ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 5 ฮวงซุ้ย ตอนที่ 5

ตอนที่ 5 ฮวงซุ้ย

เสียงพึมพำของเซี่ยเฉียวดังเอื่อยๆ จากนั้นก็นั่งยองลงไปกับพื้น หยิบพลั่วเล็กออกจากตะกร้าไม้ไผ่ แล้วขุดหลุมลงไปตรงนั้น

“ท่านหมายความว่าข้าสมควรตายแล้วงั้นหรือ” จู่ๆ ผีตนนั้นก็ดุร้ายขึ้นมา ใบไม้ที่อยู่ใต้เท้าของเซี่ยเฉียวก็เริ่มส่งเสียงดังกรอบแกรบ

เซี่ยเฉียวไม่รู้สึกตกใจเลยแม้แต่น้อย “ลักษณะของเจ้าที่มองเห็นอยู่ขณะนี้คือสภาพก่อนตาย ดวงตาของเจ้าสีแดง เคราของเจ้าเป็นสีเหลืองเล็กน้อย มองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่ามีนิสัยโกรธง่ายและใจร้อน เพราะนิสัยเช่นนี้เองที่นำพาไปสู่เคราะห์ร้ายอย่างเลี่ยงไม่ได้ อีกทั้งฟันยังยื่นออกมา ริมฝีปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย และมีจุดดำๆ อยู่ที่หลังใบหู เป็นลักษณะของศพที่ตายจากต่างแดน รูปร่างหน้าตา...ล้วนเป็นไปตามจิตใจตลอดชีวิตของเจ้า เข้าใจหรือไม่”

ดวงตาของผีดูเหมือนจะแดงขึ้นอีก

แยกเขี้ยว กางกรงเล็บ ท่าทีคล้ายกับจะเข้ามาทำร้าย

ขณะที่เข้าใกล้เซี่ยเฉียว เขาก็ได้กลิ่นธูปหอมอ่อนๆ จากกายของนาง

ทันใดนั้นเขาจึงหยุดและสงบลง

“ท่านพูดได้ถูกต้องแล้วขอรับ ทั้งหมดเป็นเพราะข้าทำให้นายท่านโกรธ หากข้าไม่เปิดเผยการกระทำของนายท่านก็คงจะไม่ถูกไล่ล่า ตอนนี้ข้าตายอยู่ที่นี่แล้ว ไม่รู้ว่านายท่านยังอยู่หรือตาย...” จู่ๆ ผีก็เบือนหน้าหลบและเริ่มร้องไห้

“หุบปาก อย่าส่งเสียงดัง” เซี่ยเฉียวตวาดออกมา

“อึก!” ผีสะอึกในทันที “บ้านข้าอยู่ไกลจากที่นี่มากขอรับ ตราบใดที่ท่านหาฮวงซุ้ย ของข้าได้ ข้าไม่ขออะไรอีกแล้ว...”

“ถึงเจ้าจะไม่ขอ ข้าก็ต้องทำอยู่ดี” เซี่ยเฉียวหัวเราะเล็กน้อย

“…” ผีงุนงงจนลืมทั้งความเศร้าและความโกรธไป

“ที่นั่นเป็นฮวงซุ้ยที่ดีมากทีเดียว มีต้นไม้เยอะ พืชพันธุ์เขียวชอุ่ม ภูเขาหนานซานยังติดกับภูเขาอวี้ม่ายด้วย ทั้งยังมีน้ำจากภูเขาเป่ยซานไหลลงมารวมกันที่นี่ รวมเป็นทะเลสาบสีหยก นับว่าเป็นสายน้ำที่งดงามทีเดียว แต่น่าเสียดายที่ภูเขาอวี้ม่ายถูกขุดจนโล้น เหลือหญ้าและต้นไม้น้อยไป มีความชุ่มชื้นอยู่บ้างเล็กน้อย แต่เมื่อผ่านไปนานๆ ก็จะอุดมสมบูรณ์ขึ้นตามกาลเวลาอยู่ดี อย่างไรเจ้าก็ตายไปแล้ว ยังมัวโกรธแค้นไปทำไม…” เซี่ยเฉียวถอนหายใจ

เพียงไม่กี่ปีก็ไม่นับว่าเป็นปัญหาอะไรหรอก แต่ถ้านานๆ เข้า เช่นนั้นก็จะทำให้เขาไปเกิดไม่ได้อีก

