าได้รับบาดเจ็บยิ่งมากกว่าเดิมก็เริ่มบ้าคลั่งขึ้น มันกัดไปที่แขนซ้ายขวาของเหยียนเฟิงหั่วฮั่วและฉีกทึ้งอย่างบ้าคลั่ง

ผ้าฝ้ายที่ทำจากขนสัตว์กระจายไปทั่วท้องฟ้า แขนซ้ายที่อยู่ในปาหมาป่าถูกดึงออกมา

“ฉันให้แกกิน ฉันให้แกกินแล้ว” เหยียนเฟิงหั่วฮั่วเบิกตากว้างก่อนจะตะโกนออกมา เขาเอาแขนซ้ายของตัวเองยัดเข้าไปในปากหมาป่าอีกครั้ง

เขาบ้าคลั่งสุดๆ ความเป็นมนุษย์ไม่มีเหลือแล้ว มีแต่ค่นิสัยของสัตว์ป่า นิสัยของสัตว์ป่าที่ก้าวข้ามหมาป่าไป

แขนที่เขายื่นส่งเข้าไปในปากหมาป่าถูกเขี้ยวงโค้งงอของมันฝังเข้าไปลึกถึงกล้ามเนื้อด้านใน เลือดสดไหลทะลักออกมา รู้สึกได้ถึงความร้อนในคอของหมาป่า หมาป่ารีบใจร้อนจนไม่สามารถอดทนต่อไปได้ มันเลียเลือดลดอุ่นๆ นี้อย่างรวดเร็ว

“ฮ่าๆๆๆฮ่าฮ่าฮ่า..........” เหยียนเฟิงหั่วฮั่วหัวเราะออกมา มือขวาของเขาหักขาหน้าของหมาป่าอีกครั้ง

ประสาทสัมผัสรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่โดจมตีเข้ามา แต่มันก็ไม่ส่งเสียงร้อง ยังคงเลียเลือดลดต่อไป มันใช้แรงที่มีฉีกกระชากและกัดเข้าไปอีกครั้ง ดวงตาโหดเหี้ยมที่เต็มไปด้วยเลือดมองมาที่เหยียนเฟิงหั่วฮั่วเพื่อบังคับให้เหยื่อยอมศิโรราบ

แต่มันก็ต้องพ่ายแพ้ เมื่อเหยื่อที่อยู่ตรงหน้ามันไม่ได้อ่อนแออย่างที่คิด พอที่จะยอมอ่อนข้อให้มันง่ายๆและยังดูแข็งแกร่งขึ้นมาอีก ดูแข็งแกร่งกว่ามันเสียอีก

“ฉึกๆๆฉึกฉึก....” เขี้ยวของหมาป่าและกระดูกของเขาถูกปะทะเข้าหา กันอีกครั้งเหยียนเฟิงหั่วฮั่วรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงความกระดูกแขนที่เจ็บปวดที่กระดูกแขนของตนเอง เสียงมันเหมือนกับเสียงชอล์กที่ขีดเขียนลงบนกระดานฯดำไม่มีผิด ทำให้เขานึกถึงรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของคุณลุงสองที่ต้องรักษากระดูกว่ารู้สึกเป็นอย่างไร ดูเหมือนจะไม่ราวกับไม่ใช่ความรู้สึกที่เจ็บปวดมากขนาดนั้นหากมันเหมือนว่านี่ไม่เกี่ยวกับตนเอง

เหยียนเฟิงหั่วฮั่วที่กำลังแยกเขี้ยวอยู่ สีหน้าดุร้าย เขามองไปที่หมาป่าโดยไม่เกรงกลัว มือขวาก็บิดไปที่กรงเล็บของหมาป่ามันและกับกระดูกของมันจนแตกหลกระเอียด

หากเปรียบเทียบความดุร้ายระหว่างเขากับหมาป่า ใครจะดุร้ายโหดกว่ากัน?ใคร

หมาป่าใช้แรงกัดลงไปอีกครั้ง ในดวงตาสีเขียวสว่างของมันมีปะปนด้วยแสงสีแดง ลิ้นของมันหยุดเลีย แล้วในปากเต็มไปด้วยเลือดของเหยียนเฟิงหั่วฮั่วไหลออกมา มันอยากจะเพิ่งจะเคยเห็นเหยื่อจำนนต่อความเจ็บปวด อยากเห็นคนที่ไม่มีเขี้ยวและกรงเล็บเกิดความกลัว แต่กลับน่ากลัวสุดท้ายแล้วมันก็ตระหนักถึงบอกว่าการต่อสู้ครั้งนี้ของชีวิตเดิมพันด้วยความเป็นความตาย ผู้แพ้จะต้องตาย

ในขณะที่มันหมดหวังอีกครั้ง ไปแล้วเหยื่อของทันยังคงหัวเราะ อยู่แยกเขี้ยวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ฮ่าๆๆฮ่าฮ่า............ฮ่าๆๆๆฮ่าฮ่าฮ่า..............ฮ่าๆๆๆๆๆฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า................”

