ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 27 ศิษย์เอก ตอนที่ 27

ตอนที่ 27 ศิษย์เอก

ไม่คิดว่าจะมาพบที่นี่ได้?!

“ท่านรู้ตัวตนของเขาได้อย่างไร ทำไมไม่รีบรายงาน” ผู้ตรวจการถามอย่างเคร่งเครียด

เซี่ยเฉียวตอบอย่างใจเย็น “เมื่อครึ่งปีที่แล้ว บังเอิญพบพวกเขาตอนลงมาจากเขา สุขภาพข้าไม่ค่อยดีนัก ต้องขอบคุณที่ได้พวกเขาช่วยไม่ปล่อยให้ข้านอนเป็นลมอยู่ในป่า เวลาต่อมาข้าก็ได้ยินข่าวว่าใต้เท้าลู่สิ้นใจแล้ว ข้ารู้สึกกังวลที่ยังหาศพอีกคนไม่พบด้วย คนลือกันไปว่าเป็นบ่าวที่หลบหนีไป แต่ข้าไม่เชื่อจึงเริ่มออกค้นหาด้วยตัวเอง”

“ครั้งนี้ข้าลงจากเขามา บังเอิญผ่านไปที่นั่น พบว่าดินบริเวณนั้นอ่อนนุ่ม วัชพืชที่อยู่ด้านบนดูอุดมสมบูรณ์กว่าที่อื่น ข้าสงสัยจึงลองขุดดู ไม่คิดว่าจะขุดพบศพเขาจริงๆ” เซี่ยเฉียวอธิบายต่ออย่างไม่รีบร้อน

“เป็นเช่นนี้เอง แล้วพี่หญิงรู้ว่าเป็นศพของบ่าวรับใช้ได้อย่างไรหรือเจ้าคะ” เผยหว่านเย่ว์ถาม

หลายคนก็สงสัย ต่างพยักหน้าตาม

เหลือแค่เพียงกระดูก มองไม่ออกเลยว่าเป็นใคร แล้วจำเขาได้อย่างไรกัน

“เพราะมีของที่บ่งบอกตัวตนเขาอยู่ด้วย ในตอนที่เขาช่วยข้า เพื่อแทนคำขอบคุณข้าจึงได้มอบกระจกทองแดงอันเล็กๆ นี้ให้เขา หวังว่าจะช่วยเขาพ้นจากความโชคร้ายได้บ้าง แต่คาดไม่ถึงว่าพลังของกระจกทองแดงนี้จะน้อยเกินไปไม่อาจช่วยยับยั้งได้” เซี่ยเฉียวตอบ

ขณะที่พูดเช่นนั้น นางก็หยิบกระจกทองแดงออกมาด้วย

กระจกทองแดงนี้มีขนาดเท่าฝ่ามือ ดูเลอะเทอะสกปรก น่าจะถูกฝังอยู่ในดินมานาน

ของพวกนี้เซี่ยเฉียวมีอยู่มากมาย

เหมาะที่จะใช้มอบเป็นของขวัญในชีวิตประจำวัน

“ท่านพี่บังเอิญขุดเจอได้อย่างไร…” เผยหว่านเย่ว์รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แม้คำเหล่านี้ฟังดูสมเหตุสมผล แต่จะมีความบังเอิญเช่นนั้นในโลกได้อย่างไร

เซี่ยเฉียวมองนางพลางยิ้มให้

“ข้า...ข้าพูดอะไรผิดหรือ” เผยหว่านเย่ว์มองอย่างระมัดระวัง

“เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ ถ้าแม่นางเผยคิดว่าแปลก เจ้าลองไปถามเขาดูไหมว่า ทำไมเขาถึงถูกฝังอยู่ใต้ดินที่ข้าเหยียบและไยข้าถึงขุดพบเขาได้” เซี่ยเฉียวกล่าวแดกดัน

เผยหว่านเย่ว์หน้าชา

หลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบ นางก็รินน้ำใส่แก้วแล้วดื่มช้าๆ

ก่อนจะยิ้มบางๆ “ลำบากท่านผู้ตรวจการต้องเดินทางมาถึงที่นี่แล้ว เมื่อท่านกลับไป เพียงบอกแก่ท่านเจ้าเมืองว่าศิษย์โม่หลิงจื่อแห่งวัดสุ่ยเย่ว์เพียงทำในสิ่งที่ต้องทำ ท่านจะเข้าใจ”

“วัดสุ่ยเยว่?” ผู้ตรวจการตกใจเมื่อได้ยินคำนี้

จากนั้นเขาก็มองไปยังเซี่ยเฉียวด้วยความประหลาดใจ “ท่านเป็นศิษย์เอกของโม่หลิงจื่อแห่งวัดสุ่ยเย่ว์ ครึ่งเซียนเซี่ยใช่หรือไม่”

เซี่ยเฉียวพยักหน้าเบาๆ

“ในเมื่อเป็นครึ่งเซียนเซี่ยก็ย่อมไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เป็นข้าที่บุ่มบ่ามไปล่วงเกินท่านเข้า ข้าไม่รู้...ว่าข้าทำอะไรพลาดไปหรือไม่ขอรับ” ท่าทีของผู้ตรวจการผู้นี้เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เผยหว่านเย่ว์ก็ตกตะลึง

“ไม่หรอก ผู้ที่ทำผิดข้อห้ามเป็นผู้อื่น ส่วนเรื่องผิดพลาดของท่านก็ไม่นับว่าใหญ่โตอะไร” เซี่ยเฉียวตอบช้าๆ

ฟังจบ ผู้ตรวจการก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยได้ยินเรื่องวัดสุ่ยเย่ว์มาบ้าง!

โม่หลิงจื่อเป็นเจินเหริน[footnoteRef:1] ไม่ว่าเขาจะเอ่ยอะไรออกมาก็ถูกต้องเสมอ และเจินเหรินท่านนี้มีลูกศิษย์อยู่เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น รู้จักกันในนามครึ่งเซียนเซี่ย ซึ่งเป็นผู้มีพรสวรรค์โดยแท้ [1: เจินเหริน ผู้บำเพ็ญพรตประพฤติรักษาพรหมจรรย์ให้มั่นคง]

ตอนที่ท่านเจ้าเมืองเพิ่งเข้ารับราชการได้ไม่นาน เขาเองก็เพิ่งเข้ารับตำแหน่งเป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ๆ แม่เฒ่าก็ล้มหมอนนอนเสื่อรักษาอย่างไรก็ไม่ดีขึ้น ต่อมาเมื่อพาไปยังวัดสุ่ยเย่ว์ อาการป่วยของนางก็ทุเลาลง หญิงชราจึงมีชีวิตอยู่ต่อมาได้อีกยี่สิบปี!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่วัดสุ่ยเย่ว์ขุดกระดูกขึ้นมา

ก่อนหน้าก็เคยทำเช่นนี้อยู่บ้าง ทั้งยังช่วยออกค้นหาศพให้กับทางการบ่อยครั้ง ทุกครั้งล้วนถูกต้อง

น่าเสียดายที่ทั้งสองอาจารย์และลูกศิษย์คู่นี้ไม่ค่อยลงจากเขา ท่านเจ้าเมืองจึงขึ้นไปพบที่วัดสุ่ยเย่ว์อยู่บ่อยๆ ส่วนพวกเขาเคยได้ยินเพียงชื่อเสียงไม่เคยได้พบหน้ามาก่อน

ดูแล้วก็เป็นดังเช่นที่ท่านเจ้าเมืองบอกไว้จริงๆ รัศมีรอบร่างของเทพธิดาช่างเจิดจรัส!