ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 19 หวังดีจริงๆ ตอนที่ 19

ตอนที่ 19 หวังดีจริงๆ

ครึ่งเซียนเซี่ยเป็นศิษย์ของโม่หลิงจือ ไม่ใช่แค่เมืองสือฝั่งเท่านั้น แต่เมืองอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ นี้ต่างก็เคารพนับถือนางอย่างมาก

อาจารย์ของนางแทบไม่เคยออกจากหุบเขาเลย จึงยากจะพบได้

ดังนั้นเมื่อมีเรื่องเดือดร้อน พวกเขาจึงต้องมาหาครึ่งเซียนเซี่ยกันทั้งนั้น

ใครที่พอจะรู้จักนางอยู่บ้าง ย่อมรู้ดีว่าครึ่งเซียนเซี่ยอ่อนแอ ไม่ชอบหัวเราะ และมีท่าทีเฉยเมย ดังนั้นต่อหน้านาง ทุกคนจะไม่พูดจาเหลวไหลไร้สาระ

เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ว่าแม่นางเซี่ยผู้นี้เกิดจากตระกูลทั่วไป แต่เนื่องด้วยสุขภาพไม่แข็งแรงจึงต้องเติบโตมาในวัดเช่นนี้

เพราะนางมีรูปโฉมงดงาม ดังนั้นครอบครัวก็คงจะไม่เลว

แต่ใครจะไปคิดว่ากลับเป็นคนปากคอเราะรายเสียได้

เถ้าแก่มองไปยังหลูซื่อด้วยสายตารังเกียจ

แม้ใบหน้าของนางร้อนผ่าวจากความอับอาย แต่ก็ยังคิดจะเอ่ยถามว่าเซี่ยเฉียวเอาโสมมาจากไหนอยู่

แต่ก่อนจะได้พูดอะไร เผยหว่านเย่ว์ก็รีบห้ามหลูซื่อเสียก่อน ชิงพูดกับเซี่ยเฉียวว่า “ข้าต้องขอโทษพี่หญิงด้วย ท่านแม่ไม่ได้ตั้งใจ เพียงกังวลว่าพี่หญิงอยู่ข้างนอกไร้คนอบรมสั่งสอน เกรงว่าท่านจะทำผิดกฎตระกูลเซี่ย ข้าขอโทษแทนท่านแม่ที่ล่วงเกินท่านไป แน่นอนว่าท่านแม่ย่อมไม่ติดใจสงสัยอะไรแล้ว!”

วัดสุ่ยเย่ว์ตั้งอยู่ในหุบเขา ไม่แปลกอะไรที่จะมีโสมชั้นดี

มีบ่าวรับใช้ตระกูลเซี่ยติดตามมาด้วยมากมาย จะให้พวกเขาคิดว่าเราสองแม่ลูกรังเกียจเซี่ยเฉียวไม่ได้เด็ดขาด

“แค่กๆ” เซี่ยเฉียวไอเบาๆ จับหน้าอกของตัวเองไว้แน่น

“ท่านเป็นน้องสาวของแม่นางเซี่ยหรือ! พูดอะไรออกมา ท่านต่างหากที่ไร้คนอบรมสั่งสอน!” เมื่อเห็นร่างกายอันอ่อนแรงของเซี่ยเฉียว หญิงชราและหลานของนางที่เป็นผู้ติดตามของเซี่ยเฉียวก็เริ่มกังวลทันที

หญิงชรานั้นผ่านชีวิตมามากมาย รู้ได้ทันทีว่าคำพูดของเผยหว่านเย่ว์เมื่อครู่ผิดมารยาท

“คุณหนู ข้าประคองท่านเข้าห้องไปพักผ่อนเองเจ้าค่ะ” เด็กหญิงตัวเล็กๆ พูดขึ้นอย่างรวดเร็วทันที

เซี่ยเฉียวตอบรับ ไม่มองหลูซื่อแม้แต่น้อย ไปยังห้องพักที่ชั้นสองในทันที

นางได้พบกับหญิงชราและหลานสาวเมื่อไม่กี่ปีก่อน ทั้งคู่ต้องการจะขายตัวเองเป็นทาส ตอนนั้นสุขภาพร่างกายของนางแย่ยิ่งกว่าตอนนี้เสียอีก และนางต้องการทำธุระบางอย่าง จึงซื้อทั้งสองคนมา

แต่ในวัดนั้นน่าเบื่อ ไม่มีอะไรให้พวกนางทำนัก ดังนั้นจึงให้พวกนางย้ายลงมาตั้งรกรากอยู่ที่เชิงเขาแทน

ใครๆ ก็เรียกทั้งสองว่า วั่นผัวจือและชุนเอ๋อร์

ชุนเอ๋อร์ทำราวกับนางจะแตกหักได้หากจับแรงเกินไป ขณะช่วยประคองเข้าไปในห้อง

เซี่ยเฉียวคิดว่าหลูซื่อและลูกสาวน่ารำคาญนิดหน่อย นางเพียงต้องการพักสงบๆ เพราะรู้สึกไม่สบายจริงๆ

แต่ทว่าวั่นผัวจือที่อยู่ชั้นล่างของโรงเตี๊ยมไม่คิดเช่นนั้น

นางรู้ว่าเซี่ยเฉียวมาทีหลัง ยิ่งในฐานะบ่าวรับใช้ของเซี่ยเฉียวย่อมไม่สามารถเป็นศัตรูกับฮูหยินผู้นี้ได้ จึงทำได้เพียงมองเผยหว่านเย่ว์ตาขวางเท่านั้น

ในขณะที่เก็บของให้เซี่ยเฉียวก็พูดไปพลางๆ “ร้ายกาจอะไรอย่างนี้! ไม่เห็นหรือว่าคุณหนูของข้าไม่แข็งแรง! หากมีอะไรเกิดขึ้น หญิงชราอย่างข้าจะโทษท่าน!”

เผยหว่านเย่ว์รู้สึกโกรธขึ้นมาทันที

“ท่านแม่…ข้า ข้าหวังดีจริงๆ?” มือของเผยหว่านเย่ว์สั่นเล็กน้อยเพราะความโกรธ

ร่างกายของเซี่ยเฉียวไม่ดี นางจึงหนีไปดื้อๆ ได้!

ตอนนี้กลายเป็นว่าคนภายนอกคิดว่านางเป็นคนทำให้เซี่ยเฉียวโกรธจนป่วย!

“ไม่แข็งแรงตรงไหนหรือ ข้าว่านางก็ดูสบายดี เมื่อคืนนางยังออกไปนอนข้างนอกมาทั้งคืนอยู่เลย...” หลูซื่อรีบเข้าข้างลูกสาวของนางทันที

ไม่เพียงแค่เถ้าแก่และวั่นผัวจือเท่านั้น ผู้คนอื่นๆ ในบริเวณนั้นย่อมไม่เห็นด้วยกับคำพูดนี้ของนาง

“ใครๆ ก็รู้ว่าแม่นางเซี่ยสุขภาพไม่ดีเท่าใดนัก ท่านมีฐานะเป็นแม่ของนางแท้ๆ กลับไม่รู้หรือ”

“แม่นางเซี่ยซื้อยาจากร้านขายยาทุกเดือน เป็นยาบำรุงทั้งหมด หมอบอกว่านางอาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน นี่ยังเป็นเรื่องโกหกอยู่อีกไหม!”

“เมื่อสองสามปีก่อน ตอนที่แม่นางเซี่ยลงจากภูเขา นางเป็นลมอยู่ข้างถนน ท่านยังคิดว่านางแกล้งป่วยอยู่อีกหรือ!”

“…”