ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 14
ตอนที่ 14 เจ้าตัวชั่ว!
แม้ว่าจวินอู๋ฮวนจะขอความช่วยเหลือจากฉู่หลิง แต่ความจริงเขาไม่ได้คิดแผนทั้งหมดได้เร็วขนาดนั้น ฉู่หลิงรู้แก่ใจดี คนผู้นี้หาเหตุผลให้นางอยู่ต่อเพื่อป้องกันนางปล่อยข่าวมากกว่าต้องการให้นางช่วยเหลือ
ด้วยเหตุนี้นางจึงไม่ได้เร่งเขา กล่าวเพียงว่า “มีข่าวหนึ่ง ไม่ทราบว่าคุณชายฉางหลีรู้แล้วหรือยัง ข้าคิดว่าควรบอกกล่าวสักคำ นับว่า...แสดงความจริงใจของข้า”
จวินอู๋ฮวนชะโงกตัวมาด้านหน้าเล็กน้อย ท่าทางตั้งใจ “เชิญแม่นางชี้แนะ”
“ทั่วป๋าอิ้น องค์ชายสี่เป่ยจิ้นมาถึงเมืองนี้แล้ว”
จวินอู๋ฮวนส่งเสียงรับรู้อย่างเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง กล่าวว่า “ขอบคุณแม่นางที่บอกกล่าว”
ฉู่หลิงไหวไหล่ ลากตัวอวิ๋นอี้ที่ยังงุนงงอยู่อีกทางมา ก่อนจะเดินไปทางเรือนที่จวินอู๋ฮวนจัดให้นางพัก อวิ๋นอี้ถูกนางลากตุปัดตุเป๋ออกไป ก็พูดอย่างโมโหว่า “เจ้าทำอะไร ลากๆ ดึงๆ ข้านี่มันใช้ได้ที่ไหน!”
ฉู่หลิงหัวเราะเย็นเยียบ “ใช้ได้ที่ไหน รอให้ข้าชกหน้าเจ้าให้เขียวไปหมดก่อน เจ้าจะได้รู้ว่าใช้ได้ที่ไหน!” มีไม่กี่คนที่กล้าสั่งสอนนางต่อหน้าว่าใช้ได้ที่ไหน!
จวินอู๋ฮวนตกใจ มองฉู่หลิงดึงอวิ๋นอี้ออกไป เป็นนานกว่าจะได้สติคืนมา อดส่ายหน้ายิ้มเฝื่อนไม่ได้
“ช่างสนิทสนมจริง”
“ช่างเป็นสาวน้อยคนงามหาได้ยากยิ่ง” เสียงหัวเราะหยอกล้อดังขึ้นมุมหนึ่งของบ้าน จวินอู๋ฮวนยกมือ มือซ้ายสะบัดเล็กน้อย ลำแสงเย็นก็พุ่งออกจากแขนเสื้อเขาไปทางมุมตะวันตกของลานบ้านใส่คนบนหลังคาผู้นั้น
คนผู้นั้นส่งเสียงอุทานร้องโอ๊ะ ร่วงลงจากหลังคา แต่กลับตีลังกาพลิกตัวสวยงามลงพื้น ท่าทางงามสง่าอย่างยิ่ง
“เจ้ามาทำไม” จวินอู๋ฮวนถามเสียงเรียบ
คนที่มาอยู่ในชุดขาวทั้งชุด มือถือพัดจีบดูสำอาง
โลกนี้ คนที่แต่งตัวได้ขี้โอ่เช่นนี้ หาได้น้อยมากจริงๆ
“เจ้าพูดจาอะไร ตอนนี้เมืองเล็กๆ มีแต่เทพทั้งหลายมารวมตัวกัน ข้ามาก็ไม่น่าแปลกอะไรนี่” ชายหนุ่มชุดขาวยิ้มเริงร่าได้ใจ
จวินอู๋ฮวนขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเขาแล้วกล่าวว่า “พูดภาษาคน”
ชายหนุ่มชุดขาวยักไหล่ไม่ยี่หระ เอ่ยตอบ “ได้ ข้าตามทั่วป๋าอิ้นมาตลอดทาง แต่ทว่าในเมื่อมีคนบอกเจ้าก่อนข้า คิดว่าคงไม่ต้องให้ข้าเปลืองน้ำลายแล้ว”
จวินอู๋ฮวนมองเขาด้วยสายตานิ่งเรียบ “ทั่วป๋าอิ้นแต่ไรมาไม่ถูกกับทั่วป๋าเหลียง เขามาที่นี่ทำไม”
