ตามใจรัก สาวนักแฮก ตอนที่ 13

บทที่ 13 พี่สาวที่ไม่ธรรมดา

“งานค่าจ้างสองพันหยวนนี่เกี่ยวกับอะไร?”

เซี่ยจื้ออึ้งไป เขาไม่รู้เลยว่าทำไมอยู่ดีๆ พี่สาวของเขาถึงสงสัยเกี่ยวกับโปรเจกต์คที่เขากำลังจะไม่รับทำ แต่เขาก็อธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น “มันเป็นงานเขียนโค้ดมินิเกม ผมเคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนแล้วแต่ต้องใช้เวลาถึงสี่วัน รุ่นพี่ของผมต้องการให้ทำเสร็จภายในสองวัน ผมเลยมั่นใจว่าผมไม่สามารถทำเสร็จภายในเวลาที่กำหนดได้”

“ขอพี่ดูหน่อย…” ซิงเหอลุกขึ้นนั่งบนเตียง เซี่ยจื้อรีบเอาแล็ปท็อปออกไปห่างๆ เพื่อหยุดเธอแล้วพูดว่า “พี่ นั่งนิ่งๆ หน่อย พี่กำลังจะทำให้สายน้ำเกลือหลุดแล้วเนี่ย”

“นายกังวลเกินไปแล้ว ให้พี่ดูหน่อยว่านายต้องสร้างมินิเกมแบบไหน” ซิงเหอยิ้ม

เซี่ยจื้อเป็นลูกคนเดียว ดังนั้นหลังจากที่พ่อของเขารับซิงเหอเข้ามาอยู่ด้วย เธอก็เป็นเหมือนพี่สาวที่เขาอยากมีมาโดยตลอดแต่ไม่เคยมี

บางทีอาจเป็นเพราะพลังของพี่ใหญ่ที่อยู่เหนือกว่าน้องเล็ก แต่ด้วยเหตุผลบางประการเซี่ยจื้อก็พร้อมที่จะทำตามคำขอของซิงเหอเสมอ

ซิงเหอไม่เคยบังคับให้น้องชายทำบางสิ่งด้วยคำพูดหรือกำลังเลยสักครั้ง แต่เป็นเซี่ยจื้อเองที่มีความเคารพแปลกๆ ต่อเธอไปเอง

เขารู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดาและน่าทึ่งเกี่ยวกับพี่สาวของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันคืออะไรก็ตาม หกปีที่ใช้เวลาร่วมกันก็ไม่ได้ช่วยไขปริศนาแต่อย่างใด…

“นี่ไง” เซี่ยจื้อพูดพร้อมกับหันหน้าจอแล็ปท็อปไปอีกทาง “แต่ทำไมพี่ถึงอยากดูมันล่ะ?”

ซิงเหอขยับเคอร์เซอร์*ไปรอบๆ แล้วคลิกคลิ๊กบนปุ่มต่างๆ เธอตระหนักว่ามันเป็นแค่มินิเกมง่ายๆ

“นายให้พี่ยืมแล็ปท็อปสักหนึ่งชั่วโมงได้ไหม” เธอถาม

เซี่ยจื้อคิดเอาเองว่าเธอคงอยากเล่นเกมเพราะเธอเบื่อ

“พี่ควรจะใช้โอกาสนี้พักผ่อนนะ ถ้าพี่เบื่อมากจริงๆ ทำไมไม่นอนหลับสักงีบล่ะ? เล่นวิดีโอเกมมันไม่ดีต่อการฟื้นตัวพักผ่อนของพี่…”

“พี่จะคืนให้นายภายในหนึ่งชั่งโมง พี่เห็นหนังสือในกระเป๋าของนาย ระหว่างนั้นก็อ่านมันฆ่าเวลาไปก่อน” ซิงเหอพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งใดๆ เซี่ยจื้อได้แต่ยอมทำตามอย่างเชื่อฟัง

