ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 16 หายไป ตอนที่ 16

ตอนที่ 16 หายไป

เผยหว่านเย่ว์ลูบแขนของหลูซื่อ หลูซื่อใจเย็นลงเล็กน้อยแล้วถอนหายใจออกมา

มองไปที่เซี่ยเฉียวด้วยอารมณ์หลากหลาย เอ่ย “เจ้าเป็นผู้หญิง ข้าบอกแล้วว่าอย่าเล่นให้มากนัก แต่เจ้ากลับหายไปทั้งคืน ทำให้ข้ากังวลมาก ตามหาเจ้าไปทุกที่ ที่นี่คนพลุกพล่านไปหมด ข้ากับน้องสาวเจ้าเลยทำของหายเช่นนี้!"

เซี่ยเฉียวไม่ได้ใส่ใจนัก

“ท่านแม่ อย่าโทษพี่หญิงเลยเจ้าค่ะ นางย่อมไม่อยากให้เป็นเช่นนี้ ที่ล่าช้าคงมีบางอย่างผิดพลาดไป” เผยหว่านเย่ว์พูดต่อไปอีก “ไหนๆ ก็กลับมาแล้ว ของหายก็ช่างมัน คนไม่หายก็พอแล้ว"

“ถูกต้อง กลับมาได้ก็ดีแล้ว” หลูซื่อคว้าข้อมือของเซี่ยเฉียวไว้ “ทำไมมือเย็นอย่างนี้? รีบกลับโรงเตี๊ยมไปพักผ่อน กินข้าวเสีย คงอยู่ต่ออีกคืนเดียว พรุ่งนี้เช้าต้องรีบออกเดินทางแล้ว”

เซี่ยเฉียวดึงมือออกมา

นางอ่อนแอก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่านางจะดูแลตัวเองไม่ได้

หลูซื่อมองมือที่ว่างเปล่าของตัวเองก็ชะงักไป รู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ

“วันนี้ท่านแม่ไปตลาดหยกในเมืองสือฝั่งมาใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ

หลูซื่อตกใจและปฏิเสธทันที “ไม่ ข้าจะไปอะไรที่นั่นเล่า"

“ท่านแม่บอกว่าตามหาข้าไปทุกที่ แต่ก็มีเวลาพอไปซื้อปิ่นหยกนี้หรือเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยไม่ช้าไม่เร็ว

หลูซื่อยกมือขึ้นแตะปิ่นปักผมบนศีรษะ สีหน้าเข้มขึ้นเล็กน้อย “ปิ่นชิ้นนี้ข้าซื้อที่เมืองหลวง”

“โอ้?” เซี่ยเฉียวยิ้ม กวาดตามอง น้ำเสียงฟังคลุมเครือคล้ายขบขัน “วัดสุ่ยเย่ว์อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ในเมืองสือฝั่งหากไม่นับช่างแกะสลักของทางการแล้ว ก็มีเพียงช่างแกะสลักอยู่สามท่าน”

“หยกของทางการเป็นของคนในราชวงศ์เท่านั้น ดังนั้นสินค้าส่วนใหญ่ของที่นี่จึงถูกแกะสลักโดยคนธรรมดา เนื้อหยกย่อมแย่กว่าของทางการ มีขนาดเล็กกว่าของทางการ แน่นอนว่าต้องเป็นเช่นนั้น แต่หยกที่นี่ก็ยังดีกว่าที่อื่น และยังแกะสลักได้อย่างโดดเด่นด้วย ปิ่นปักผมบนศีรษะของท่านแม่นั้น...ถูกแกะสลักโดยอาจารย์หลิวแห่งตงเจี่ยใช่หรือไม่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่แกะสลักนางฟ้าตัวเล็กๆ เช่นนี้”

“...” หลูซื่ออ้าปากค้าง ใบหน้าแดงก่ำจากความละอาย

“พี่หญิง นี่เป็นของธรรมดา ที่มีขายอยู่ในเมืองหลวงจริงๆ เจ้าค่ะ” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยขึ้นมาทันที

“โอ้?” เซี่ยเฉียวยิ้มเย็นชา เอ่ยเนิบช้า “ลองถามใครสักคนดูเถิด แล้วเจ้าจะรู้ว่าภาพนี้ถูกวาดใหม่โดยอาจารย์อวิ๋นเวยเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว รวดเร็วเหลือเกิน ไม่นานก็ไปถึงเมืองหลวงแล้ว แต่ว่า น้องสาวยังไม่เคยไปเมืองหลวงไม่ใช่หรือ”

“อาจารย์อวิ๋นเวย?!” เผยหว่านเย่ว์ตกตะลึง

ลวดลายของปิ่นปักผมนี้ อาจารย์อวิ๋นเวยเป็นผู้วาดหรือ!

แม้บ้านเกิดของนางอยู่ห่างไกลจากที่นี่ แต่นางเคยได้ยินชื่ออาจารย์อวิ๋นเวย!

ภาพวาดของเขาถูกลอกเลียนแบบอย่างแพร่หลาย

เมื่อคิดดูให้ดีแล้ว อาจารย์อวิ๋นเวยคงจะเป็นชาวอวิ๋นจิงอย่างแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

หลูซื่อเคยได้ยินชื่อเสียงของอาจารย์อวิ๋นเวยเช่นกัน จึงตกตะลึงอย่างมาก “อาจารย์อวิ๋นเวยจะมาวาดปิ่นปักผมนี้ได้อย่างไร”

“น่าเบื่อจริงๆ” เซี่ยเฉียวพึมพำ

หลูซื่อไม่เข้าใจคำพูดของเซี่ยเฉียว

“ถ้าอย่างนั้นปิ่นปักผมของข้า…” ดวงตาของหลูซื่อเป็นประกาย วาดโดยอาจารย์อวิ๋นเวยหรือ นางไม่ได้เข้าใจผิดไปใช่ไหม

“ท่านแม่ช่างจินตนาการได้ยอดเยี่ยม แค่คิดก็ไม่เปลืองเงินอะไร แล้วแต่ท่านแม่เถิดเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยกลั้วหัวเราะไปพลาง

เมื่อนางพูดเช่นนี้ หลูซื่อก็เบิกตากว้าง

นี่นางกำลังล้อข้าเล่นอยู่หรือ

“ไม่ใช่ว่าเจ้าบอก...” หลูซื่อรู้สึกกังวล

เผยหว่านเย่ว์นึกขึ้นได้ จึงรีบเอ่ยทันที “ท่านแม่ ลวดลายที่อาจารย์อวิ๋นเวยวาดคงถูกลอกเลียนแบบไปทั่ว ข้าเกรงว่าปิ่นปักผมชิ้นนี้จะถูกทำเลียนแบบขึ้นโดยผู้อื่น”