ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 20 ของรักของหวง ตอนที่ 20

ตอนที่ 20 ของรักของหวง

มีเสียงต่อว่าหลายเสียงดังขึ้น หลูซื่อได้แต่ตกตะลึง

อายเสียจนอยากแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไป

หลังจากจ้าวเสวียนจิ่งและคนของเขาจัดการกับธุระเสร็จสิ้น บังเอิญเข้าพักที่นี่เช่นเดียวกัน เมื่อก้าวเข้ามาก็ได้ยินเสียงโกรธของคนเหล่านี้แล้ว

ก่อนที่พวกเขาจะก้าวเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธอันชอบธรรมของผู้คน

“ท่านรู้จักแม่นางเซี่ยด้วยหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งหันไปถามใครคนหนึ่ง

“รู้สิ อาจารย์ของนางเป็นนักบวชที่น่าเลื่อมใสในวัดของเรา แม่นางเซี่ยเองก็มีความสามารถ แต่น่าเสียดายที่ร่างกายนางไม่ค่อยดีนัก!” ชายผู้นั้นถอนหายใจตามหลังจากพูดจบ

จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกถึงแม่นางเซี่ยแล้วก็ประหลาดใจไม่น้อย

หญิงผู้นี้จะอยู่ได้อีกไม่นานจริงหรือ

คิดดังนั้นก็เกิดรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

จ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพียงมองหลูซื่อและลูกสาวที่กำลังขึ้นไปยังห้องชั้นบนเล็กน้อย

มีคนของเขารออยู่ในโรงเตี๊ยมอยู่แล้ว ทันทีที่มาถึง พวกเขาทั้งหมดจึงได้รับจดหมายจากครอบครัวในทันที

ฉินจื้อเองก็ได้รับจดหมายจากครอบครัวของเขาด้วยเช่นกัน

เขาเปิดจดหมายมาดูอย่างมีความสุข

เมื่อเปิดอ่าน สีหน้าก็เปลี่ยนไปโดยฉับพลัน

ภรรยาของเขาคลอดก่อนกำหนด เป็นลูกสาว

“เรื่องบังเอิญ เป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละ” ฉินจื้อตบหน้าตัวเองทันที กลืนน้ำลายลงไป แล้วค่อยๆ วางจดหมายลง

บุปผาเบ่งบานก่อนจะเกิดผล เขาจะต้องโชคดี ได้มีทั้งลูกชายและลูกสาว!

“คลอดแล้วหรือ” องครักษ์โจวถามเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

“คลอดแล้ว! ได้ลูกสาวน่ะ ถึงแม้ภรรยาข้าจะคลอดก่อนกำหนดหนึ่งเดือน แต่หมอบอกว่านางแข็งแรงดี ลูกสาวโตขึ้นคงสวยเหมือนภรรยาของข้า นางยังวาดรูปเล็กๆ น้อยๆ มาให้ดูด้วย มองดูแล้วช่างน่ารักน่าชังจริงๆ” เมื่อพูดจบฉินจื้อก็กางจดหมายออกให้องครักษ์โจวดูด้วย

องครักษ์โจวหรี่ตามองดู

ดูเหมือนลิงน้อยตัวเล็กๆ ไม่เห็นเหมือนคนตรงไหน?

“อืม น่ารักมาก” เห็นได้ชัดว่าโกหก องครักษ์โจวพยักหน้าให้ “เอายันต์นี้ไป! พกไว้ติดตัว ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่ก็เถอะ!” พูดจบ ก็ยัดใส่อกเสื้อของฉินจื้อ

ในตอนแรกเขายังลังเลนิดหน่อยว่าจะเอาเครื่องรางนี้ให้ดีหรือไม่ แต่ตอนนี้เห็นว่าฉินจื้อได้ลูกสาว ความลังเลทั้งหมดจึงหายวับไปทันที

ฉินจื้อโกรธขึ้นมา “ข้าไม่ต้องการสิ่งนี้! พี่ใหญ่โจว ท่านเชื่อเรื่องที่แม่นางผู้นั้นพูดไปแล้วสินะ เรื่องโกหกหลอกลวงทั้งนั้น!"

“ไม่รับก็ต้องรับ มิฉะนั้นข้าจะฟ้องคุณชาย เพราะคุณชายก็รับของของนางมาเช่นกัน ถ้าไม่ชอบก็เยาะเย้ยคุณชายเลยสิ!” องครักษ์โจวข่มขู่เขา

ฉินจื้อกินข้าวไม่พูดไม่จา ทำอะไรไม่ได้ จึงต้องรับมาอย่างไม่เต็มใจนัก

เมื่อต้องพกของไร้ประโยชน์เช่นนี้ติดกายเอาไว้ ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจ

รู้สึกแปลกๆ ไปทั้งตัว

อยากจะเอาไปโยนทิ้งจริงๆ

ที่ชั้นล่าง วั่นผัวจือเก็บของให้เซี่ยเฉียวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีหีบห่อแปลกๆ อยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ ของทุกอย่างถูกเคลื่อนย้ายไปเก็บยังห้องเซี่ยเฉียว

เผยหว่านเย่ว์อดไม่ได้ที่จะมองตามไป

ข้าวของมากมาย

แม้จะไม่ใช่ของมีค่าอะไร แต่ก็ทำให้บอกได้ว่าเซี่ยเฉียวเป็นที่เคารพนับถืออย่างมาก

หากเป็นเช่นนี้ที่เมืองหลวง นางจะทำอย่างไรดี

“ท่านแม่ หีบห่อนั้นคืออะไรหรือ...มีเสียงกระทบกันด้วย ฟังดูหนักๆ เป็นอัญมณีหรือเปล่าเจ้าคะ” เผยหว่านเย่ว์กวาดตามองดูข้าวของของเซี่ยเฉียว

ตะกร้าไม้ไผ่ง่อนแง่นนั่นล้วนใส่ของที่เก็บมาจากวัด

แต่หีบห่อนี้ไม่ใช่

ไม่ได้มาจากวัด และไม่ใช่ของจากคนอื่นด้วย

คล้ายกับว่าเซี่ยเฉียวจะระมัดระวังเป็นพิเศษอีกต่างหาก ตอนที่นำขึ้นมายังชั้นบน ก็อธิบายบางอย่างให้บ่าวรับใช้ฟังด้วย

เสียงนั้นเบามาก แต่พอจะเดาคำพูดจากรูปปากนางได้บ้าง ดูเหมือนจะพูดว่าห้ามแตะต้อง

ของรักของหวง ที่ห้ามผู้อื่นแตะต้องงั้นหรือ