ดังที่กล่าวมาข้างต้น เขาแทบไม่เคยปฏิเสธความต้องการของพี่สาวเลย

เหนือสิ่งอื่นใด ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่สามารถทำให้ความต้องการของพี่สาวสําเร็จลุล่วง…

เซี่ยจื้อเอาหนังสือเรียนเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมออกมาแล้วเตือนด้วยความกังวลว่า “ผมให้พี่เล่นแค่ชั่วโมงเดียวนะ โอเคไหม? ถ้าพี่ไม่คืนแล็ปท็อป ครั้งหน้าผมจะไม่ให้พี่เล่นแล้วนะ”

ซิงเหอไม่สนใจเขา

เธอจ้องไปที่หน้าจอขณะที่นิ้วของเธอค่อยๆ สัมผัสได้ถึงความรู้สึกตื่นเต้นที่คุ้นเคย

ความคิดของซิงเหอเริ่มโอนเอนเมื่อเธอจ้องมองโค้ดที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

นี่มันก็หลายปีมาแล้วนับจากครั้งล่าสุดที่เธอทำงานกับโค้ดเหล่านี้

เธอลืมความรู้ที่ครั้งหนึ่งเคยจดจำได้ขึ้นใจไปแล้ว

ยังคงมีอุปสรรคที่ขวางกั้นระหว่างเธอกับโค้ดพวกนี้อยู่ ถึงแม้ว่าเธอน่าจะได้ความทรงจำกลับมาหมดแล้ว

รู้สึกราวกับฝันไปแม้กระทั่งหลังจากที่เธอเขียนโค้ดเสร็จไปแล้วหนึ่งบรรทัด มันทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าโค้ดที่เธอเขียนขึ้นมาเป็นเพียงตัวเลขไร้สาระบรรทัดนึงหรือไม่

อย่างไรก็ตามนิ้วของเธอยังคงทำงานต่อไปราวกับมันขยับได้เอง เมื่ออาศัยความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเธอ สิ่งต่างๆ ก็เริ่มกระจ่างชัดขึ้นเมื่อโค้ดที่สมบูรณ์ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอไม่ขาดสายเรื่อยๆ

เมื่อเวลาผ่านไปความมั่นใจของเธอเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไปจนกระทั่งนิ้วของเธอเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วบนคีย์บอร์ด ซิงเหอก็ลืมตัวไปชั่วขณะ

เซี่ยจื้ออยากรู้ว่าพี่สาวของเขาทำอะไรอยู่

เขาเคลื่อนตัวไปข้างหน้าแล้วจ้องมองหน้าจอแล็ปท็อปของตัวเอง เมื่อเขาเห็นโค้ดหลายบรรทัดที่เริ่มปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอเรื่อยๆ เขาก็แทบจะล้มลงไปกับพื้นด้วยความช็อกตกใจ

เป็นไปได้ยังไง!?

พี่สาวเขาไปเรียนวิธีเขียนโค้ดมาตั้งแต่เมื่อไรไหร่และไม่ใช่แค่นั้น เธอเก่งขนาดนี้ได้ยังไง!?ยังไง!

เซี่ยจื้อขยี้ตาแล้วเพ่งมองไปใกล้ๆ เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้แค่พิมพ์เลขไปมั่วๆ

เขาไม่ได้คิดไปเอง เธอกำลังเขียนโค้ดมินิเกมที่เขาตั้งใจจะปฏิเสธอยู่จริงๆ

เธอไม่ต้องหยุดคิด ใช้หนังสืออ้างอิง หรือแม้กระทั่งตรวจดูข้อผิดพลาดเลยด้วยซ้ำ เธอยังคงเขียนต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่เขาเกือบจะตามไม่ทัน

---

*สัญลักษณ์บนจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงให้เห็นจุดที่สามารถพิมพ์ตัวหนังสือได้ อาจมีลักษณะเป็นรูปลูกศร มือ ฯลฯ