ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 24 ศพไร้ชื่อ ตอนที่ 24

ตอนที่ 24 ศพไร้ชื่อ

หลูซื่อรีบลากตัวลูกสาวเดินเข้าไปภายใน

“งั้น... เปิดเลยหรือไม่” หลูซื่อใจเต้นแรง

หลังจากพูดจบ นางก็รู้สึกหนาวยะเยือกไปทั้งร่าง ตัวสั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

เผยหว่านเย่ว์ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน อดไม่ได้พูดขึ้นว่า “ห้องของพี่หญิงนี่วางน้ำแข็งไว้หรือ เย็นยะเยือกกว่าห้องของเรามาก เสี่ยวเอ้อนี่ก็จริงๆ เลย จ่ายค่าห้องเท่ากัน ไยจึงลำเอียงเช่นนี้เล่า”

“ถ้าเจ้าร้อน รอกลับห้องแล้วก็ให้เสี่ยวเอ้อเอาน้ำแข็งมาวางให้เถิด” หลูซื่อแสดงออกอย่างรักไคร่

“ท่านแม่ใจดีกับข้าตลอด” เผยหว่านเย่ว์ยิ้มกว้าง

ผีโกรธขึ้นมาแล้ว

ดวงตาดุดันจ้องไปยังคนทั้งสอง อากาศเย็นยะเยือกพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา

พุ่งตัวไปใกล้กับลำคอของเผยหว่านเย่ว์ หมายจะกัดเข้าที่ซอกคอ

น่าเสียดายที่เผยหว่านเย่ว์ไม่ได้รับรู้อะไร

นางก้มลงไปเปิดหีบห่อนั้นออกช้าๆ

ผ้ามุมนึงถูกเปิดออก แล้วตามด้วยอีกมุม…

“กรี๊ดดด”

เสียงกรีดร้องดังแทบทะลุแก้วหู

ร่างกายของเผยหว่านเย่ว์ล้มลง ก่อนจะถอยตัวออกห่างครั้งแล้วครั้งเล่า เหงื่อกาฬไหลแตกพลั่กๆ มืออันสั่นเทาข้างหนึ่งชี้ไปที่กระดูกสีขาว ตัวสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ “กระดูก กระดูก กระดูก…”

ในห่อนั้นเต็มไปด้วยกระดูกมนุษย์ มีตั้งแต่กะโหลกศีรษะไปจนถึงกระดูกเท้า ทุกชิ้นยังคงรูปร่างชัดเจนไม่บุบสลายแม้แต่น้อย

ความหนาวเย็นแผ่กระจายมากขึ้น ยิ่งมองไปยังส่วนดวงตาทั้งสองข้างบนกะโหลกศีรษะซึ่งปนเปื้อนดินอยู่เล็กน้อยก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวขึ้นอีก

เผยหว่านเย่ว์เกือบจะเป็นลม ร่างกายของนางเย็นเฉียบไปหมด

ผีกำรอบคอของนางไว้

นางรู้สึกว่าหัวใจกำลังเต้นแรง และกลัวจนหายใจไม่ออก

หลูซื่อก็ตกใจมาก จนตัวแข็งทื่อไป

“ตาย คนตายแล้ว คนตายแล้ว!” เผยหว่านเย่ว์ตะโกนออกมาอย่างสติแตก

ทันทีที่หลูซื่อได้ยิน นางก็รีบปิดปากลูกสาวเอาไว้ทันที แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว

เป็นโครงกระดูกแล้วเช่นนี้ ตายมาอย่างไร

ทันทีที่ความคิดนี้ออกมา หลูซื่อก็คิดขึ้นในใจ หรือว่า...ศพนี้เซี่ยเฉียวฆ่าเขามาก่อนหน้านี้ แล้วตอนนี้นางต้องการนำกลับไปที่เมืองหลวงด้วย?

แต่มันก็ไม่สมเหตุสมผล…ใครจะอยากเอาศพไปฝังในบ้าน ผู้หญิงแบบใดกันที่ทำเช่นนี้ได้

ในเมื่อทำอะไรไม่ได้แล้ว หลูซื่อจึงทำได้เพียงปลอบลูกสาวของตนเอง

คนในโรงเตี๊ยมรีบวิ่งมา

หลังจากที่องครักษ์โจวได้รับคำสั่ง เขาก็นำคนมาล้อมห้องเอาไว้ แล้วเข้ามาถามไถ่ “ใครเป็นคนตะโกน เกิดอะไรขึ้นหรือ”

น้ำตาของเผยหว่านเย่ว์ร่วงหล่นลงมากระทบพื้น นางตอบเสียงสะอึกสะอื้น “พี่ พี่หญิง มีศพอยู่ในหีบห่อของพี่หญิง...”

องครักษ์โจวมองไปยังหีบห่อนั้น

เอ่อ…

เขาตกตะลึง

“เจ้าคือน้องสาวแม่นางเซี่ยใช่หรือไม่” องครักษ์โจวถามนิ่งๆ เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นกระดูกนี้

ในเวลานี้ ดวงตาของผีแดงก่ำคล้ายเลือด

โกรธอย่างมาก

มีลมกระโชกแรงพัดผ่านห้องโถงไป

“ก็คือ ก็คือพี่หญิง…นางเป็น นางเป็นคนฆ่าใช่หรือไม่…ช่างน่ากลัว น่ากลัวเหลือเกิน!” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยตะกุกตะกัก จากนั้นก็โถมตัวไปกอดหลูซื่อไว้แน่น

องครักษ์โจวเกาหัวเล็กน้อย “เอ่อ...นางไม่ได้เป็นคนฆ่า นี่เป็นแค่ศพไร้ชื่อข้างทาง แม่นางเซี่ยนำมาด้วย เพื่อหาที่ฝังอย่างเหมาะสมให้”

เมื่อวานพวกเขาเห็นเซี่ยเฉียวขุดศพขึ้นมากับตาของพวกเขาเอง

“ศ...ศพไร้ชื่อหรือ” เผยหว่านเย่ว์ตกตะลึง น้ำตายังคงไหลอาบหน้า

นางดูน่าสงสารมาก

องครักษ์โจวรู้สึกว่าถึงจะมีรูปลักษณ์บอบบางคล้ายคลึงกันแต่กลับไม่เหมือนครึ่งเซียนเซี่ยเสียเลย

เห็นได้ชัดว่าเซียนเซี่ยไม่เคยร้องไห้ฟูมฟาย นางมักจะก้มศีรษะลงเล็กน้อย พูดน้อยคำแต่หนักแน่น ทำให้คนที่พบเจอรู้สึกถึงความอ่อนโยน

แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือครึ่งเซียนเซี่ยนั้นร่างกายอ่อนแอ จนทำให้เขาต้องรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย