ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 28 คงไม่ได้หรอก ตอนที่ 28

ตอนที่ 28 คงไม่ได้หรอก

สายตาของผู้ตรวจการเต็มไปด้วยความเคารพ ส่วนเผยหว่านเย่ว์รู้สึกสับสนไปหมด

เซี่ยเฉียวพูดแค่นั้น…ก็กลับเป็นปกติแล้ว?

ไม่ใช่แค่กับชาวบ้านเท่านั้น แม้แต่ขุนนางเองก็...

“ท่านผู้ตรวจการ...” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

ผู้ตรวจการรู้สึกตัวตื่นได้สติขึ้นอีกครั้ง มองไปยังเผยหว่านเย่ว์พร้อมรอยยิ้ม “แม่นาง เนื่องจากทราบตัวตนของศพชัดเจนแล้ว และคดีก็ถูกคลี่คลายไปก่อนหน้านี้แล้ว ฉะนั้นศพนี้ควรถูกฝังในที่ที่เหมาะสม”

“ชัดเจน?” เผยหว่านเย่ว์สับสนมึนงง

เรื่องทั้งหมดคลี่คลายจากคำพูดของเซี่ยเฉียว?

“เจ้าวางใจเถิด ย่อมต้องปฏิบัติอย่างมีเหตุมีผลเป็นขั้นเป็นตอนแน่นอน ในเมื่อแม่นางเซี่ยระบุตัวตนของผู้ตายเรียบร้อยแล้ว ทางเราจะติดต่อครอบครัวของเขาให้มารับกระดูกไป แต่หากกระดูก…ไม่มีญาติมารับไป...โชคดีที่วัดสุ่ยเย่ว์มีชื่อเสียงโดดเด่น ดังนั้นให้ฝังไปก่อน หากมีญาติติดต่อมาแล้วค่อยอธิบายกับตระกูลของผู้ตายในภายหลังได้ไม่มีปัญหา” ผู้ตรวจการกล่าวอีกครั้ง

ที่เลื่อมใสต่อวัดสุ่ยเย่ว์ไม่ใช่เพราะวัดสุ่ยเย่ว์เป็นสาวกของเหล่าทวยเทพแต่อย่างใด

แต่เป็นเพราะวัดสุ่ยเย่ว์ได้ช่วยทางการไว้มาก

เหตุผลที่ครึ่งเซียนเซี่ยขุดกระดูกขึ้นมาได้ ย่อมไม่ใช่เพราะนางแค่บังเอิญผ่านมา แต่เป็นเพราะได้คำนวณเอาไว้แล้ว ก่อนหน้านี้เคยมีเหตุการณ์คล้ายๆ เช่นนี้เกิดขึ้นมาก่อน

นอกจากนี้…

ศพเช่นนี้แทบไม่สามารถระบุตัวตนได้ หากแม่นางเซี่ยไม่พูด พวกเขาคงไม่อาจล่วงรู้ความลับของสวรรค์ และถ้าไม่รู้ว่าเป็นศพผู้ใดก็จะมีผีเร่รอนอยู่อีกหนึ่งตน

ผู้ตรวจการดูจะไว้วางใจในตัวเซี่ยเฉียวมาก

เผยหว่านเย่ว์พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

นางทำได้แค่ยิ้มออกมา “เช่นนั้นก็ดี ข้าเพียงแต่เป็นห่วงพี่หญิง…ตอนนี้ข้าวางใจได้แล้ว! พี่หญิงอยากจะฝังคนผู้นี้ที่ไหนหรือ”

เซี่ยเฉียวไม่ใส่ใจคำถามของเผยหว่านเย่ว์

นางมองไปยังกระดูกบนพื้นแล้วถามขึ้นว่า “ท่านแม่ ใครเป็นคนเปิดหีบห่อข้าหรือ”

ใบหน้าของหลูซื่อชะงักไป เกิดความละอายขึ้นมา “เรื่องนี้สำคัญด้วยหรือ”

“แน่นอนว่าสำคัญ ใครก็ตามที่เป็นผู้เปิด ผู้นั้นจะต้องเก็บกวาดเองเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวกล่าวเนิบๆ

หลังจากที่นางพูดจบ หัวใจของเผยหว่านเย่ว์ก็เต้นแรงขึ้นมา “ท่านแม่ ข้าไม่…”

นั่นมันกระดูกมนุษย์! ใครจะไปอยากแตะต้องมันเล่า!

“ในเมื่อเจ้าเป็นคนขุดขึ้นมา แล้วไยไม่เก็บกวาดเองเล่า เย่ว์เอ๋อร์อายุยังน้อย ไม่เคยพบเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน จะไปทนได้ที่ไหนกัน” หลูซื่อพูดทันที “ลูกสาว ถือเสียว่าช่วยเหลือน้องสาวของเจ้า แม่จะขอบใจเจ้ามาก”

เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

“แม่นางเผยเป็นน้องสาวข้าหรือ ร่วมสายเลือดหรือสืบเชื้อสายเดียวกันหรือไม่ ถ้าไม่ใช่ทั้งสองอย่างก็ต้องแยกแยะ สิ่งที่นางควรทำจะต้องลงมือทำเอง ท่านแม่ไม่เห็นด้วยก็คงต้องทำแทนนาง ข้าไม่ใช่คนจู้จี้จุกจิกอะไรหรอกเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวกล่าวเบาๆ

ทำแทนหรือ

หลูซื่อไม่กล้าแม้แต่จะมองไปยังกระดูกพวกนั้น

“พี่หญิง ท่านมีความสามารถมาก ข้าทำเองไม่ได้ ท่านช่วยข้าได้ไหมเจ้าคะ” เผยหว่านเย่ว์แสดงความอ่อนแอทันที มองเซี่ยเฉียวอย่างวิงวอน ถามอย่างนอบน้อม

เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย “คงจะไม่ได้หรอกแม่นางเผย”

เผยหว่านเย่ว์สีหน้าไม่สู้ดีนัก

เป็นเวลาครู่ใหญ่ เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ตาแดงขึ้นเหมือนจะร้องไห้ออกมา ท่าทางน่าสงสาร

“ของเป็นของท่าน ท่านเป็นพี่สาวนางด้วย ถ้าท่านจัดการเองก็ไม่น่ายากอะไร...” ชายผู้ที่วิ่งไปหาผู้ตรวจการมาพูดขึ้นมาในฝูงชน

เมื่อได้ยินคำกล่าวเช่นนี้ คนจำนวนหนึ่งก็พยักหน้าลงอย่างเห็นด้วย

เซี่ยเฉียวเป็นคนขุดกระดูกขึ้นมา ทั้งยังวางไว้ในห้องของตนเอง เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้กลัวอะไร แต่หญิงสาวธรรมดาๆ นั้นแตกต่างออกไป จะไปทนต่อสิ่งน่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร