ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 22 กระดูกที่แตกสลายแล้ว ตอนที่ 22

ตอนที่ 22 กระดูกที่แตกสลายแล้ว

ผีถูฝ่ามือไปมา

“ข้าคงให้คำสัญญาไม่ได้ แน่นอนว่าฮวงซุ้ยที่ดีจะทำให้ลูกหลานเจ้าเจริญ แต่ชะตานี้เป็นของเจ้าถ้าเจ้าไม่กำหนดก็ไร้ประโยชน์” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสียงเบา

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว!” ผีพยักหน้าทันที “ขึ้นอยู่กับตัวข้าด้วย!”

หากไร้ซึ่งชะตาลิขิตอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ไม่ต่างจากแม่ครัวทำกับข้าวโดยไร้ซึ่งข้าวอย่างไรก็ไร้ประโยชน์

“ภูเขาให้คนพึ่งพิง สายน้ำนำพาความมั่งคั่ง แถวนี้เต็มไปด้วยภูเขา นับว่าไม่เลวเลย ถ้าไม่ผิดต่อกฎเกณฑ์ ผู้คนย่อมไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ที่สำคัญคือการมองหาสายน้ำมากกว่า” เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้น “เจ้าว่าตรงนี้เป็นอย่างไร”

เซี่ยเฉียวชี้ไปยังที่แห่งหนึ่ง

ผีก้มลงไปดู จ้องมองอยู่นาน ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ

ส่ายหน้าไปมา

“ไม่ชอบหรือ” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว

“ไม่ ไม่! ข้าไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดี” ผีรู้สึกกังวลสับสนไม่น้อย

“ที่ที่เจ้าจะไปอยู่ ต้องเป็นที่ที่เจ้าชอบด้วย” เซี่ยเฉียวเอ่ยเบาๆ “มีแอ่งน้ำเล็กๆ ไม่ห่างจากตรงนี้นัก ปากน้ำไหลลงไปเป็นสายน้ำคดเคี้ยว”

“ถึงมีน้ำไม่มากแต่ก็นับว่าเพียงพอแล้ว ที่นี่มีลักษณะเป็น ‘สายน้ำคดเคี้ยวเหยียดยาว’[footnoteRef:1] พลังแห่งโชคชะตามากพอให้ลูกหลานเจ้ามีที่ดินทำกิน ร่ำรวยตลอดสิบยี่สิบปี รวมถึงมีชื่อเสียงที่ดีด้วย” เซี่ยเฉียวกล่าวต่อ [1: สายน้ำคดเคี้ยวเหยียดยาว เป็นหลักที่ดีของฮวงซุ้ย]

“สิบยี่สิบปีเองหรือ” ผีตกใจ

“เจ้านี่โลภมากเสียจริง ถ้ามีคนมาดูแลฮวงซุ้ยให้ดีก็อาจจะมั่งคั่งได้ถึงสามสิบหรือห้าสิบปี แต่เจ้าไม่มีญาติพี่น้องอยู่ที่นี่ หากทำได้ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว เมื่อลูกๆ หลานๆ สืบทอดตระกูลต่อไป ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาเอง ถ้าพอฉลาดอยู่บ้าง ลูกหลานย่อมไม่ลำบากอีก เจ้าเป็นแค่กระดูกที่แตกสลายแล้ว จะให้ดูแลไปนานแค่ไหนหรือ”

ผียิ้มเจ้าเล่ห์

เมื่อลองคิดดู ท่านเซียนพูดได้ถูกต้องแล้ว

เขาโชคดีที่ได้พบกับท่านเซียนผู้นี้ มิฉะนั้นตอนนี้เขาก็ยังคงอยู่ในภูเขาที่แห้งแล้งนั่น!

หวังว่าชะตานี้จะส่งผลให้ลูกหลานเขาเจริญขึ้น!

เมื่อผีรู้สึกพอใจ เซี่ยเฉียวก็รู้สึกว่าที่นี่ไม่ได้หนาวยะเยือกแล้ว

เซี่ยเฉียวถามถึงเวลาเกิดและตาย ก็คือดวงชะตาหยินและหยาง

นางต้องรีบเดินทางกลับเมืองหลวง เป็นไปไม่ได้ที่จะรอฤกษ์ที่เหมาะสมสำหรับนำกระดูกฝังลงดิน จึงทำเพียงตรวจดูช่วงเวลาที่ดีในวันนี้และพรุ่งนี้เท่านั้น

คำนวณเสร็จ เซี่ยเฉียวก็กำหนดฤกษ์พิธีเป็นยามเฉิน[footnoteRef:2]ของวันพรุ่งนี้ [2: ยามเฉิน เวลา 8.00-10.00 น. หรือช่วงเวลากินอาหารเช้า]

ช่วงเวลานั้นท้องฟ้าสว่างแล้วแต่พลังหยางยังไม่แรงมาก จะไม่ทำร้ายร่างวิญญาณ และเข้ากันกับชะตาหยินและหยางของเขาด้วย

จริงๆ ทำคืนนี้ก็ได้ แต่ก็ดึกเกินไปหน่อย

แม้จะไม่ได้ยุ่งยากอะไร แต่ก็มีงานต้องทำมากทีเดียว

ต้องขุดหลุมให้เสร็จก่อนรุ่งเช้า และเตรียมของสำหรับพิธีฝังศพด้วย

เซี่ยเฉียวพักผ่อนอยู่ในโรงเตี๊ยมราวหนึ่งชั่วยาม ขณะกำลังจะไป เมื่อเปิดประตูออก ก็เห็นองครักษ์คนที่นางเคยทำนายไว้ว่าจะตาย

“นับเป็นโอกาสที่ดีของท่าน ไปขุดหลุมกับข้าไหม” เซี่ยเฉียวถามขึ้น

ฉินจื้อตกใจ ชะงักไปเล็กน้อย “แม่นางเซี่ย คุณชายเรายังมีธุระสำคัญต้องสะสาง ข้าเกรงว่าคงตามท่านไปไม่ได้”

เซี่ยเฉียวชะงัก

“ถ้าเช่นนั้นข้าคงไม่รบกวนแล้ว” เซี่ยเฉียวไม่ได้ใส่ใจนัก

เรื่องแบบนี้ ไม่ค่อยมีคนเชื่อนัก

ในหมู่คนกลุ่มนี้ บางคนมีพลังชี่และพลังหยางก็จะได้รับผลกระทบไม่มากอะไร แต่ก็มีบางคนที่มีพลังชี่และพลังหยางน้อย โดยเฉพาะองครักษ์ที่อยู่ข้างหน้านาง วิญญาณมีรอยเปื้อนติดอยู่ หากไม่กำจัดพลังชั่วร้าย สถานการณ์จะเลวร้ายลงแน่นอน

ถึงนางจะเกลี้ยกล่อมเขาไปก็คงไม่ช่วยอะไรขึ้นมา

เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย แล้วออกไปเตรียมของ

“ท่านแม่ นางออกไปอีกแล้ว ดูเหมือนว่านางจะไม่ได้นำหีบห่อนั้นไปด้วย ท่านแม่คิดว่านางออกไปทำอะไรหรือ” เผยหว่านเย่ว์ทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็น