ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 23 ละเมิดกฎ ตอนที่ 23

ตอนที่ 23 ละเมิดกฎ

หลูซื่อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย กล่าวว่า “รอจนถึงเมืองหลวง ค่อยให้พ่อของนางถาม แม่เป็นแค่แม่เลี้ยง คงพูดอะไรมากไม่ได้”

“ท่านแม่ เซี่ยเฉียว นางไม่กล้าทำอะไรท่านหรอก” เผยหว่านเย่ว์หัวเราะและซุกอยู่ในอ้อมแขนหลูซื่อ “ถึงท่านลุงเซี่ยจะเคยแต่งงานมีภรรยามาก่อนแล้วสองคน แต่คนแรกเป็นโจรหน้าตาอัปลักษณ์ ส่วนคนที่สองก็เป็นฮูหยินยาจ้ายที่ถูกลักตัวมา ภูมิหลังไม่มีอะไรดี จะมาเทียบกับท่านได้อย่างไร ท่านแม่เป็นกุลสตรีเพียบพร้อม ทั้งยังเลี้ยงลูกให้ท่านลุงเซี่ย ลูกๆ ตระกูลเซี่ยต้องตอบแทน”

หลูซื่อถอนหายใจ

นางฟังคำพูดพวกนี้แล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้น

ก็จริงที่นางไม่ได้ให้กำเนิดลูกชายลูกสาวของตระกูลเซี่ย แต่เด็กทั้งหมดนั่นก็ล้วนได้นางเลี้ยงดูจนเติบใหญ่!

“ตอนนี้ยังไม่ถึงบ้าน และผู้คนที่นี่ก็เข้าข้างนางทั้งนั้น คงต้องปล่อยนางไป รอกลับถึงเมืองหลวงเสียก่อน” หลูซื่อครุ่นคิดแล้วเอ่ยออกมา

“ท่านแม่ พี่ๆ น้องๆ...ทุกคนเข้าข้างท่านไหม” เผยหว่านเย่ว์ถาม

หลูซื่อยิ้ม

“หากเป็นพี่ชายใหญ่ของเจ้า แม่ก็ไม่แน่ใจนัก เขาเป็นคนฉุนเฉียว ไม่ค่อยพูดมาก แต่ก็ปฏิบัติต่อแม่ด้วยความเคารพ” หลูซื่อคิดอยู่สักพักแล้วพูดต่อ “ยังมีเด็กๆ อีกสองคนที่เลี้ยงดูมากว่าห้าปีแล้ว พวกเขาปฏิบัติต่อแม่ดั่งมารดาแท้ๆ”

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น เผยหว่านเย่ว์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แม่ของนางไม่มีลูกแท้ๆ สืบสายเลือด หากลูกเลี้ยงไม่เข้าข้างนางบ้างเลย อีกหน่อยชีวิตคงจะลำบากน่าดู

ยังดีที่มีเด็กสองคนที่พอจะคุมได้

“ท่านแม่ ข้า...อยากดูข้างในหีบห่อนั้นของพี่หญิง” เผยหว่านเย่ว์ลังเลที่จะพูดอยู่บ้าง

หลูซื่อมองนางด้วยความประหลาดใจ

“ก็คงเป็นแค่ข้าวของแปลกๆ จะไปสนใจทำไมกัน” หลูซื่อถาม

“ข้าแค่คิดว่านางเป็นคนแปลกๆ แล้วนางก็ไม่ได้ใส่ใจของในตะกร้าไม่ไผ่เท่าของในหีบห่อนั้น ไม่รู้ซ่อนอะไรเอาไว้ ข้าหวังว่าคงจะไม่ใช่ของที่ละเมิดกฎบ้านเมือง” เผยหว่านเย่ว์กล่าวอย่างเคร่งเครียด

ที่นี่นั้นเต็มไปด้วยหยก และการขุดหยกก็มีความเข้มงวดมาก

คำพูดของเผยหว่านเย่ว์จึงเหมือนเป็นการบอกกับหลูซื่อว่า ในหีบห่อของเซี่ยเฉียวคือหยกเนื้อดีที่จะครอบครองไว้ไม่ได้!

หัวใจของหลูซื่อเต้นระรัว

“นางคงไม่กล้าขนาดนั้นหรอก?” หลูซื่อพูดด้วยความตกใจ

“แต่พี่หญิงปิดบังไว้ เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการให้ใครเห็น ถ้าไม่ใช่ของต้องห้ามแล้วจะเป็นอะไรได้อีก?” เผยหว่านเย่ว์กล่าวต่ออีกว่า “รอให้พี่หญิงกลับมา ค่อยถามนางดูเถิด”

“ถ้าเป็นของต้องห้ามจริง นางจะยอมรับหรือ” หลูซื่อหนักใจ ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่

ไม่นานจากนั้น ก็หันไปจับมือเผยหว่านเย่ว์ “เจ้ากับแม่เข้าไปดูด้วยกัน หากเป็นของต้องห้ามก็ต้องรีบจัดการ หากไม่ใช่ของต้องห้ามก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

“แล้วพี่หญิงจะโกรธไหม” เผยหว่านเย่ว์ถาม

“หากเป็นของต้องห้ามจริงๆ โกรธก็ต้องยอม พ่อของนางเคยเป็นโจรมาก่อน เชื้อย่อมไม่ทิ้งแถว หากเราติดร่างแหไปด้วย ตระกูลเรามีหวังจบสิ้นแน่” หลูซื่อเอ่ยเสียงเครียด

หลังจากพูดจบก็พาเผยหว่านเย่ว์ไปยังห้องข้างๆ

วั่นผัวจือกับชุนเอ๋อร์ถูกเซี่ยเฉียวสั่งให้ไปซื้อของ ตอนนี้จึงไม่ได้อยู่ที่นั่น

หลูซื่อไปขอให้เสี่ยวเอ้อมาเปิดประตูให้

แม้เสี่ยวเอ้อจะรู้จักเซี่ยเฉียว แต่หลูซื่อก็เป็นแม่เลี้ยงของเซี่ยเฉียว ถ้านางอยากจะเข้าไป เสี่ยวเอ้อก็ทำอะไรไม่ได้

โชคดีที่พอจะรู้ว่าเซี่ยเฉียวออกไปซื้อของ จึงรีบส่งคนไปบอก

แม่นางเซี่ยไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องข้าวของของนาง

เผยหว่านเย่ว์ตกใจทันทีที่เข้ามาในห้อง

เครื่องเรือนในห้องของเซี่ยเฉียวดีกว่าในห้องของพวกนาง คงไม่ต้องบอกว่าห้องกว้างขวางเพียงใด ทั้งผ้าม่านเตียงและผ้าห่มก็ดูใหม่เอี่ยม ยังมีขนมอบใหม่ๆ วางอยู่บนโต๊ะอีกด้วย!

“ท่านแม่ ตรงนั้นเจ้าค่ะ” เผยหว่านเย่ว์ชี้ไปยังหีบห่อที่วางอยู่มุมห้อง