ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 ฉู่เป็นแซ่ราชวงศ์

ฉู่หลิงหันไปมองประเมินชายหนุ่มซีดเซียวตรงหน้า มองเห็นความจริงใจจากดวงตาเขา แต่ทว่ามันไม่ได้มีความหมายอันใดกับนาง การฝึกอย่างมืออาชีพสอนนางว่าคำพูด พฤติกรรม แม้กระทั่งแววตาคนเรานั้นหลอกลวงได้ แต่ฉู่หลิงก็ไม่ได้ปฏิเสธ นางมองอวิ๋นอี้ที่ห่างออกไปไม่ไกลนักและกำลังมองนางตาแป๋วก็พยักหน้าให้เล็กน้อย กล่าวว่า “ได้ แต่ข้ามีเงื่อนไข”

จวินอู๋ฮวนไม่แปลกใจ พยักหน้าตอบ “แม่นางเชิญกล่าว”

ฉู่หลิงเอ่ย “หลังงานเสร็จ ท่านต้องส่งข้ากลับเทียนฉี่”

จวินอู๋ฮวนไม่ได้รู้สึกว่าเงื่อนไขนี้ยากเย็น ความจริงก็คือง่ายมากเกินไปต่างหาก สำหรับชาวบ้านธรรมดาแล้ว การข้ามแม่น้ำหลิงชางคือการข้ามแม่น้ำสายใหญ่ แต่สำหรับจวินอู๋ฮวน พ่อค้าใหญ่ที่ไปมาเทียนฉี่กับเป่ยจิ้นอิสระเช่นเขาแล้ว การจะพาคนหนึ่งกลับไปไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ

ดังนั้นจวินอู๋ฮวนไม่ไตร่ตรองมากอันใดก็พยักหน้าตกลง “ไม่มีปัญหา”

ฉู่หลิงกล่าวว่า “ข้าคิดว่า คุณธรรมคุณชายฉางหลีคงจะควรค่าแก่การเชื่อถือกระมัง เช่นนั้น...ต้องการให้ข้าช่วยเหลืออะไร”

จวินอู๋ฮวนอึ้งไป เขาคิดไม่ถึงว่าฉู่หลิงถึงกับยินดีช่วยเหลือ บางทีอวิ๋นอี้มองไม่ออก แต่จวินอู๋ฮวนกลับมองกระจ่าง ความเย็นเยียบในสายตาของแม่นาง...หรือเด็กสาว...ตรงหน้าผู้นี้ ไม่ใช่เย็นชาแล้งน้ำใจ เพียงแต่ขาดความเห็นใจเหตุที่คนรอบกายประสบไปสักหลายส่วนหน่อยเท่านั้น

ฉู่หลิงตบมือพร้อมกล่าวหนักแน่นว่า “ทำงานให้เสร็จเร็วหน่อย จะได้ข้ามแม่น้ำไปเทียนฉี่เร็วหน่อยอย่างไร”

จวินอู๋ฮวนเผยรอยยิ้มงาม “บางที...พอถึงเทียนฉี่ เจ้าก็จะพบว่าที่นั่นไม่ใช่แผ่นดินแห่งความสุข”

ฉู่หลิงไม่สนใจ กล่าวว่า “ข้าเพียงแค่มีธุระต้องไปจัดการเท่านั้น” โลกเช่นนี้สำหรับชาวบ้านธรรมดาแล้ว ที่ไหนก็ไม่ใช่แผ่นดินแห่งความสุขกระมัง

จวินอู๋ฮวนพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี ในเมื่อแม่นางรับปากอยู่ต่อแล้ว ไม่สู้...ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

ฉู่หลิงยักไหล่ ดูท่าทางนางจะไม่สนใจคนอื่นที่รังเกียจการแต่งตัวของนางว่าน่าเกลียดจนทนดูไม่ได้จริงๆ

ความจริงฉู่หลิงไม่ได้คิดจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย

ทั่วป๋าอิ้นมาแล้ว นางยังไม่แน่ใจว่าแท้จริงแล้วทั่วป๋าอิ้นจำนางได้ไหม ยังมีไป๋หลี่ชิงหง ฉู่ชิงอีกับฉู่ฝูอีมีความคล้ายกันมาก ตอนนี้นางยังเด็กจึงมองไม่ค่อยออก แม้ไม่รู้ว่าไป๋หลี่ชิงหงจดจำฉู่ชิงอีตอนเด็กได้ไหม แต่นางไม่มีความสามารถแปลงโฉมแบบจิ้งจอกเขียวนั่นด้วย ระวังตัวสักหน่อยกันพลาดไว้ก่อนดีกว่า

