ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 5

ตอนที่ 5 ไป๋หลี่ชิงหง

ไป๋หลี่...ชิงหง?!

ชื่อคุ้นมาก

ฉู่หลิงค้นหาที่มาของชื่อนี้จากความทรงจำอันสับสนวุ่นวายได้อย่างรวดเร็ว

เทียนฉี่มีตระกูลสืบทอดมาตระกูลหนึ่ง ตระกูลไป๋หลี่

ตระกูลไป๋หลี่เป็นขุนนางและขุนพลมาหลายชั่วอายุคน ไป๋หลี่ชิงหงเป็นหลานคนโตสายภรรยาเอกของตระกูล หน้าตาและวิทยายุทธล้วนเหนือสามัญ อายุสิบห้าก็ออกรบสร้างชื่อ ได้รับการยกย่องเชิดชูว่าเป็นขุนพลหนุ่มชื่อเสียงเกรียงไกร

ฮ่องเต้เทียนฉี่โปรดปรานในความสามารถ จึงพระราชทานองค์หญิงใหญ่หลิงซีให้อภิเสกสมรสกับเขา เดิมกำหนดไว้แล้วว่า รอให้องค์หญิงสิบหกชันษาก็จะจัดพิธีอภิเษก แต่รัชศกหย่งเจียปีที่สิบสี่ ชาวเผ่ามั่วรุกรานลงใต้ ฮ่องเต้หย่งเจียย้ายพระราชฐานลงใต้ องค์หญิงและบรรดาพระญาติหญิงถูกชาวเผ่ามั่วจับเป็นเชลยทั้งหมด ส่งไปขังที่สำนักซักล้าง

ตอนนั้นไป๋หลี่ชิงหงกำลังรบพุ่งกับชาวเผ่ามั่วในเมืองที่ถูกปิดล้อม ว่ากันว่าไป๋หลี่ชิงหงนำกำลังทหารสามหมื่นนายรักษาเมืองไว้ได้ถึงสิบห้าวัน ทหารกล้าล้มตายมากมาย แต่สุดท้าย ชายหนุ่มผู้นี้ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นคนหนุ่มว่าที่แม่ทัพเทียนฉี่...กลับสวามิภักดิ์เป่ยจิ้น

การกระทำครั้งนี้เป็นการซ้ำเติมสถานการณ์เลวร้ายของเทียนฉี่อย่างมาก

ไม่เพียงเท่านี้ หลังไป๋หลี่ชิงหงสวามิภักดิ์ชาวเผ่ามั่ว ยังแต่งท่านหญิงหลิงชวน หรือทั่วป๋าหมิงจู บุตรสาวท่านอ๋องหมิงแห่งเป่ยจิ้นเป็นภรรยา

ความทรงจำในสมองนางเริ่มกระจ่างชัดขึ้นมาหลายส่วน

หลายปีก่อน องค์หญิงหลิงซีถูกองค์ชายสี่ทั่วป๋าอิ้นบังคับมาเป็นอนุภรรยา ได้รับการโปรดปรานอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง องค์หญิงหลิงซีขอให้ทั่วป๋าอิ้นพานางไว้ข้างกายด้วย ช่วงเวลานั้นนางเคยเห็นไป๋หลี่ชิงหงครั้งหนึ่ง ตอนนั้นยามได้เห็นไป๋หลี่ชิงหงกับท่านหญิงหลิงชวนสองสามีภรรยารักใคร่ปรองดองกันยิ่งนัก พอกลับห้อง องค์หญิงหลิงซีก็เอาแต่ร้องไห้ทั้งคืน

ไป๋หลี่ชิงหงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

ฉู่หลิงไม่ทันได้คิดถึงปัญหาที่ไป๋หลี่ชิงหงทรยศเทียนฉี่ แต่เป็น...ไป๋หลี่ชิงหงเป็นสามีของท่านหญิงหลิงชวน สถานะสูงศักดิ์ แต่ก็ยังคงเป็นชาวเทียนฉี่ ทำไมจึงมาปรากฏตัวที่นี่

คำถามนี้วนเวียนในสมองฉู่หลิงไปมาพักหนึ่ง เห็นขบวนม้าค่อยๆ จากไปไกลแล้ว ก็มีเงาร่างคนคุ้นเคยอยู่สักหน่อยผ่านมาริมทางด้านหน้า ฉู่หลิงหรี่ตาเล็กน้อย ลุกขึ้นตามไปเงียบๆ

คนที่ฉู่หลิงตามมาตลอดทางก็คือชายหนุ่มขอทานที่เตือนนางก่อนหน้านี้ เห็นเขาสะกดรอยตามขบวนไป๋หลี่ชิงหงไป ถึงกับไม่ทำให้คนสงสัย เห็นชัดว่าไม่เพียงแต่ฝีมือยอดเยี่ยม ความสามารถในการเสแสร้งก็ไม่เลวจริงๆ

เขาสะกดรอยตามขบวนม้ามาตลอดทาง มาถึงหน้าจวนหรูหราหลังใหญ่ก็หยุดลง ในจวนมีคนออกมาต้อนรับไป๋หลี่ชิงหงด้วยท่าทีนอบน้อม แต่ฉู่หลิงมองจากที่ไกลๆ กลับเห็นคนด้านหลังเจ้านายมีสีหน้าต่อต้านและดูแคลน เห็นชัดว่าไม่ใช่ทุกคนจะต้อนรับท่านเขยสามีท่านหญิงหลิงชวนผู้นี้

ฉู่หลิงเบนสายตาไปยังชายหนุ่มที่แอบซ่อนตัวอยู่อีกมุมหนึ่ง พบว่าเขากำลังหยิบหน้าไม้พร้อมลูกศรสั้นออกมาจากแขนเสื้อแล้วเล็งไปยังไป๋หลี่ชิงหงที่ยืนคุยกับคนอื่นอยู่หน้าประตูโดยไร้สุ้มเสียง

ชายขอทานจับจ้องชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ไม่ไกลนัก ในแววตามีประกายเคียดแค้นชิงชัง

เขากำลังจะขึ้นลูกศรสั้น มือผอมเล็กก็กดมือเขาไว้ ชายหนุ่มอึ้งไปก่อนจะโมโหขึ้นทันที แต่เขายังไม่ทันได้กล่าวอันใดก็ถูกคนคว้ามือลากเข้าไปในตรอก เพราะเกรงว่าเสียงดังจะทำให้ชาวเผ่ามั่วข้างนอกแตกตื่น ชายหนุ่มผู้นั้นได้แต่กัดฟันปล่อยนางลากออกมา

ไม่ไกลนัก ไป๋หลี่ชิงหงที่กำลังคุยกับคนอื่นอยู่ก็ชะงักแล้วหันไปมองตรอกด้านหลัง

“ท่านเขย มีอันใดหรือ” คนที่อยู่หน้าเขายิ้ม ถามขึ้นอย่างสอพลอ

ไป๋หลี่ชิงหงส่ายหน้า กล่าวว่า “ไม่มีอะไร”

ฉู่หลิงลากชายหนุ่มผู้นั้นผ่านตรอกมาสองตรอก จนมาพบมุมที่ไร้ผู้คนจึงหยุดลง

ชายหนุ่มสะบัดมือนางทิ้ง กล่าวอย่างโมโหว่า “เจ้าทำอะไร!”

หากไม่เกรงว่าจะเป็นที่สนใจของชาวเผ่ามั่ว เขาจะถูกเด็กน้อยตัวเล็กนี่ลากมาได้อย่างไร เขาอุตส่าห์หวังดีเตือนเด็กน้อยนี่สองสามคำ คิดไม่ถึงว่านางกลับทำลายงานของเขา! ชายหนุ่มลอบกัดฟัน รู้สึกเสียใจภายหลังที่ตนเองไปยุ่งเรื่องคนอื่น

ฉู่หลิงถาม “เจ้าคิดสังหารเขา”

“เหลวไหล! หากไม่ใช่เจ้า...”

ฉู่หลิงกล่าวว่า “หากไม่ใช่ข้า เจ้าก็สังหารเขาไม่ได้ หน้าไม้คันนี้เจ้าทำเองกระมัง เจ้าสิ่งนี้อ่อนกำลังไป ด้วยระยะเมื่อครู่ แม้เจ้ายิงแม่น แต่โอกาสสังหารเขานั้นก็ต่ำกว่าสามส่วน[footnoteRef:1] ถูกพบเข้าแล้ว โอกาสที่เจ้าจะหนีไปได้ก็ไม่ถึงหนึ่งส่วน” [1: วัฒนธรรมจีน สิ่งของรูปธรรมนามธรรมหลายอย่างจะกล่าวถึงปริมาณเป็นสิบส่วน หนึ่งส่วนเทียบเท่าร้อยละ 10]

“เกี่ยวอันใดกับเจ้า!” ชายหนุ่มตวาดอย่างโกรธจัด

ฉู่หลิงจ้องมองเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น “เจ้ามีความแค้นกับเขา?”

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ ตอบว่า “โจรขายชาติ ทุกคนล้วนสังหารได้!”

เห็นแววตาเป็นประกายของชายหนุ่มเต็มไปด้วยไฟโทสะและความแค้นลุกโชน ฉู่หลิงก็ถอนหายใจเบาๆ เอ่ยว่า “ต้องการแก้แค้นก็ต้องเรียนรู้ปกป้องตนเองก่อน นอกจากเจ้าจะมีความมั่นใจในการสังหารศัตรูเจ้าเต็มสิบส่วนเท่านั้น”

ชายหนุ่มมองเด็กสาวตรงหน้าที่แทบมองหน้าตาไม่ออกอย่างประหลาดใจ “เจ้าเป็นเด็กผู้หญิงจะไปรู้อะไร”

หาได้ยากที่ฉู่หลิงจะยิ้มให้เขาอย่างอารมณ์ดี “ข้าเพิ่งช่วยเจ้าไว้ นับว่าได้ตอบแทนคุณที่ก่อนหน้านี้เจ้าเตือนข้าแล้ว”

ชายหนุ่มละอ่อนเช่นนี้ เห็นชัดว่าไม่ได้มีประสบการณ์มากนัก ยิ่งไม่เคยผ่านความทุกข์ยากอันใดมา ก็ไม่รู้ว่าแล่นมาที่นี่ทำไมกัน “ข้าจะไปเทียนฉี่ เจ้าจะไปกับข้าไหม” ฉู่หลิงถามขึ้น

“ไม่ ข้ายังมีงานต้องทำ” ชายหนุ่มกล่าวหนักแน่น

ฉู่หลิงก็ไม่บังคับ พยักหน้ากล่าวว่า “เช่นนั้นก็เอาเถอะ ไว้พบกันวันหน้า” นางโบกมือแล้วก็ทิ้งชายหนุ่มผู้นั้นอย่างไม่สนใจ เดินออกจากตรอกไป

“ช้าก่อน” ด้านหลัง ชายหนุ่มรั้งเสียงเรียบ

ฉู่หลิงหันไปมองเขา

ชายหนุ่มกล่าวว่า “แม่น้ำหลิงชางขวางกั้นตลอดเส้นทาง ด้วยการเดินเท้าของเจ้าจะเดินผ่านไปทางซีฉินก็มีแต่ตายสถานเดียว นับประสาอันใดกับที่ซีฉินตอนนี้ก็สวามิภักดิ์เป่ยจิ้น ไม่ได้เป็นมิตรกับชาวเทียนฉี่”

ฉู่หลิงยิ้มให้เขา โบกมือเดินจากไป

ร้านน้ำชาฝั่งตรงข้ามตรอก ชายหนุ่มในชุดธรรมดาสวมหมวกสานมีผ้าแพรบดบังใบหน้าผู้หนึ่งมองผ่านหน้าต่างออกมายังถนนฝั่งตรงข้าม ไม่รู้ว่าเห็นอะไรจึงได้ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ

“คุณชาย?” ชายร่างใหญ่ข้างกายถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

ชายหนุ่มพยักเพยิดให้พลางกล่าวว่า “หนุ่มนั่น เจ้าดูแล้วคุ้นตาไหม”

ชายหนุ่มได้ยินก็มองตามไป อดขมวดคิ้วไม่ได้ กล่าวว่า “คุณชายหมายถึงขอทานนั่นหรือ น่าจะหน้าตาดีอยู่ แต่มองไม่ออกว่าเหมือนผู้ใด”

ชายหนุ่มค่อยๆ กล่าวเนิบนาบว่า “ข้าดูแล้ว เขาเหมือนกับคนผู้นั้นที่เพิ่งเข้ามาวันนี้อยู่สามส่วน และเจ้าดู แม้ว่าแต่งกายแบบขอทาน แต่ท่าทางยังคงมีความสง่างามหลายส่วน เห็นชัดว่าชาติกำเนิดไม่ธรรมดา”

“คุณชายหมายความว่า...” ชายร่างใหญ่ตกใจ

ชายหนุ่มในชุดผ้าธรรมดาส่ายหน้าเล็กน้อย “ข้าไม่ได้หมายความว่าอะไร เพียงแต่รู้สึกว่าการออกมาครั้งนี้...น่าสนุกอยู่สักหน่อย”

อีกมุมถนนด้านหนึ่ง ฉู่หลิงยังคงนั่งยองที่มุมเหมือนขอทานน้อยทั่วไป นางมองไปด้านหลังด้วยสายตาระแวดระวังตลอดเวลา มองหน้าต่างบานที่เยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย เมื่อครู่ตอนออกจากตรอกมา นางรู้สึกได้ชัดเจนว่ามีสายตาจับจ้องอยู่ ในใจก็ลอบถอนหายใจเล็กน้อย ดูท่าแล้วรีบไปจากที่นี่ดีกว่า