ชายหนุ่มชุดขาวเดินเข้าไปหาที่นั่งเองอีกฝั่งหนึ่ง กล่าวอย่างไม่ยี่หระ “เรื่องนี่น่ะหรือ...ที่เมืองเหนือมีคนตายไปคนหนึ่ง”
จวินอู๋ฮวนขมวดคิ้ว “ใครที่ควรค่าให้ทั่วป๋าอิ้นนำคนมามากมายเช่นนี้”
“องค์หญิงหลิงซี” ชายหนุ่มชุดขาวถอนหายใจกล่าว
จวินอู๋ฮวนยันพนักเท้าแขนเก้าอี้ยันตัวเองให้นั่งตัวตรง คิ้วบนใบหน้าซีดขาวขมวดเคร่งเครียดเล็กน้อยแทบไม่อาจสังเกตเห็น
“องค์หญิงหลิงซี...ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้องค์หญิงหลิงซีอยู่จวนองค์ชายสี่”
ชายหนุ่มชุดขาวกล่าวว่า “ไม่นานนี้พระชายาสี่ถือโอกาสที่ทั่วป๋าอิ้นไม่อยู่ ส่งองค์หญิงหลิงซีกลับสำนักซักล้าง พอทั่วป๋าอิ้นกลับมา องค์หญิงหลิงซีก็ตายแล้ว ไม่เพียงเท่านี้...หลังองค์หญิงหลิงซีตายไป องค์หญิงรองก็หายตัวไปด้วย”
จวินอู๋ฮวนยกมือนวดหว่างคิ้ว แม้ว่าคนในราชวงศ์พวกนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาสนใจ แต่อย่างไรฮ่องเต้เทียนฉี่ก็มีเลือดเนื้อเชื้อไขแค่สอง จวินอู๋ฮวนก็ยังพอเข้าใจได้บ้าง
“องค์หญิงน้อยผู้นั้นปีนี้น่าจะสิบสามพรรษาได้”
ชายหนุ่มชุดขาวพยักหน้า “เพิ่งครบสิบสาม”
“ดังนั้นทั่วป๋าอิ้นแท้จริงมาทำไมกัน” จวินอู๋ฮวนถามขึ้น
ชายหนุ่มชุดขาวกล่าวว่า “ข้าสืบข่าวมาได้ว่าทั่วป๋าอิ้นมาตามหาองค์หญิงน้อย เรื่องนี้ไม่สำคัญ แม่หนูน้อยเติบโตในสำนักซักล้าง หนีออกมาก็เกรงว่าไม่น่ามีชีวิตเกินสามวัน ข้ากลัวว่าทั่วป๋าอิ้นจะมาสร้างความยุ่งยากให้เจ้า ดังนั้นจึงได้ตามเขามา ได้ยินว่าแม่ทัพเซี่ยถูกไป๋หลี่ชิงหงจับกลับไปแล้ว?”
จวินอู๋ฮวนยังคิดเรื่ององค์หญิงน้อยหายตัวไป ได้ยินวาจาชายหนุ่มชุดขาวก็ได้แต่ตอบเรียบๆ ว่า “ไม่เหนือความคาดหมาย มีอะไรน่าแปลก พวกเราคนน้อย ถูกพวกเป่ยจิ้นชิงตัวไปก็ไม่เห็นแปลกอะไร”
องค์หญิงน้อยอายุสิบสามพรรษา...ฉู่...เขาจำได้ว่าองค์หญิงน้อยชื่อฉู่ชิงอีกระมัง
ในใจจวินอู๋ฮวนกระตุกวาบ รีบส่ายหน้าทันที
เด็กคนหนึ่งที่เติบโตจากสำนักซักล้าง รู้อักษรก็เรียกว่าไม่เลวแล้ว ที่อวิ๋นอี้เล่าว่านางมีฝีมือยิงหน้าไม้ ย่อมไม่ใช่คนไร้อาจารย์ฝึกฝนจะทำได้
“คิดอะไรอยู่” ชายหนุ่มชุดขาวที่ยืนพิงอยู่อีกด้านเห็นเขาเหม่อลอยก็หยอกขึ้นว่า “หรือว่าคิดถึงสาวงามตัวน้อยเมื่อครู่ผู้นั้นกัน”
จวินอู๋ฮวนกวาดตามองเขาพริบตาหนึ่ง กล่าวว่า “หากเจ้าเบื่อ ก็ไปสืบว่าแม่ทัพเซี่ยถูกไป๋หลี่ชิงหงขังไว้ที่ไหนสิ”
ชายหนุ่มชุดขาวตกใจ “อย่าบอกข้านะว่าสองวันนี้เจ้ายังสืบข่าวไม่กระจ่าง!”
จวินอู๋ฮวนกล่าวน้ำเสียงสงบนิ่ง “เจ้าไปสืบข่าวมาอีก อย่าได้ให้ถึงเวลาแล้วเกิดเหตุไม่คาดคิด”
ชายหนุ่มชุดขาวอดเบ้มุมปากไม่ได้ มองชายหนุ่มใบหน้าซีดขาวเบื้องหน้าอย่างไร้วาจา
จวินอู๋ฮวนยกมืดตัดบทเขาตอนที่เขาคิดจะพูดจาเหลวไหลต่อ ความโมโหถูกเก็บคืนกลับไป ชายชุดขาวมองค้อนจวินอู๋ฮวน ได้ยินจวินอู๋ฮวนกล่าวเพียงว่า “เจ้ามาก็ดี แม่ทัพเซี่ยชื่อเสียงเกรียงไกรในหมู่ปวงประชามาก ชาวเป่ยจิ้นจับเขาย่อมไม่ปล่อยให้คนช่วยออกไปง่ายๆ แน่ เดิมแค่ไป๋หลี่ชิงหงคนเดียวก็ยุ่งยากมากแล้ว ตอนนี้ยังมีทั่วป๋าอิ้นมาอีกคน...”
เมื่อพูดเรื่องเป็นการเป็นงาน สีหน้าชายหนุ่มชุดขาวก็นิ่งขรึมลงมาก เขากล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็ไปจากที่นี่ก่อนเถอะ หากให้พวกเป่ยจิ้นสงสัยมาถึงตัวเจ้า...”
มุมปากจวินอู๋ฮวนเผยรอยยิ้มเยาะ “นอกจากเจ้าปล่อยข่าวออกไป ไม่อย่างนั้นจะมีใครรู้หรือว่าข้าอยู่ที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าสงสัยข้า...ก็ไม่มีหลักฐาน ไป๋หลี่ชิงหงกับทั่วป๋าอิ้นจะทำอะไรข้าได้”
ชายหนุ่มชุดขาวพลันเข้าใจขึ้นมา “ก็ถูก คิดจะจัดการคุณชายฉางหลี ไร้หลักฐาน อาศัยแค่ไป๋หลี่ชิงหงกับทั่วป๋าอิ้นไม่ได้จริงๆ”
จวินอู๋ฮวนเดินทางไปมาระหว่างเป่ยจิ้นกับเทียนฉี่ได้อย่างอิสระ ล้วนไม่ได้อาศัยเพียงแค่เงินทองของร้านค้าหลิงเซียว หากไม่มีเบื้องหลังและความสามารถที่มากพอ แบกทรัพย์สมบัติมหาศาลก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยถือทองคำเดินไปมาในตลาดพลุกพล่าน จวินอู๋ฮวนกระทำเช่นนี้ได้ ก็เพราะเขาทุ่มเทจิตใจวางแผนผลประโยชน์และสายสัมพันธ์ซับซ้อนไว้ระหว่างสองแผ่นดินมาหลายปี
ทันทีที่จวินอู๋ฮวนเกิดเรื่อง ผลประโยชน์ของคนไม่น้อยย่อมได้รับผลกระทบ
โลกนี้ คนที่ทำเพื่อประชาและแผ่นดินมีไม่น้อย แต่คนในระดับสูงที่คิดเพียงความต้องการตนเองก็มีไม่น้อยเช่นกัน
“แต่ทว่า ยังต้องระวัง”
จวินอู๋ฮวนพยักหน้าตอบรับ “แน่นอน ดังนั้น...พวกเราไม่อาจลงมือที่นี่ ในเมืองเดิมมีทหารมากมายอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมีคนที่ไป๋หลี่ชิงหงกับทั่วป๋าอิ้นพามาด้วย คนของพวกเราตอนนี้ไม่มีโอกาสชนะแน่”
ชายหนุ่มชุดขาวถาม “หากล่อทั่วป๋าอิ้นไปเล่า”
จวินอู๋ฮวนทำท่าเหมือนครุ่นคิดครู่หนึ่ง พยักหน้าตอบ “วิธีดี เช่นนี้...หวนอวี้ เรื่องนี้ลำบากเจ้าแล้ว ในเมื่อเจ้ามากับทั่วป๋าอิ้น การจะชักนำเขาไป คิดว่าก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรกระมัง”
“...” ชายหนุ่มชุดขาวเงียบงันเป็นนาน พลันระเบิดเสียงดังลั่น “จวินอู๋ฮวน เจ้าตัวชั่ว!”