แต่ทว่าเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม อีกประการ นางเองก็ไม่ใช่สตรีที่ไม่ใส่ใจรูปลักษณ์ตนเองจริงๆ เสียหน่อย

จวินอู๋ฮวนมองตามฉู่หลิงที่ตามสาวใช้ออกไป แววตายิ่งมีความคิดลึกล้ำอยู่มาก เขาเงยหน้ามองอวิ๋นอี้ เรียกขึ้น “คุณชายน้อยอวิ๋น”

อวิ๋นอี้ถลึงตาเตือนเขาทันที หลังจากผ่านเหตุการณ์ถูกจวินอู๋ฮวนหลอกถามเรื่องฉู่หลิง ยามอวิ๋นอี้เผชิญหน้ากับจวินอู๋ฮวนก็มักจะอดชักสีหน้าตาบึ้งตึงไม่ได้

จวินอู๋ฮวนเห็นอยู่ แต่ก็ยังยิ้มบางอย่างอดไม่ได้ กล่าวว่า “คุณชายอวิ๋นไม่ต้องเคร่งเครียด ข้าคิดว่าเจ้าควรเชื่อได้แล้วว่าเราสองไม่ใช่ศัตรู”

อวิ๋นอี้ก็มีชาติกำเนิดตระกูลใหญ่ แม้ว่าอายุยังน้อยแต่ก็ไม่ได้ไร้เดียงสานัก ย่อมเข้าใจความหมายของจวินอู๋ฮวน คนเช่นจวินอู๋ฮวน หากไปสวามิภักดิ์ชาวเป่ยจิ้นจริง ย่อมไม่จำเป็นต้องหลอกลวงเขา

ตอนอวิ๋นอี้ยังเล็ก บรรดาผู้อาวุโสในตระกูลเคยสอนสั่งเขา โลกนี้ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ เห็นชัดว่าจวินอู๋ฮวนเดินเส้นทางสุจริตและทุจริต แต่จวินอู๋ฮวนกลับไม่คำนึงอันตราย ยอมช่วยแม่ทัพเซี่ย ไม่ว่าเขามีจุดมุ่งหมายอะไร อย่างน้อยก็เห็นได้ว่าเขาไม่คิดร่วมเส้นทางกับเป่ยจิ้นกันกระมัง

“เจ้าอยากถามอะไร” อวิ๋นอี้กล่าว

จวินอู๋ฮวนกล่าวว่า “แม่นางอาหลิงท่านนี้...แท้จริงชื่อแซ่อันใด”

อวิ๋นอี้กล่าวไม่พอใจนักว่า “ก็เรียกอาหลิง ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่านางแซ่อะไร บางทีนางอาจไม่มีแซ่ก็ได้ ในเมื่อคุณชายฉางหลีไม่เชื่อใจนาง ไยต้องให้นางมาช่วย”

จวินอู๋ฮวนส่ายหน้า กล่าวว่า “แม่นางอาหลิงผู้นี้ไม่เหมือนคนไร้แซ่”

“เจ้ากำลังนินทาหรือ” อวิ๋นอี้หรี่ตาถาม สีหน้าไม่ดีนัก

จวินอู๋ฮวนถอนหายใจเบาๆ อย่างเสียไม่ได้ ส่ายหน้าไม่กล่าวอันใดอีก

ตอนฉู่หลิงเดินออกมาอีกครั้ง อวิ๋นอี้ที่นั่งอยู่บนรั้วใต้ชายคาก็ไหลลื่นตกลงมาทันที ยืนมั่นได้ก็ชี้ฉู่หลิง กล่าวว่า “เจ้า...เจ้า เจ้าคืออาหลิง!”

ฉู่หลิงยิ้มฮึมุมปากใส่เขา ไม่กล่าวอันใด

จวินอู๋ฮวนนั่งอยู่ใต้ชายคา มองเห็นแม่นางน้อยตรงหน้า มือที่เดิมกุมหนังสือไว้ก็แข็งค้างเล็กน้อย

แม่นางน้อยในชุดผ้าธรรมดาสีฟ้าอ่อน ใบหน้าเล็กที่เคยทาฝุ่นดินเลอะเทอะไว้ตอนนี้ล้างสะอาดจนเผยให้เห็นสีเดิม ผมยาวสลวยม้วนเป็นสองมวยวงกลมวงดูซุกซน คิ้วตาราวภาพวาด แววตาส่องประกายราวกับบุปผาเพิ่งเบ่งบาน ยังไม่ทันต้องละอองน้ำค้างยามเช้า

จวินอู๋ฮวนเข้าใจทันทีว่าทำไมนางมักจะแต่งตัวให้สกปรกมอมแมมเช่นนั้น หน้าตางดงามเช่นนี้ อายุก็ยังน้อย เดินออกไปเกรงว่าไม่ถึงไหนก็คงถูกชาวเผ่ามั่วพวกนั้นจับตัวกลับไป

ในใจจวินอู๋ฮวนพลันรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

แม่นางน้อยงดงามเช่นนี้กลับไม่อาจเผยความงามของตนให้ผู้ใดเห็น ได้แต่มีชีวิตอย่างหวาดระแวง...ความผิดผู้ใด โลกนี้มีหญิงสาวงดงามเหมือนแม่นางน้อยเบื้องหน้าอีกมากมายเท่าไร พวกนางต้องประสบเหตุอะไรกันบ้าง

ฉู่หลิงจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก็เห็นว่าชุดยาวไป จึงขมวดคิ้ว

เพราะนางสวมชุดสาวใช้ประจำตัวจวินอู๋ฮวน ดังนั้นจึงไม่พอดีตัว

แต่ทำอย่างไรได้ พวกนางหยิบชุดผู้หญิงร่างเล็กให้นางแล้ว จวินอู๋ฮวนแค่มองก็เห็นปัญหาของชุดทันที เขายิ้มขออภัย กล่าวว่า “ไม่ทันเตรียมเสื้อผ้าให้แม่นาง ขออย่าได้ถือสา ข้าน้อยจะสั่งการลงไปให้คนรีบไปช่วยหาชุดใหม่สองสามชุดมาให้แม่นาง”

ฉู่หลิงยกมือขึ้น มองเสื้อผ้าตนเอง กล่าวว่า “เช่นนี้ก็ดี”

จวินอู๋ฮวนรู้สึกตกใจอยู่บ้าง ความชื่นชมส่องประกายจากส่วนลึกในดวงตา สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมาะกับการแต่งกายสะดุดตาเกินไปจริงๆ แม้ว่าเขาจะมีความสามารถจัดหาเสื้อผ้างดงามที่สุดให้นางได้ก็ตาม

ฉู่หลิงเดินไปนั่งลงด้านหนึ่ง มองจวินอู๋ฮวนแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้คุณชายฉางหลีบอกข้าได้แล้วหรือยังว่าต้องการให้ข้าช่วยอะไร”

จวินอู๋ฮวนพยักหน้ายิ้มๆ “แม่นางไม่ต้องใจร้อนไป ข้ายังไม่ทันได้ทราบชื่อเสียงเรียงนามแม่นาง”

ฉู่หลิงยิ้มละไมให้เขา ไม่ปิดบัง “ข้าแซ่ฉู่”

ฉู่? จวินอู๋ฮวนขมวดคิ้ว

ฉู่เป็นแซ่ของฮ่องเต้แผ่นดินเทียนฉี่ แต่แซ่ฉู่ก็ใช่ว่าต้องเป็นคนในราชวงศ์ ยิ่งไปกว่านั้น ในพื้นที่ชาวเผ่ามั่วนี้ จะมีสักกี่คนที่กล้าพูดจาเสียงดังบอกว่าตนเองแซ่ฉู่กัน นี่เหมือนกับบอกว่าตนเองแซ่ไป๋หลี่ในแผ่นดินเทียนฉี่อย่างไรอย่างนั้น

“ฉู่หลิง?”

ฉู่หลิงพยักหน้า สีหน้าหนักแน่น ข้าไม่ได้โกหกนะ เจ้าคุณชายห้าห่วงนี้ดูแล้วอิทธิพลไม่น้อย เช่นนั้นก็พยายามไปสืบเอาแล้วกัน สืบได้ถือว่าข้าแพ้!

จวินอู๋ฮวนแค่นหัวเราะเฝื่อนอย่างไม่รู้จะทำเช่นไรดี แม่นางฉู่หลิงผู้นี้เห็นชัดว่าเป็นคนที่แสร้งเล่นละครเก่ง แม้ว่าดูอายุน้อยกว่าอวิ๋นอี้หลายปี แต่ต่อหน้านางอวิ๋นอี้ก็ไม่ต่างอันใดกับเด็กน้อยยังไม่โต

“เช่นนี้ แม่นางฉู่โปรดชี้แนะด้วย นอกจากนี้ แซ่แม่นาง ที่เป่ยจิ้นนี้อย่างไรก็อย่าแพร่ออกไปจะดีกว่า”

ฉู่หลิงพยักหน้า “ขอบคุณคุณชายฉางหลีที่แนะนำ” เป็นนางที่คิดแพร่ออกไปหรือ เห็นชัดว่าเจ้าคนแซ่จวินเอาแต่จะถามให้ได้อยู่นั่นต่างหาก