เซี่ยเฉียวไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไร

ตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว นางไม่อยากนั่งยองๆ ขุดหลุมบนพื้นเพื่อหากระดูกต่อไปอย่างนี้เลย

แต่ถึงอยากจะหยุดก็ทำไม่ได้ นางต้องสั่งสมคุณธรรมให้มากๆ เข้าไว้

ไม่รู้ว่านางไม่ได้ดื่มซุปเหมิงโป ก่อนมาเกิดหรืออย่างไร หลังจากที่เกิดมา นางก็สามารถมองเห็นวิญญาณได้แล้ว

ที่ผ่านมาเมื่อเข้าใกล้พลังหยินเช่นนี้ นางจะป่วยหนัก ดังนั้นนางจึงอาศัยอยู่ในวัดตลอดมา

อาจารย์ของนางมีนามว่าโม่หลิงจื่อ เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งคนที่ 58 ของวัดสุ่ยเย่ว์ เพราะไม่ได้มีพรสวรรค์โดดเด่นจึงไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร แต่ก็นับว่าวัดสุ่ยเย่ว์ก่อตั้งมาเนิ่นนาน ทั้งยังคอยปกป้องนางมานานกว่าสิบปีแล้ว

นางได้เรียนรู้จากโม่หลิงจื่อ และยังศึกษาจากตำราด้วย

เมื่อได้เจอกับผีไม่บ่อยนัก รวมกับอายุที่เพิ่มมากขึ้น จึงทำให้ผีมีผลกระทบต่อนางน้อยลงไปมาก

ยิ่งไปกว่านั้น หากอยากจะรักษาเรื่องการมองเห็นวิญญาณ ก็ต้องแก้ไขเช่นนี้ ไม่ว่าจะจับพวกเขาหรือช่วยเหลือพวกเขาก็ตาม ล้วนเป็นประโยชน์ต่อนางทั้งสิ้น

เป็นการสั่งสมคุณธรรมที่ไม่เลว

นางก็จะได้มีชีวิตที่ดีเช่นกัน

“กระดูกของเจ้าฝังเอาไว้ลึกมาก” เซี่ยเฉียวสูดหายใจเข้า นั่งลงบนพื้นอย่างอ่อนล้า

ผียิ้มพลางเอ่ยว่า “ข้าเฝ้าดูพวกเขาขุดหลุมฝังข้า ตอนนั้นมีฝนตก คงเกรงว่าน้ำจะพาร่างข้าไป จึงขุดหลุมลึกลงไปกว่าแปดหรือเก้าฉื่อ ได้ อ้อ...ภายในเสื้อผ้าน่าจะมีเงินอยู่สองเหรียญ เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ต้องล่วงเกินท่านแล้วขอรับ”

“เฮ้อ” เซี่ยเฉียวพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เซี่ยเฉียวยังคงทำงานต่อไป

กระดูกไม่สามารถหดเล็กลงไปได้ ดังนั้นนางจึงต้องขุดหลุมค่อนข้างใหญ่

ผีย่อมไม่สามารถช่วยอะไร ทำได้แค่จ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ

เซี่ยเฉียวหยุดพักหลายครั้ง นางดูบอบบาง จนทำให้เขานึกอยากคว้าพลั่วมาขุดเสียเอง

แต่เขาเป็นร่างวิญญาณ จึงไม่สามารถสัมผัสสิ่งของใดๆ ได้เลย

และเมื่อได้กลิ่นกายของนางก็ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้มากด้วย

ในตะกร้าไม้ไผ่ข้างๆ มีกองกระดาษยันต์อยู่ข้างใน ไม่รู้ว่ามีไว้ใช้ทำอะไร

และไก่ตัวใหญ่นั่นอีก

ก่อนตายเขาเคยฆ่าไก่มาบ้าง ทว่าตอนนี้กลับเอาแต่มองไปที่มันด้วยสายตาหวาดหวั่น

ยังมีพลังหยางอยู่บนไก่ตัวใหญ่ตัวนี้ด้วย เขาเกรงว่ามันจะส่งเสียงขันออกมาในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง วิญญาณของเขากำลังหวาดกลัวอย่างมาก