ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 4 ตายอย่างไม่เป็นธรรม ตอนที่ 4
ตอนที่ 4 ตายอย่างไม่เป็นธรรม
เซี่ยเฉียวยกม่านในรถลากขึ้นเพื่อมองดูท้องฟ้าด้านนอก ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ข้าต้องจัดการบางอย่าง โปรดบอกฮูหยิน คืนนี้เราจะค้างคืนกันในป่าแห่งนี้” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เมื่ออยู่นอกเมือง การตั้งกระโจมพักแรมข้างทางย่อมเป็นเรื่องปกติ
คนขับรถม้าหยุดรถ วิ่งไปที่รถด้านข้างที่เป็นของหลูซื่อทันที มีเสียงพูดคุยตอบโต้กันไปมาดังขึ้น
หลูซื่อสีหน้าไม่พอใจ “มีเรื่องใหญ่อะไร ต้องมาพักในป่าเช่นนี้ เห็นจะเกินไปแล้ว”
“เราต้องหยุดเดินทางหรือ ท่านแม่ ข้าได้ยินมาว่าเมืองนี้มีหินหยกอยู่มากมาย…สามารถซื้อหาอัญมณีพวกนั้นได้ที่ตลาดในเมืองเจ้าค่ะ ถ้าไปถึงเมืองเร็วๆ เราคงได้เลือกอัญมณีดีๆ ก่อน” เผยหว่านเย่ว์เอียงศีรษะถาม
นางทำเสียงออดอ้อน และทำตัวน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ
หลูซื่อไม่ได้อยู่กับลูกสาวมานานหลายปีแล้ว ด้วยความอยากจะชดเชยให้จึงยอมตามใจนาง
“เอาตามที่คุณหนูใหญ่บอกแล้วกัน บอกนางด้วยว่าอย่าเที่ยวเล่นจนไม่รู้ความล่ะ หากต้องหยุดรถเพื่อเล่นสนุกอีก เช่นนั้นคงต้องให้นางเดินทางกลับเมืองหลวงเพียงลำพังแล้ว” หลูซื่อออกคำสั่งอย่างเฉียบขาด
ถึงจะไม่ใช่มารดาแท้ๆ แต่นางก็คือคนที่เซี่ยหนิวซานแต่งงานใหม่ด้วยอย่างเอิกเกริก
นับว่ามีคุณสมบัติเพียงพอจะสั่งสอนลูกสาวของเขาได้
คนขับรถถ่ายทอดคำพูดของหลูซื่อ หลังจากเซี่ยเฉียวได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและส่ายหัว
“ต้าสยง[footnoteRef:1]ไปกันเถิด” เซี่ยเฉียวพูดกับไก่ตัวใหญ่ของนาง [1: ต้าสยง ในที่นี้เป็นชื่อที่เรียกไก่ของเซี่ยเฉียว มีความหมายว่า ผู้ห้าวหาญอันยิ่งใหญ่ ซึ่งในพระพุทธศาสนานิกายมหายานเรียกพระพุทธเจ้าด้วยคำนี้]
หลังจากพูดจบ นางก็แบกตะกร้าไม้ไผ่อันหนักอึ้งขึ้นมาแล้วกระโดดลงจากรถไป “ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็ไปกับฮูหยินเถิด ข้าจะกลับไปพบกับพวกนางอีกครั้งพรุ่งนี้เช้า”
ก่อนหน้านี้ แม้ไม่ได้มองดูใบหน้าของหลูซื่อเต็มสายตา เพียงแค่มองแบบผ่านๆ ไป
