ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 17 มอบของขวัญ ตอนที่ 17

ตอนที่ 17 มอบของขวัญ

หากไม่ใช่เขาทำขึ้นแล้วจะไปมีค่าได้อย่างไร แต่ยังดีที่อย่างน้อยมันก็เป็นหยกจริงๆ!

แววตาหลูซื่อเต็มไปด้วยความผิดหวัง วันนี้นางสูญเงินไปแล้ว หากพอมีอะไรมาชดเชยได้บ้างคงจะดีไม่น้อย

“ข้าเดินทางมาตามคำสั่งของพ่อเจ้า หากมาถึงเมืองสือฝั่งแล้วไม่ได้ซื้อหยกติดมือไปบ้าง หากกลับไปแล้ว คนจะว่าเอาได้ว่าข้าไม่ใส่ใจลูกสาวอย่างเจ้าเลย” หลูซื่อพูดอีกครั้ง

เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ ไม่พูดอะไรมาก

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ที่นี่มีแร่หยกมากมาย หากท่านแม่อยากซื้อ ข้าไม่ห้าม แต่อย่าอ้างชื่อข้าเลยเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวยกยิ้มเย็น

หัวใจหลูซื่อเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย

เผยหว่านเย่ว์เม้มปากแน่น รู้สึกอึดอัดภายในใจ

“พี่หญิง อย่าโกรธไปเลย ความจริงแล้ว...ของที่หายไปในวันนี้ มีของที่ท่านแม่จะมอบให้ท่านด้วย จึงกังวลใจเช่นนี้เจ้าค่ะ” เผยหว่านเย่ว์รีบพูดทันที

นางมีท่าทีระมัดระวัง จับแขนเสื้อไว้แน่น ท่าทางเคร่งเครียด

“ท่านแม่จะมอบให้ข้า หรือเป็นของที่ท่านพ่อฝากเอามาให้ข้า?” เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้น จ้องมองเผยหว่านเย่ว์นิ่ง

หัวใจของเผยหว่านเย่ว์เต้นผิดจังหวะขึ้นบ้าง

ตั้งแต่ได้พบกับเซี่ยเฉียว ไม่เคยมองสบตากับเซี่ยเฉียวตรงๆ มาก่อนเลย

แม้จะคิดว่านางหน้าตาดี แต่สายตาของนางมักกวาดมองไปรอบๆ และมีท่าทีเฉยเมยอยู่เสมอๆ ทำให้ความงามของนางดูลดน้อยถอยลงไป

ตอนนี้...

เมื่อดวงตาของนางจ้องมองมาตรงๆ กลับดูลึกลับและเยือกเย็นมาก สายตาดุดัน หน้าตาเอาเรื่อง

เพียงไม่นาน เผยหว่านเย่ว์ก็หวาดกลัวจนเหงื่อกาฬไหลแตกพลั่ก

นางไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงเป็นเช่นนี้ จู่ๆ ก็รู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมา

ท้องฟ้าขมุกขมัวไร้แสงอาทิตย์

หลูซื่อเองก็ตกใจจนพูดไม่ออก

“คงจะเป็นท่านพ่อที่มอบให้ข้าสินะ” เซี่ยเฉียวก้มหน้าลงอีกครั้ง สายตามองพื้น และกล่าวใจเย็น “หายไปแล้วก็ช่างเถิด ท่านแม่กลับไปก็บอกให้ท่านพ่อทำให้ข้าใหม่เท่านั้นก็พอแล้วเจ้าค่ะ”

จากนั้น เซี่ยเฉียวก็ก้าวเข้าไปยังโรงเตี๊ยมข้างๆ ในทันที

ในเมืองสือฝั่งมีโรงเตี๊ยมอยู่เพียงสามถึงห้าแห่ง นางได้มาที่นี่อยู่บ่อยๆ

ทันทีที่เซี่ยเฉียวก้าวเข้ามา เสี่ยวเอ้อ[footnoteRef:1]ก็เข้ามาทักขึ้นทันทีโดยที่นางยังไม่ทันได้พูดอะไร เอ่ยว่า “แม่นางเซี่ย เดือนนี้ท่านเพิ่งลงมาจากหุบเขาหรือขอรับ จะรับอาหารหรือของหวานดี วันนี้ปลาสดมาก!” [1: เสี่ยวเอ้อ บริกรของโรงเตี๊ยมในยุคโบราณ]

“เช่นนั้นก็นำปลามาเถิด อย่าลืมบอกพ่อครัวกุ้ยด้วยว่า พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางไปเมืองหลวงแต่เช้า ต่อไปไม่ต้องเตรียมอาหารให้ข้าทุกเดือนแล้ว” เซี่ยเฉียวพูดขึ้นอีก

“ไปเมืองหลวงหรือขอรับ” เสี่ยวเอ้อตกใจ และทำหน้าเศร้า “ข้าน้อยจะบอกให้ขอรับ”

หลูซื่อลอบมอง เมื่อเห็นท่าทางสนิทสนมเช่นนี้ก็ขมวดคิ้ว

“เจ้าสนิทสนมกับเสี่ยวเอ้อหรือ ช่างไม่รู้จักฐานะของตัวเองบ้างเลย” หลูซื่อกล่าว

เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ “ฐานะของข้าเป็นอย่างไรหรือ ถ้าท่านแม่ไม่พูด ข้าก็เป็นเพียงผู้หญิงที่เพิ่งลงมาจากหุบเขาเท่านั้น อีกทั้งผู้คนที่นี่ใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่มีใครคิดอะไรซับซ้อนหรอกเจ้าค่ะ”

พูดจบ เถ้าแก่[footnoteRef:2]ก็เดินมาด้วยตนเอง มอบเหล้าไหหนึ่งให้เซี่ยเฉียว [2: เถ้าแก่ ชายชาวจีนผู้เป็นเจ้าของกิจการ]

เถ้าแก่มองหลูซื่อและลูกสาวนางที่ติดตามมาด้วยเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะขึ้นเบาๆ แล้วเดินกลับไป

หลูซื่อคิดว่าผู้คนที่นี่แปลกมาก

โดยเฉพาะเมื่อเซี่ยเฉียวปรากฏตัว คล้ายกับนางเป็นที่สนใจมากขึ้นเรื่อยๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสี่ยวเอ้อก็กลับมาพร้อมอาหารอื่นๆ มีทั้งเนื้อตากแห้ง ผลไม้เชื่อม และมีตะกร้าอาหารแห้งอื่นๆ ด้วย

เถ้าแก่ไม่พูดอะไร เพียงแค่ส่งยิ้มให้เซี่ยเฉียว

เซี่ยเฉียวพยักหน้าให้เล็กน้อยตามมารยาท ดื่มเหล้าและกินอาหารตามปกติ

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีความเคลื่อนไหวจากภายนอก มีผู้นำข้าวของมาให้อีก

มันคือเสื้อผ้าสำหรับฤดูต่างๆ ถุงแมลงแห้ง ขนมเต้าเปีย[footnoteRef:3] และอาหารแห้งอื่นๆ มากมาย อีกทั้งยังมีเครื่องประดับและหยกสองสามชิ้น รวมถึงรถม้าสองคันพร้อมคนขับ! [3: ขนมเต้าเปีย ขนมที่ทำมาจากถั่วเหลือง]