ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 12 ใจคนยากแท้หยั่งถึง ตอนที่ 12

ตอนที่ 12 ใจคนยากแท้หยั่งถึง

จ้าวเสวียนจิ่งเห็นด้วย

ในพริบตาเดียวจากนักต้มตุ๋มก็กลายเป็นเทพธิดาไป โดยที่เซี่ยเฉียวไม่ได้ทำอะไรเลย

องครักษ์โจวเป็นผู้มาเชิญนางด้วยตัวเองอย่างนอบน้อม “เทพธิดา คุณชายเชิญท่านไปพบขอรับ”

“?” ฉินจื้องุนงง “พี่ใหญ่โจว ทำไมถึงเรียกนางว่าเทพธิดา ไม่ต้องส่งตัวนางให้ทางการแล้วหรือ…”

อย่าทำให้เขากลัวสิ!

คนผู้นี้ได้ทำนายเรื่องของเขาเอาไว้ เรื่องแรกบอกว่าพ่อไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเขา เรื่องที่สองบอกว่าเขาจะไม่มีลูกชาย และเรื่องที่สามบอกว่าเขาจะตกบ่อน้ำตาย!

ไม่มีคำทำนายอะไรที่น่าสมเพชไปกว่าของเขาแล้ว

หากนางเป็นเทพธิดาจริงๆ แล้วเขาจะเป็นอย่างไร

ขณะที่ฉินจื้อตกตะลึงอยู่นั้น จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็ยกมือขึ้นจับขมับเอาไว้ “ข้าปวดหัว เดินไม่ไหว ต้องการพัก”

“…” องครักษ์โจวตาโต

รู้ได้ทันทีว่าหญิงผู้นี้กำลังหลบเลี่ยง เพื่อเอาคืนที่พวกเขาไม่สุภาพต่อนางเมื่อวาน

แต่เมื่อสังเกตใกล้ๆ แล้ว ก็เห็นหยาดเหงื่อเล็กๆ บนหน้าผากของหญิงสาว ใบหน้าของนางซีดขาวจนน่ากลัว และริมฝีปากก็ดูราวกับปราศจากเลือดไหลเวียน

จึงตกใจมาก “เรียกหมอเร็วเข้า! เทพธิดา ท่านนั่งพักในที่ร่มก่อนเถิด…”

เซี่ยเฉียวพยักหน้า

นางนั่งบนพื้นแล้วเปิดตะกร้าไม้ไผ่ออก ให้อาหารไก่ตัวใหญ่ของนาง จากนั้นนางก็จิบน้ำ แล้วพูดขึ้นว่า “ต้าสยง ข้าผิดต่อเจ้าแล้ว ทั้งที่เจ้าคอยอยู่เคียงข้างมาตลอด แต่ต้องมาจบสิ้นเช่นนี้ ใจคนยากแท้หยั่งถึง โลกนี้มีคนเลวมากมายนัก”

“…” องครักษ์โจวมุมปากกระตุก

“มีอะไรต้องผิดต่อมันด้วย ท่านไม่ได้เลี้ยงไก่เอาไว้กินหรือ…” ฉินจื้อตกตะลึง ดูไก่ตัวใหญ่ตัวนี้สิ สง่างามและแข็งแรงมาก จะต้องเป็นอาหารอันโอชะแน่ๆ

ฝ่ามือของเซี่ยเฉียวชะงักไป

ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นลูบไก่ของนางเบาๆ

องครักษ์โจวจ้องมองไปที่ฉินจื้อ

เจ้าเด็กโง่ เหตุใดถึงยังไม่รู้ตัวอีก

คุณชายเรียกหาเทพธิดาแล้วเช่นนี้ ยังไม่เข้าใจอีกหรือ!

สิ่งที่นางทำนายไว้ได้เกิดขึ้นแล้วน่ะสิ!

“เทพธิดา ฉินจื้อถูกครอบครัวตามใจตั้งแต่ยังเด็ก พูดจาไร้การไตร่ตรอง ได้โปรดอย่าสนใจเขา ข้ามีเรื่องที่ต้องถามท่านขอรับ…”

“แค่กๆ!” ก่อนที่องครักษ์โจวจะพูดจบ เซี่ยเฉียวก็ไออย่างรุนแรง “ต้าสยง…ข้าอาจจะต้องตายก็ได้ ถ้าต้องทิ้งเจ้าไว้จะเป็นอย่างไร เจ้าต้องถูกคนชั่วกินเข้าไปแน่…”

ไอหนักขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายอ่อนแอสั่นสะท้านราวกับจะตายได้ทุกเมื่อ

ด้วยความกังวล องครักษ์โจวจึงตะโกนเร่งขึ้นอีก หมอรีบวิ่งเข้ามา เหนื่อยหอบเล็กน้อย เขาไม่กล้ารอช้ารีบลงมือตรวจนางในทันใด

เซี่ยเฉียวเหยียดข้อมือที่ขาวราวกับหยกออกมา ขนตายาวของนางกระพือขึ้นลงเบาๆ

ข้อมือของนางเปราะบางดั่งเช่นกิ่งไม้เล็กๆ แค่จับก็คงหักแล้ว

ใบหน้าหมอยังคงแดงก่ำจากความเหนื่อย เขาเริ่มจับชีพจรของเซี่ยเฉียว

“อาการป่วยของแม่นางเป็นเรื้อรังมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์แล้วใช่หรือไม่ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เพียงแค่แม่นางไม่หักโหมเกินไป ห้ามถูกรบกวน พักผ่อนให้มากๆ หากดูแลอย่างดีก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติ”

แน่นอนว่าหากไม่ได้รับการดูแลอย่างดี เมื่อพอมีแรงก็ย่อมต้องหาทางหนีไป

เมื่อหมอบอกไว้เช่นนี้ องครักษ์โจวจึงไม่กล้าใช้เสียงดังอีก

“ข้า...เชิญคุณชายมาได้ไหมขอรับ” องครักษ์โจวลังเลเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามขึ้น

เซี่ยเฉียวไม่ได้เอ่ยตอบ สีหน้าซีดเซียวคล้ายคนใกล้ตาย

องครักษ์โจวรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบปุยเมฆอยู่

ถึงเมื่อวานเขาจะไม่เชื่อนางก็จริง แต่มาวันนี้ก็ระมัดระวังคำพูดมาก ปัญหาคือนางไม่พูดจาตอบโต้สักคำ ทำให้กังวลว่านางจะเป็นอะไรไป

ทันใดนั้นจ้าวเสวียนจิ่งก็เข้ามา องครักษ์โจวรีบรายงาน

“หมอมาตรวจดูแล้ว นางป่วยหนักจริงๆ ตอนที่นางไอออกมา ข้าน้อยกังวลว่าจะกระทบกระเทือนร่างกายของนางเหลือเกิน แล้วนางก็เดินไม่ไหวแล้วด้วย คุณชายคิดเห็น...ว่าควรจัดการอย่างไรดีขอรับ” องครักษ์โจวรู้สึกปวดหัวขึ้นมา