ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 17

ตอนที่ 17 จุดอ่อนส่งมาถึงหน้าประตู

ล่อทั่วป๋าอิ้นไป เรื่องนี้พูดไปแล้วง่าย หากจะทำนั้นลำบากมาก

หากเป็นเมื่อก่อน ฉู่หลิงมีเครื่องมืออุปกรณ์คอยรองรับ มีสหายร่วมทีมที่พอจะเอาไหนและไม่เอาไหนกลุ่มหนึ่ง ย่อมรวบรวมข่าวได้อย่างสบายๆ และกำหนดแผนการละเอียดรอบคอบได้ แต่ตอนนี้...นางตัวคนเดียวอยู่ในยุคโบราณที่ไม่รู้ว่าสมัยใด ฉู่หลิงที่ไม่คุ้นเคยพื้นที่ นอกจากตัวเองแล้ว ก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น

แต่นางก็ไม่อาจไม่ทำ นางไม่อาจไม่หลอมรวมกับโลกใบนี้ตลอดไป ช่วยแม่ทัพเซี่ยออกมาเป็นความเคารพในใจนางที่มีต่อขุนพลเฒ่า และเป็นการหลอมรวมเข้ากับคนเหล่านี้บนโลกใบนี้อย่างเป็นธรรมชาติ

ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ต้องเผยกำลังทั้งหมดและทำให้ดีที่สุด นี่คือศรัทธาของของฉู่หลิง

ปัง ปัง

เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสองเสียง ฉู่หลิงกระโดดลงจากเตียง กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “คุณชายจวิน เชิญ”

ประตูถูกผลักจากด้านนอก คนที่มาเป็นจวินอู๋ฮวนดังคาด จวินอู๋ฮวนเห็นฉู่หลิงแต่งกายเรียบร้อยยืนอยู่ริมเตียงก็ไม่เข้าใจอยู่บ้าง เอ่ยขึ้นอย่างลังเลว่า “ข้าน้อยมาเยือนโดยไม่ได้บอกกล่าว รบกวนแม่นางหลิงแล้ว”

ฉู่หลิงส่ายหน้าเดินไปนั่งที่โต๊ะ “คุณชายจวินไม่ต้องเกรงใจ นั่งลงแล้วค่อยพูดจากัน” พูดไปก็เอื้อมมือไปคว้าน้ำเปล่าส่งให้แก้วหนึ่ง “คุณชายจวินก็ดื่มชาน้อยหน่อยจะดีกว่า”

ก่อนหน้านี้ฉู่หลิงก็สังเกตว่าจวินอู๋ฮวนดื่มชาหนักมาก แม้ไม่รู้ว่าแท้จริงจวินอู๋ฮวนป่วยด้วยโรคอะไร แต่ในเมื่อแม้แต่หวนอวี้ยังบ่นว่าชาของจวินอู๋ฮวนเข้มขนาดนั้น เห็นได้ว่าจวินอู๋ฮวนติดเป็นนิสัยนานแล้ว

จวินอู๋ฮวนไม่ปฏิเสธ “ขอบคุณมาก”

ฉู่หลิงถามเขา “คุณชายจวินเลือกมาที่นี่ในเวลานี้ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใด”

จวินอู๋ฮวนตอบ “แค่อยากถามว่า แม่นางหลิงมีอะไรต้องการให้ข้าน้อยช่วยเหลือไหม พูดไปก็น่าละอายใจ...หากไม่ใช่ว่ากำลังไม่พอจริงๆ ก็คงไม่ให้แม่นางหลิงต้องเสี่ยงอันตรายเช่นนี้”

ฉู่หลิงเงยหน้ามองชายหนุ่มรูปงามเบื้องหน้า แววตาแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกระจ่าง “แม้ข้าไม่อาสาจัดการเรื่องนี้ คุณชายอู๋ฮวนก็คงมีความคิดเช่นนี้อยู่แล้วกระมัง หากต้องให้คุณชายอู๋ฮวนหาทางเกลี้ยกล่อมข้า ไม่สู้ข้าอาสาลงมือเอง นับว่าทำให้คุณชายอู๋ฮวนติดค้างข้าหนึ่งครั้ง เรื่องดีเช่นนี้ไยไม่กระทำเล่า”

จวินอู๋ฮวนอึ้งไป พริบตาแววตาก็แปรเปลี่ยนเป็นคมปลาบดุดัน แม้ว่าฉู่หลิงที่นับได้ว่าเป็นคนที่ผ่านการฝึกฝนมามากมาย ก็รู้สึกราวกับมีมีดคมปลาบกรีดใบหน้าตนเอง

เนิ่นนานกว่าจะได้ยินจวินอู๋ฮวนถอนหายใจเบาๆ กล่าวว่า “มิผิด เดิม...แม้แม่นางไม่ออกปาก ข้าก็ต้องเชิญแม่นางไป”

ฉู่หลิงแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง กล่าวว่า “ให้เด็กน้อยคนหนึ่งไปเสี่ยงภัย คุณชายฉางหลีเป็นคนที่ทำการใหญ่ได้จริงๆ”

สีหน้าจวินอู๋ฮวนคล้ำลงมาก หันไปมองหน้าต่างที่เปิดกว้าง แสงแดดอบอุ่นนอกหน้าต่างสาดส่องสวนดอกไม้ ฉายภาพความอบอุ่นและเงียบสงบ ราวกับทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดบนโลกมนุษย์ปรากฏอยู่เบื้องหน้า สีหน้าจวินอู๋ฮวนราวตกอยู่ในภวังค์ น้ำเสียงเขาอ่อนโยนทว่าหนักแน่น “โลกใบนี้...ไม่มีเด็กน้อย”

โลกใบนี้...ไม่มีเด็กน้อย

ฉู่หลิงสะดุ้งในใจ

จวินอู๋ฮวนหันไปมองฉู่หลิง ฉู่หลิงพบว่าสีนัยน์ตาเดิมที่ลึกล้ำถึงกับแปรเปลี่ยนเป็นบางเบาได้ ราวกับแก้วกระจกใสที่แฝงความเจ็บปวดเศร้าสร้อยบางเบา

“แม่นางหลิงเคยเห็นไหม...ประชาชนในเมืองทั้งเมืองถูกสังหารสิ้น ผู้ชายถูกตัดหัว ผู้หญิงถูกย่ำยี ทารกที่เพิ่งครบเดือนถูกโยนจนตาย ถึงกับ...ตอนนั้น มีคนเคยคิดไหมว่าพวกเขาเองก็มีลูก แม้แต่แม่นางหลิงที่มีความสามารถเช่นนี้ เดินอยู่ข้างนอกก็ยังต้องปิดบังรูปลักษณ์ตนเอง” จวินอู๋ฮวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ข้าเคยเห็น แม่คนหนึ่งบีบคอลูกที่เพิ่งคลอดจนตายด้วยน้ำมือตนเอง แม่นางหลิงรู้ไหมว่าทำไม”

ฉู่หลิงเงียบไป นางย่อมรู้

ยังจำได้ วาจาของท่านพี่ก่อนสิ้นใจ... ‘เสด็จแม่จะปลิดชีวิตเจ้า พี่ทำใจไม่ได้...’

ความจริง นี่ใช่ว่าเป็นเรื่องทำใจได้หรือไม่อย่างนั้นหรือ คนเป็นมารดาคนจะทำใจเลี้ยงลูกตนเองให้เติบโตมาในโลกที่คนไม่อาจดำรงชีวิตเช่นนี้ได้หรือ

“คุณชายจวินทำเรื่องพวกนี้ก็เพราะรู้สึกทนไม่ได้หรือ เดิมท่านเป็นชาวซีฉิน จากความเข้าใจข้า ซีฉินตกอยู่ใต้การปกครองเป่ยจิ้นมานานแล้วกระมัง”

จวินอู๋ฮวนยิ้ม “หรือว่าแม่นางคิดว่า การตกอยู่ใต้การปกครองเป่ยจิ้น ชาวซีฉินก็เป็นชาวเป่ยจิ้นแล้วหรือ เรื่องที่เกิดกับชาวเทียนฉี่ก็เกิดกับชาวซีฉินไม่น้อยเช่นกัน นับประสาอันใด...โลกเช่นนี้ในตอนนี้ ผู้ใดจะไปสนใจว่าเป็นซีฉินหรือเทียนฉี่”

ฉู่หลิงหาวเล็กน้อย ขยี้หว่างคิ้วแล้วกล่าวว่า “คุณชายจวิน ท่านไม่เชื่อใจข้า บอกตามตรงข้าเองก็ไม่เชื่อใจท่าน ท่านไม่รู้สึกว่าการร่วมมือของเราอันตรายอยู่สักหน่อยหรือ”

จวินอู๋ฮวนยิ้ม “ดังนั้น ตอนนี้ข้าจึงได้มานั่งอยู่ตรงนี้อย่างไรเล่า”

“หืม ลองว่ามา”

จวินอู๋ฮวนวางหยกประดับชิ้นหนึ่งลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปให้ฉู่หลิง กล่าวว่า “หากแม่นางหลิงคิดว่าข้าจะหักหลังเจ้า ก็มอบหยกประดับชิ้นนี้ออกไปได้ ไม่ว่ามอบให้ชาวเป่ยจิ้นหรือชาวเทียนฉี่ ข้าก็คงยุ่งยากมาก”

ฉู่หลิงกวาดตามองหยกประดับบนโต๊ะ หยกอุ่น[footnoteRef:1]ชั้นดี บนหยกสลักภาพงดงามซับซ้อน ตรงกลางสลักอักษร ‘จวิน' ที่ดูแปลกตา [1: หยกอุ่น คือ หยกประเภทหนึ่งที่เกิดภายใต้อุณหูมิอากาศสูง เช่น หยกเหอเถียน ส่วนหยกเย็น คือหยกที่เกิดภายใต้อุณหภูมิต่ำ เช่น หยกเฝ่ยชุ่ย

]

ไม่ต้องแตะต้อง แค่มองดูก็รู้ว่าประเมินค่าไม่ได้

ฉู่หลิงกลอกตามองบน แอบคิดในใจ หยกประดับอีกแล้ว เห็นนางเป็นคนสะสมหยกประดับหรือ พกหยกประดับมากมายเช่นนี้ติดตัว ไม่ทันระวังทำหายไปจะทำเช่นไร

นางดันหยกประดับกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นของสำคัญ คุณชายจวินเก็บไว้เองจะดีกว่า”

จวินอู๋ฮวนรู้สึกผิดคาดอยู่บ้าง เขาคิดไม่ถึงว่าจะมีคนทิ้งจุดอ่อนผู้อื่นที่ส่งมาถึงประตูบ้านเช่นนี้ได้

ฉู่หลิงกล่าว “ในเมื่อเป็นของสำคัญเช่นนี้ คุณชายจวินวางใจให้ข้าดูแลหรือ” ตอนนี้นางไม่รู้ว่านี่มันคือของเล่นอะไร แต่ไม่ได้หมายความว่าวันหน้านางจะไม่รู้

จวินอู๋ฮวนหัวเราะสบายอารมณ์ขึ้นเสียงหนึ่ง “เพราะ...เมื่อครู่ข้าพลันรู้สึกว่า แม่นางหลิงต้องเป็นคนที่เชื่อถือได้แน่นอน”

“...” ท่านช่างทำอะไรไม่ระวังตัวจริง

เห็นฉู่หลิงมีสีหน้าไม่คิดเช่นนั้น จวินอู๋ฮวนก็เอ่ยต่อ “แม่นางหลิงคิดว่าข้าทำอะไรไม่ระวังตัวอย่างนั้นหรือ ข้าย่อมรู้ว่าตนเองมีสายตามองคนเป็นอยู่มาก ไม่เช่นนั้น...ข้าคงไม่มีชีวิตมาถึงตอนนี้”

“ท่านพอใจก็พอ” ฉู่หลิงกล่าว

จวินอู๋ฮวนพยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่สู้แม่นางหลิงลองเล่าแผนการของแม่นาง แม้ว่าข้าคิดจะขอให้แม่นางหลิงช่วยเหลือจริง แต่ก็ไม่คิดจะเอาชีวิตแม่นางหลิงมาล้อเล่นอย่างเด็ดขาด ยังมีอีกหลายเรื่อง ท่านและข้าร่วมกันวางแผนระยะยาวได้ หากแม่นางหลิงต้องการอะไร ขอเพียงแค่เอ่ยปาก”

ฉู่หลิงพยักหน้า “มีบางเรื่องที่ข้าต้องการให้คนของคุณชายจวินช่วยเหลือจริง ข้าไม่เข้าใจคนเช่นทั่วป๋าอิ้นผู้นี้เลย ดังนั้นข่าวสารเกี่ยวกับทั่วป๋าอิ้นก็ยังคงต้องขอให้คนของคุณชายจวินให้ข้อมูลจึงจะได้”

จวินอู๋ฮวนพยักหน้า “แน่นอนว่าย่อมเป็นเช่นนี้ ถึงตอนนั้นข้าจะให้หวนอวี้ไปกับแม่นาง หวนอวี้ตามทั่วป๋าอิ้นมาได้ระยะหนึ่งแล้ว พอจะเข้าใจเขาอยู่บ้าง ฝีมือหวนอวี้ไม่ธรรมดา ไปกับแม่นางหลิงก็พอจะรับประกันความปลอดภัยได้มากขึ้น”

ฉู่หลิงรู้สึกประหลาดใจ “หวนอวี้ไปกับข้า ทางท่านไม่มีปัญหาหรือ”

ฉู่หลิงย่อมมองออกว่าตอนนี้จวินอู๋ฮวนมีกำลังคนจำกัดมาก หากไม่จำเป็นจริงๆ จวินอู๋ฮวนคงไม่ดึงนางที่เป็นคนไม่รู้ที่มาที่ไปเช่นนี้มาเข้าร่วมแน่ ว่ากันตามตรง ทุกคนล้วนเหมือนกัน ขาดคน!

จวินอู๋ฮวนยิ้ม “ไม่เป็นไร”

“เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านมาก” ในเมื่อจวินอู๋ฮวนกล่าวเช่นนี้ ฉู่หลิงก็ไม่เกรงใจ ไม่ปฏิเสธความหวังดี นางเพียงคนเดียวเปลืองแรงมากจริงๆ แม้ว่ามีคนเพิ่มมาอีกคนจะเกะกะขวางมือขวางเท้า แต่อย่างไรก็มีฝีมือยุทธ์ไม่เลว สรุปก็คือมีข้อดีมากกว่าข้อเสีย