เหยียนเฟิงหั่วฮั่วที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ดึงแขนขวาของตนเองออกมาจากกรงเล็บ เขากอดร่างของหมาป่าเอาไว้แน่น ใช้พลังทั้งหมดที่มีในร่างกายพลิกตัวขึ้นมากดร่างอยู่เหนือหมาป่าอีกครั้ง

เขาใช้แขนนิ้วมือข้างซ้ายจิกลงบนหัวศีรษะของหมาป่า ไม่สนว่ากรงเล็บของหมาป่าพยายามจะตะปบเข้าที่เอวของเขา เขาอ้าปากกว้างก่อนจะกัดลงไปบนลำคอของหมาป่า

กัดลงไปหนึ่งครั้งก็ดึงเอาขนของหมาป่าหลุดออกมาประจุกใหญ่ ความดุร้ายหิวโหยในสายตารุนแรงนี้ทำให้หมาป่าพยายามตะเกียกตะกายถอยออกไป เมื่อกัดลงไปครั้งที่สองเลือดของหมาป่าก็ไหลทะลักออกมา หมาป่าผู้หิวโหยอ้าปากกว้างด้วยความเจ็บปวด

แต่หมาป่าก็ทำได้แค่อ้าปากเท่านั้น เสียงของมันถูกกลืนหายไปพร้อมกับแขนที่ล้วงเข้าง้างปากมันเอาไว้

“แกเป็นเหยื่อของฉัน” เหยียนเฟิงหั่วฮั่วที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดพ่นขนและหนังออกมาจากในปากเขาเลียริมฝีปากก่อนจะกัดลงไปอีกครั้ง

“เอ๋งๆๆๆเอ๋งอ๋งเอ๋ง...” ดวงตาของหมาป่าแสดงให้เห็นว่ามันกำลังเสียขวัญจนร้องออกมาเหมือนกับไม่ต่างจากหมาทั่วไป ทำให้มือซ้ายของเหยียนเฟิงหั่วฮั่วคลายมือซ้ายออก

เส้นเลือดแดงของหมาป่าถูกเหยียนเฟิงหั่วฮั่วกัด แล้วมันรู้สึกได้ว่าเลือดของมันไหลออกมาอย่างรวดเร็ว ตัวมันเปลี่ยนจากนักล่าไปเป็นผู้ถูกล่า แล้วมันมองมนุษย์ที่กำลังดูดเลือดของมัน หมาป่าไม่ได้เสียขวัญแล้ว แต่มันกำลังหวาดกลัวอย่างที่สุด มันคิดไม่ถึงจริงๆว่ามนุษย์คนนี้จะบ้าคลั่งได้ขนาดนี้และยังกระหายเลือดอีกต่างหาก

“บรู๊ว.......”

เมื่อการป้องกันของทันถูกความหวาดกลัวทำลายลงจนหมด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมันก็ทะลักออกมา มันส่งเสียงร้องหอนก่อนจะใช้แรงทั้งหมดของมันหนีออกมาจากเหยียนเฟิงหั่ว ฮั่วขาเป๋ๆ ของมันวิ่งทะยานออกไปท่ามกลางพายุหิมะ

มันกลัวแล้ว มันกลัวจนถึงขีดสุด แล้วคนคนนี้ไม่ใช่คน แต่เป็นเสือที่ดุร้าย เป็นสิงโต เป็นสัตว์ดุร้ายที่ไม่ต้องมีเกราะป้องกัน

“อย่าหนีสิแกเป็นเหยื่อของฉันนะเว้ยฮ่าๆๆฮ่าฮ่า.................”

เหยียนเฟิงหั่วฮั่วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะลุกตามออกไป ตอนนี้หมาป่าตัวนั้นก็คือเหยื่อของเขา เขาจะต้องฆ่ามันให้ได้ จะต้องถอนขนดื่มเลือดมันให้ได้