ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 11 เทพธิดา ตอนที่ 11

ตอนที่ 11 เทพธิดา

บนเนินเขาข้างหน้าแทบไม่เหลืออัญมณีล้ำค่าเลยแม้แต่น้อย เดิมทีแต่ก่อนมีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่มาขุดหาสิ่งของล้ำค่าที่นี่

เหมืองหยกที่อยู่ในบริเวณนี้ถูกค้นพบมาเนิ่นนานแล้ว ยามนี้จึงถูกทิ้งร้างไป

จ้าวเสวียนจิ่งนั่งอยู่ในรถม้า ฉุกคิดถึงคำพูดเมื่อวานนี้ของเซี่ยเฉียว

“ตอนนี้เป็นเวลาอะไรแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งเปิดม่านรถม้าขึ้น เอ่ยถามเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ

“เรียนคุณชาย อีกประมาณหนึ่งเค่อ[footnoteRef:1]ก็จะผ่านยามซื่อแล้วขอรับ” มีคนตอบในทันที [1: เค่อ 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที]

จ้าวเสวียนจิ่งสีหน้าครุ่นคิด สั่งว่า “หยุดพักผ่อนก่อนสักหน่อย ครบหนึ่งเค่อแล้วค่อยออกเดินทางกันต่อ”

องครักษ์ด้านล่างตกตะลึงไปชั่วครู่ แต่ไม่กล้าถามอะไร รีบตอบรับคำสั่ง แล้วบอกให้ทุกคนหยุด

หลังจากจ้าวเสวียนจิ่งออกคำสั่ง ก็รู้สึกขบขันเล็กน้อย

เพราะไม่ได้เชื่อคำพูดของนางอยู่แล้ว ยิ่งดูจากวันนี้ อากาศแจ่มใสไร้เมฆฝน ท้องฟ้าปลอดโปร่ง เขามีองครักษ์ติดตามมาด้วยมากมาย จะเกิดอะไรขึ้นกับเขาได้เล่า

ในเมื่อหญิงสาวพ่ายแพ้ไปแล้ว นางคงโดนคุมขังสักสองสามวัน หลังจากเป็นอิสระ หวังว่านางจะไม่ไปเที่ยวหลอกลวงใครอีก

มีคนสี่คนคอยคุมตัวเซี่ยเฉียว

นางเดินช้าๆ อยู่ที่ปลายแถว เดินไปหยุดไป

หนึ่งในผู้ที่คุมตัวนางไว้คือฉินจื้อ ซึ่งได้รับคำทำนายจากนางด้วย เดิมทีเขาชิงชังเรื่องไร้สาระที่หญิงผู้นี้พูด

แต่เมื่อมองดูรูปร่างหน้าตาที่บอบบางและอ่อนแอของนางแล้ว ก็รู้สึกว่าสุภาพบุรุษเช่นเขาไม่ควรไปโกรธเคืองอะไรเด็กผู้หญิง

“ไยถึงหยุดเดินทางเล่า ไม่ใช่ว่าคุณชายเชื่อคำพูดของแม่นางหรอกใช่ไหม” ฉินจื้อบ่น

เซี่ยเฉียวสีหน้าซีดเซียว “ดีแล้ว ข้าเดินต่อไม่ไหวแล้วล่ะ”

“เจ้าเดินมานานแค่ไหนกันเชียว แค่นี้ก็เดินต่อไม่ไหวแล้วหรือ เช่นนั้นก็ให้ข้าแบกเจ้าไปดีไหม” ฉินจื้อมองดูเซี่ยเฉียวอย่างเบื่อหน่าย เพราะเขาไม่อาจโกรธนางได้ลงคอ จึงต้องกลืนน้ำลายเพื่อสงบอารมณ์ตัวเอง

เขานึกอยากจะเดินไปพร้อมกับพวกพี่น้อง แต่ก็ต้องมาคอยคุมตัวนางไว้เช่นนี้

เด็กหญิงผู้นี้เดินต้วมเตี้ยม เหมือนเต่าที่กำลังว่ายน้ำขึ้นฝั่ง ช้าเกินไป

“ไม่จำเป็นต้องแบกข้าหรอก รถม้าของคุณชายอย่างไรล่ะ” เซี่ยเฉียวรู้สึกหายใจไม่ออก

ปกติแล้วนางมักจะทำอะไรช้าๆ

วันนี้กลับต้องเดินอย่างรีบเร่ง รู้สึกว่าพลังชีวิตหายไปครึ่งหนึ่งแล้ว

“นี่ อีกเดี๋ยวก็เจอเจ้าหน้าที่ทางการแล้ว กล้าดีอย่างไรมา...”

ยังพูดไม่ทันจบ ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นกลุ่มควันลอยมาแต่ไกล

องครักษ์ด้านหน้าเห็นเช่นเดียวกัน จึงรายงานให้จ้าวเสวียนจิ่งทราบทันที จ้าวเสวียนจิ่งที่กำลังดื่มชาอยู่ภายในรถม้าตระหนกไม่น้อย ขณะนั้นก็มีคนรีบไปตรวจสอบสาเหตุที่ด้านหน้าทันที

แล้วกลับมาอย่างรวดเร็ว

“เรียนคุณชาย ข้างหน้านี้... เหมืองหยกพังถล่มลงมา เศษหินจำนวนมากร่วงลงมาด้วย ปิดขวางถนนทั้งสายเอาไว้ขอรับ”

“…” จ้าวเสวียนจิ่งตกตะลึง “หากเราเดินทางต่อ ตอนนี้คงจะถึงที่นั่นแล้วใช่หรือไม่”

เมื่อหัวหน้าองครักษ์โจวได้ยิน สีหน้าของเขาก็ดูไม่ดีนัก แล้วพยักหน้าลง “หากไปต่อ คงเป็นเช่นนั้นขอรับ”

จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้วขึ้นทันที

คนที่เขาพามาด้วยมีจำนวนไม่น้อย พื้นที่ห้าถึงหกจั้ง[footnoteRef:2]คงไม่สามารถฝังทุกคนได้หรอก [2: จั้ง 1 จั้ง ประมาณ 3.33 เมตร]

แต่ย่อมต้องมีความสูญเสียเกิดขึ้นอย่างแน่นอน และผู้ที่โชคร้ายนั้นอาจเป็นเขาก็ได้

มันคือเศษหยกที่ใช้ไม่ได้ มีดินปนเปื้อน บริเวณรอบๆ จึงถูกละเลย เต็มไปด้วยเศษหินทับถมกันเป็นกองพะเนิน

หากถูกหินพวกนี้หล่นใส่ ถึงไม่ตายก็คงได้รับบาดเจ็บสาหัสทีเดียว

“เชิญ...คนเมื่อวาน…” นักต้มตุ๋น พูดคำสามคำนี้ออกมาไม่ได้ แต่นึกถึงตัวหนังสือบนธงทำนายชะตาขึ้นมาได้ องครักษ์โจวจึงถามขึ้นใหม่ทันที “ให้เชิญเทพธิดาเซี่ยมาหรือไม่ขอรับ”