ถึงอย่างนั้นก็เห็นชัดเจนว่าหน้าของนางหมองคล้ำ ผิวหยาบกร้าน ดวงตาไร้ประกาย ปลายจมูกพุ่งออกไป ไร้ซึ่งราศีของความร่ำรวย จะมีปัญหาเกี่ยวกับทรัพย์สินอยู่บ้างเล็กน้อย
นางให้หยุดอยู่ที่แห่งนี้ ที่ที่มีน้ำและป่าไม้อุดมสมบูรณ์ที่สุดแล้วหากเทียบกับบริเวณโดยรอบ เต็มไปด้วยปราณอันบริสุทธิ์และชุ่มชื้น เมื่อได้พักค้างคืนจะทำให้ปลอดโปร่ง ปัญหาเกี่ยวกับทรัพย์สินก็จะดีขึ้นเอง
แม้ว่าจะบอกกล่าวไปชัดเจนเพียงใด ผู้ที่ไม่เชื่อย่อมไม่เชื่อต่อไปอยู่วันยังค่ำ
รวมถึง… เซี่ยเฉียวหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางคิดคำนวณในใจ
การเดินทางจากไปของหลูซื่อครั้งนี้จะทำให้สูญทรัพย์สินเงินทองด้วย กลายเป็นเช่นนั้นไป
คนขับรถชะงักไปครู่หนึ่ง มองขบวนรถที่ยังคงมุ่งหน้าต่อไป ก่อนจะนึกถึงคำพูดที่ฮูหยินเพิ่งกล่าวออกมา คงไม่ง่ายนักหากเขาจะอยู่อารักขาคุณหนูใหญ่ต่อ
โดยเฉพาะในยามที่เซี่ยเฉียวสะพายตะกร้าไม้ไผ่ใส่หลัง แล้วเดินลึกเข้าไปในป่าเช่นนี้
นางมีรูปร่างผอมบาง ส่งเสียงไอค่อกแค่กเป็นครั้งคราว ตะกร้าไม้ไผ่ดูราวกับกำลังบดขยี้กระดูกสันหลังของนางอยู่
มีไก่ตัวใหญ่เดินตามนางไปด้วย เป็นภาพที่ประหลาดและดูลึกลับทีเดียว
เซี่ยเฉียวเดินไปประมาณครึ่งชั่วยามก็มาถึงที่แห่งหนึ่ง
หยุดเดินอย่างกะทันหัน
“เป็นที่นี่หรือเปล่า ระบุตำแหน่งให้ชัดๆ หน่อยสิ เจ้าก็เห็นว่าข้าสุขภาพไม่ค่อยดี แล้วทำแบบนี้ก็เหนื่อยมากด้วย ถ้าขุดผิดที่ละก็ข้าจะไม่ขุดอีกแน่ๆ” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นมาลอยๆ
ในทิศทางที่นางมองไป มีร่างหนึ่งลอยอยู่
รูปร่างสูงใหญ่ดั่งชาวฮั่นแท้ๆ ดูเป็นคนหัวทึบไม่ค่อยฉลาดนัก
ใบหน้ามีบาดแผลจากคมมีด เลือดแดงฉานปรากฏอยู่ ดวงตาวูบไหวไปมา แต่งตัวธรรมดา
มีเพียงเซี่ยเฉียวเท่านั้นที่สามารถมองเห็นเขาได้
“อยู่ตรงนี้” เสียงของผีแหบแห้งเล็กน้อย ฟังดูน่ากลัว
พูดจบก็ลอยตัวเข้ามาใกล้ เงยหน้าขึ้น ท่าทางเต็มไปด้วยความโกรธ
ถึงแม้จะมีใครอยู่ที่นี่ด้วยก็ไม่มีทางได้ยินเสียงแหบแห้งนี้ได้ อย่างมากก็คงสัมผัสได้ถึงแรงลมทะมึนที่พัดกระชากอยู่รอบๆ ตัวนางเท่านั้น
“อยู่ให้ห่างจากข้า ไม่อย่างนั้นเจ้าโดนจับแน่” เซี่ยเฉียวตวัดสายตามองผี “คิดว่าเจ้าตายอย่างไม่เป็นธรรมงั้นหรือ แต่ในสายตาของข้าทั้งหมดล้วนเป็นชะตากรรมที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว”