ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 15 อยากจะเชื่อ ตอนที่ 15

ตอนที่ 15 อยากจะเชื่อ

ช่างน่าอาย

ฉินจื้อยากที่จะพูดได้

ตอนที่คุมตัวหญิงสาวผู้นี้ไว้ เขายังคิดว่านางเดินช้าเป็นเต่า

ทั้งยังรู้สึกว่าคงเป็นไปไม่ได้หรอก

เขาจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อได้อย่างไร เรื่องพ่อทำให้เขาเจ็บปวด

แต่ก็ไม่คิดว่าคุณชายจะถูกหลอกได้ เขาส่ายหัวไปมาอย่างแรง “ไม่มีอะไรหรอก แค่รอดูต่อไป ข้าจะไม่เป็นอะไร คุณชายก็จะได้รู้ธาตุแท้ของหญิงงามผู้นั้น”

เขาเชื่อใจพ่อ! เขาหน้าตาคล้ายกับพ่อมาก!

องครักษ์โจวไม่พอใจอย่างมาก ไม่สนใจฉินจื้ออีก แล้วรีบวิ่งไป

“แม่นางเซี่ย...”

เรียกถึงสองครั้ง เซี่ยเฉียวก็ได้ไม่หันกลับมา องครักษ์โจวจึงตะโกนขึ้นอีก “เทพธิดา หยุดก่อน”

เซี่ยเฉียวหันกลับมา

“มีอะไรหรือ”

“…” องครักษ์โจวขมวดคิ้ว รีบเอ่ย “คือว่า น้องชายข้า...ฉินจื้อ คนที่ท่านทำนายชะตาให้เขาเมื่อวาน ท่านช่วยเขาได้หรือไม่ เขายังอายุน้อยอยู่เลย ภรรยาก็ตั้งครรภ์อยู่ด้วย หากมีอะไรเกิดขึ้นคงลำบากทั้งครอบครัว”

เซี่ยเฉียวกวาดตามองไป

บังเอิญเห็นสีหน้าอันหดหู่ของหลูซื่อ

คิดอะไรบางอย่างอยู่จึงไม่อยากพูดอะไรมาก เพียงหยิบยันต์คุ้มครองออกมา “ให้พกไว้กับตัว พอช่วยได้ชั่วคราว แต่ไม่สามารถหลีกหนีไปได้ตลอดชีวิต สถานการณ์ของเขาค่อนข้างยาก หากไม่แก้จากพื้นฐานไม่ช้าก็เร็วจะตายอยู่ดี

“ได้ ได้ ได้ ข้าจะเกลี้ยกล่อมเขาเอง”

องครักษ์โจวตอบทันที

ถึงอยากจะคิดว่าคงจะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

ไม่สำคัญหรอกว่าหญิงสาวผู้นี้จะโกหกหรือเป็นเทพธิดาจริงๆ ก่อนอื่นต้องรักษาจิตใจให้สงบหน่อย

องครักษ์โจวพอจะรู้กฎอยู่บ้าง จึงจ่ายค่าครูสำหรับการทำนายชะตา

มอบเหรียญทองแดงยี่สิบเหรียญให้

เซี่ยเฉียวไม่ได้นึกรังเกียจอะไร รับเงินค่าครูมาโดยดี

ยันต์คุ้มครองช่วยผ่อนหนักให้เป็นเบาได้แต่แก้ไขไม่ได้ หากรับเงินมากเกินไปก็คงไม่เหมาะ ทั้งยังไม่ดีต่อการสั่งสมคุณธรรมของนาง

หลังจากมอบของให้แล้ว เซี่ยเฉียวก็ไปหาหลูซื่อและลูกสาว

มีไก่ตัวใหญ่เดินตามมา นางแบกตะกร้าไม้ไผ่ไว้บนหลัง ในมือถือหีบห่อ นางดูคล้ายผู้หลบหนีอย่างไรอย่างนั้น

หลูซื่อปรายตามองนาง รู้สึกอยากจะเป็นลมขึ้นมา

“ไม่แปลกเลยที่วันนี้ข้าจะโชคร้าย ดูท่าทางนางสิ! อย่างกับข้าทารุณนาง! ไม่นั่งรถม้ากลับลงไปเดินเอา แล้วยังไปนอนในป่ามาทั้งคืน เอาชื่อเสียงไปไว้ที่ไหนหมด อนาคตป่นปี้หมดแล้ว!” หลูซื่อโกรธมาก

วันนี้นางถูกขโมยเงิน!

หงุดหงิดมาก

“ท่านแม่ อย่าพูดอย่างนั้น นางเป็นพี่สาวคนโตของข้า ท่านดุนางเช่นนี้ คนอื่นจะคิดได้ว่าท่านแม่รักแต่ข้าไม่รักนางนะเจ้าคะ” เผยหว่านเย่ว์ปลอบประโลมหลูซื่อ “ตอนนี้เราสูญเงินไปมาก เกรงว่าคงอธิบายได้ยากตอนที่กลับไปถึง...”

หลูซื่อสีหน้าย่ำแย่ลงอีก

ไม่ใช่แค่เงินหาย?

ตอนที่ออกไปตลาดหยกเมื่อเช้า หลังจากเดินชมตลาดและเลือกซื้อหยกเล็กๆ มาสองก้อน ก็พบว่าทำกระเป๋าเงินหายไปเสียแล้ว

เงินสองร้อยตำลึงที่อัดแน่นอยู่ในกระเป๋า แล้วยังมีจี้หยกเล็กๆ ด้วย

จี้หยกนี้สามีนางเป็นผู้ให้มา มีทั้งหมดสองชิ้น ชิ้นหนึ่งเป็นของขวัญสำหรับลูกสาวนาง และอีกชิ้นสำหรับเซี่ยเฉียว

จี้หยกขนาดเล็กเป็นของเซี่ยเฉียว หยกสีขาวแกะสลักเป็นรูปปี่เซียะ[footnoteRef:1]คู่ นางไม่รู้จักความหมายของมัน [1: ปี่เซียะ สัตว์มงคลในตำนานของชาวจีน]

ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่ก็รู้ดีว่าเป็นของมีราคา

ส่วนชิ้นของลูกสาวนางก็ไม่เลว ทำจากงาช้างคล้ายหยกสีขาว

แกะสลักเป็นลูกท้อเรียบๆ แต่ไม่อาจเทียบกับของเซี่ยเฉียวได้ ยิ่งคิดนางก็ยิ่งโกรธ

เดิมคิดว่าจะเก็บเอาไว้ก่อน หากถึงเมืองหลวงแล้วสามีนึกขึ้นได้ ก็จะบอกว่านางเพียงเก็บดูแลรักษาไว้ให้ แล้วมอบคืนให้ไป แต่ถ้าจำไม่ได้...

ก็แค่เก็บไว้ต่อไป

ใครจะไปรู้ว่าจะถูกขโมยไปเช่นนี้!